Cesar Majorana bezoekt elke week een winkel waar kleding wordt verkocht. Deze week: Gerry Weber in Breda.
is modejournalist voor de Volkskrant.
De dag des oordeels nadert voor Gerry Weber. Althans, voor de dameskledingketen met die naam, want oprichter Gerhard Weber zelf overleed al in 2020. Het naar hem vernoemde bedrijf zat toen al diep in de problemen. Inmiddels is het drie keer in de rode cijfers terechtgekomen en kan alleen een koper dit Duitse damesmerk nog redden.
Opmerkelijk genoeg besloot de curator de nieuwe zomercollectie wél te laten inkopen. Dat houdt medewerkers voorlopig aan het werk en vergroot de kans op een doorstart, maar het is een vreemd gezicht: in de 35 Nederlandse Gerry Weber-winkels waar het doek dreigt te vallen, hangt nu een gloednieuwe collectie – en die is meteen in de uitverkoop. Door de ‘Wij gaan sluiten’-borden op de ramen is de sfeer ronduit rouwig. De Winkelman neemt een kijkje.
Het was een vreemde maand voor het winkelpersoneel. Eerst moest de boel dicht, nu hangt er opeens een nieuwe collectie. Twee verkoopsters houden vandaag de zaak draaiende. Normaal staan ze doordeweeks met z’n drieën, in het weekend soms met vijf. ‘Vraag me niet wat ik ervan vind, want ik heb er geen goed woord voor over’, zegt de duidelijk aangedane verkoopster die me helpt. Dat ze hier weten wat ze doen, blijkt wanneer een wat oudere klant (en het leeftijdsgemiddelde ligt hier hoog) met rollator bij het pashok aankomt. Eerst gaat de rollator netjes aan de kant, dan komt er een verrijdbare spiegel tevoorschijn, zodat mevrouw niet ver hoeft te lopen om zichzelf in haar nieuwe auberginekleurige jasje te zien. ‘Ik vind het mooi’, zegt ze. ‘Maar ik zou hem niet dragen met die blouse eronder’, reageert de verkoopster. Eerlijk.
De wintercollectie, met 50 procent korting, hangt om en om met de nieuwe zomercollectie – afgeprijsd met 30 procent. Tegen mijn verwachtingen in, want Gerry Weber is voor mij toch vooral een ‘moeke-winkel’, ontdek ik kledingstukken die niet uitsluitend geriatrisch zijn. Bijvoorbeeld een wit overhemd met wat stretchy elastaan en bloemapplicatie (€ 67,20). Typisch zo’n ontwerp dat we eerder zagen bij modehuizen als Valentino of Jacquemus en dat inmiddels Zara ook heeft nagemaakt.
Net als de spijkerbroek met parels over de schenen geregen. Daarvan worden zo veel edities in de winkelstraat verkocht dat je je gaat afvragen of inkopers van elke kledingwinkel één gezamenlijke Dropbox-map delen met ‘inkoopideeën 2025’. Sommige winkels verkopen hem met grote nepparels, hier komt-ie met zuinig geplaatste kleine plastic parels en kost hij € 109,99. Zelfs met 30 procent korting hangt elke maat van de broek er nog. Zo’n frivool design vliegt niet uit de rekken. Het is dure confectie met een wel heel ambitieus jong design voor het publiek. Een heel kleurenpalet aan nepleren broeken is zelfs met 50 procent korting nog te koop.
Daarmee bewijst deze keten, in de jaren tachtig nog beroemd om degelijke damesbroeken, zich nu als een doorgeefluik voor Chinese massaconfectie. Een handelshuis vol inwisselbare winkelstraatkleding als witte jeans (in een stof zo dun dat ik er geen radslag in zou durven maken) met een oorspronkelijke vraagprijs van € 109,99. Hoewel de sale veel benen over de vloer krijgt vandaag, kan deze planeet best zonder Gerry Weber. Het is zonde van die kundige verkoopsters, maar zoveel ruimzittende polyester kleding voor € 120 heeft geen mens nodig.
Duur: Het middelste vakje op de Hollandse modebingo: een zwarte winterjas mét capuchon én puffy binnenvoering. Gemaakt voor het gemak en verder eigenlijk niets. Kost € 350, en daarvoor vind je in de bergsportwinkel betere modellen.
Goedkoop: Katoenen T-shirts voor € 22,99, en dat is na 50 procent korting.
Verlanglijst: Een op het eerste gezicht suède motorjack, in de kleur van ongeklopte slagroom, dat echter volledig polyester blijkt. ‘Wel makkelijker schoon te houden met zo’n lichte stof’, zegt de verkoopster kordaat. Het kost € 159,99, met nog eens 30 procent kassakorting.
Cijfer: 4+
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant