DEN HAAG - 'Ik ben ondernemer, ik werk gewoon voor mijn geld. De bank heeft me eruit gegooid en mijn klanten willen alles contant. Ja, dan heb ik geld in m'n auto.' John is een spraakwaterval met een plat Haags accent die prima wil uitleggen waar het geld en de dure goederen in zijn auto vandaan kwamen. Niemand gelooft hem, dus hoopt hij dat de politierechter dat wel doet.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
'Ik kwam bij vrienden vandaan en ik was onderweg naar vrienden. Die heb ik overal.' Hij moet uitleg geven over zijn reisroute die bewuste nacht vorig jaar. De politie vindt dat John een rare weg heeft afgelegd, naar België en weer terug en via de N14 naar Scheveningen.
Zelf vindt hij dat geen omweg. 'Dat is net zo snel als door het centrum.' Maar als hij rond 4.30 uur in de ochtend aankomt bij de Scheveningse haven houdt de politie hem toch maar even staande. Ze hebben namelijk een melding over hem gekregen en John is een bekende inbreker.
In zijn auto zien ze een tas met twee schroevendraaiers. Ook vinden ze een koevoet. Inbrekersgereedschap, zo denken de agenten, die daarop de auto doorzoeken. Ze vinden 34.000 euro in een verborgen vakje en ruim 800 euro aan Dirhams uit de Emiraten. Witwassen, denkt het OM.
Daarnaast vinden ze een Cartier horloge en zonnebril, dure merkkleding, een Swarovski balpen, een manchetknoop, een iPad en nog wat spullen. Mogelijk gestolen, opnieuw volgens het OM.
John kan het allemaal verklaren. De bril, het horloge en de kleding zijn van hem. De rest zal wel van zijn dochter zijn, of haar vriendinnen. 'Zij gebruikt mijn auto als ze gaat stappen. Dan laten ze vast wel eens wat liggen, dat weet ik niet.'
Misschien hebben anderen ook wel eens iets achter gelaten. 'Er zitten zoveel mensen in mijn auto.' Het geld komt van overal en nergens. Niet alleen van klanten die hun zaken contant regelen.
'Ik handel in diamanten. Die koop ik op een veiling en dan verkoop ik ze met winst. Niet iedereen heeft verstand van diamanten. Daar moet je voor hebben geleerd.' De rechter vraagt: 'En u heeft dat wel?' John geeft geen rechtstreeks antwoord. 'Ik heb er verstand van.'
Hij ontwijkt wel meer vragen, zoals de vraag of hij staat ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Of hij verandert het antwoord naarmate de zaak verder gaat. Het gereedschap is eerst voor de verbouwing van zijn dochters huis, later omdat hij overal klusjes doet.
'Ik heb altijd gereedschap in mijn auto. Nu ook, nog meer dan toen ik werd aangehouden.' De rechter zegt dat het dan toch handig is als hij een goed verhaal heeft voor de politie. 'Zeker met uw verleden als inbreker.'
John vindt dat het verleden hem achtervolgt, zo betoogt hij verontwaardigd. 'Ik kan nooit meer iets goeds doen.' De rechter vraagt of de verdachte snapt dat de politie denkt dat hij met het gereedschap op het foute pad is geweest. 'Ze moeten juist denken dat ik op het goede pad ben', werpt hij tegen.
'Ik ben een eerlijke ondernemer. Ik ben bezig om zaken uit mijn verleden recht te zetten, maar elke keer worden er oude koeien uit de sloot gehaald en komt er weer zoiets als dit tussendoor en dan worden spullen in beslag genomen en moet ik weer opnieuw beginnen.'
'Ik heb financiële en psychische schade en PTSS, en nu moet ik dit weer oplossen.' Dat contante geld zat ook niet verborgen, zoals de politie zegt. Ja, wel in een vakje wat met een touwtje open gaat, maar dat is geen verstoppen. 'Ik had dat gewonnen in het casino.'
'De meeste mensen verliezen in het casino', merkt de rechter op. 'Ja, maar ik ga daar heen om te winnen. Anderen verliezen, maar ik win.'
John wil nog veel meer uitleggen. Over de kledinglijn die hij met zijn dochter heeft en de online verkoop daarvan. Over de schadevergoeding die hij gaat krijgen van de staat, maar de rechter onderbreekt hem. 'Ik vind het heel gezellig om zo met u te praten, maar ik let ook even op de klok.' Hij geeft het woord aan de officier van justitie.
Zij somt nog maar eens op wat er volgens haar niet klopt aan Johns verhaal: 'Het gaat alle kanten op, maar wordt niet concreet. Diamanthandel, gokken, een schadevergoeding van de staat die we niet kunnen vinden. Als de politie doorvraagt, zegt hij: zwijgrecht of dat is privé.'
'Hij heeft geen verklaring voor alle dure spullen en dan is het vermoeden gerechtvaardigd dat die zijn gestolen.' Ze wijst op Johns strafblad van maar liefst 45 bladzijden, vol met eerdere vermogensdelicten. De laatste veroordeling is van vorig jaar.
Omdat John al 77 dagen in voorarrest heeft gezeten, eist de officier een celstraf die gelijk daaraan is, plus nog 14 dagen voorwaardelijk als stok achter de deur.
De advocaat van de beroepsinbreker wijst er op dat haar cliënt geen bankrekening meer heeft omdat die door de bank is opgezegd. 'Hij leeft in een contante wereld, in zijn auto, dus is het logisch dat hij daar zijn geld verbergt.'
Ze vindt ook dat er sprake is geweest van 'vormverzuim' van de politie. De agenten zeggen wel dat ze schroevendraaiers hebben gezien in een tas op de achterbank, maar op de foto van die tas zijn de schroevendraaiers niet zichtbaar.
'Er was dus geen aanleiding om de auto te doorzoeken. Daarmee is het bewijs onrechtmatig verkregen en was de aanhouding onterecht.'
Ze wijst erop dat haar cliënt een paar maanden eerder is aangehouden met 17.000 euro in zijn auto en dat die zaak is geseponeerd vanwege vormverzuim. 'Dat getuigt op zijn zachtst gezegd niet van rechtsstatelijk handelen. Het onrechtmatig handelen van de politie heeft een structureel karakter', zo vindt de raadsvrouw.
De rechter ziet dat anders en vindt het feit dat de schroevendraaiers niet op de foto staan niet voldoende voor vormverzuim. 'De agenten hebben het op ambtseed opgeschreven.'
Over Johns verhalen is de rechter duidelijk: 'Eerlijk gezegd, ik geloof er helemaal geen bal van. Het is een vaag verhaal. Met wat de politie allemaal vindt en met uw verleden verwacht je een concrete verklaring en die heeft u niet.'
Hij veroordeelt de verdachte tot de 77 dagen die hij al in voorarrest heeft gezeten. 'Ik zie geen meerwaarde in een voorwaardelijke straf daarbij'. Ook is John het geld en de meeste spullen kwijt. 'De iPad, de rugzak, de balpen en de regenkleding krijgt u terug, ik geloof wel dat die van u zijn.'
'Nou die mag u houden', roept John terwijl hij boos opstaat. De rechter wijst hem er op dat hij twee weken de tijd heeft om in hoger beroep te gaan.
'Ik ga het land uit, wat dacht u daarvan? Je kan hier niet meer gewoon je werk doen. Je moet hier arm zijn, wat een land.' Terwijl hij nog door sputtert leidt zijn advocaat hem naar de uitgang.
Eigenlijk had John nog voor een tweede feit terecht moeten staan: een vernieling en mishandeling in een winkel. Maar zijn advocaat wist dat niet, dus zij had zich daar niet op voorbereid. Deze zaak werd daarom uitgesteld.
Gelukkig had John sowieso alweer een nieuwe afspraak staan met de politierechter. Over een maand. Weer voor witwassen. Daar kan de mishandeling dan alsnog in mee.
De naam van John is gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag