Waar lopen de correspondenten van de Volkskrant tegenaan in hun dagelijkse leven? Vandaag: Dion Mebius ziet hoe Spaanse ouders hun kroost overal mee naartoe slepen, ook politieke protesten en muziekfestivals.
is correspondent Spanje, Portugal en Marokko van de Volkskrant. Hij woont in Madrid.
Het een-na-laatste wat ik verwachtte op Brunch in the Park, een technofestival in Madrid, was dat ik een plastic bal naar mijn hoofd gegooid zou krijgen. Het laatste wat ik verwachtte was dat ik, toen ik geërgerd omkeek, naar een klein kind zou kijken.
Niet één kind: een hele zwik kinderen, die in een ballenbak over elkaar rolden en sprongen. Om de ballenbak stonden de ouders, die intussen van de dreunen van dj Olympe genoten.
Het festival was opgebouwd als een amfitheater: vanaf de hogere treden, waarop de ballenbak stond, hadden de ouders een perfect uitzicht op de arena. Daar gingen de honderden andere bezoekers voor de dj uit hun dak, hun pupillen ieder uur iets groter.
Dat ouders hun kinderen meenemen naar een technofeest, en dat de organisatie van dat feest daar ook een speelhoek voor inricht, bracht me even van m’n stuk. Toen ik er de volgende dag nog eens aan terugdacht, besefte ik: als er één land is waarin je dit kunt verwachten, is het Spanje.
Als meesters van de levenskunst hebben de Spanjaarden het doorleven met (of ondanks) kinderen geperfectioneerd. Het lijkt alsof zij als collectief aan de rest van de wereld willen bewijzen: het oude leventje hoef niet voorbij te zijn als je je ineens omringd ziet door luiers en snottebellen.
Nergens zie je dit beter dan op de speeltuinterrassen. Speeltuinen in Spaanse steden en dorpen worden vaker wel dan niet omringd door barretjes. Op de terrassen houden ouders met één oog in de gaten of hun kroost niet van een wipwap vliegt, terwijl ze een ober wenken voor nog een rondje.
Het is een tafereel dat niet verdwijnt als de zon ondergaat. Vaak heb ik me afgevraagd waarom het speeltuinterras niet over de hele wereld is uitgerold. Als er één maatregel de brede welvaart in Nederland tot grote hoogten kan stuwen, lijkt het me deze wel.
Ook naar serieuzere gelegenheden worden de kids meegetroond. Zoals naar demonstraties. Naast een manier om een politiek punt te maken, vervullen deze in Spanje een sociale functie. ’s Ochtends schreeuw je samen met je vrienden om de opheffing van de Navo; ’s middags sta je met diezelfde vrienden in het zonnetje tapas te happen.
Het nageslacht krijgt dit met de paplepel ingegoten. Bij een massademonstratie in Valencia, na het rampzalige optreden van de regioregering rond de overstromingen, sprak ik een groep ouders van kinderen uit dezelfde basisschoolklas.
Het was al donker. Terwijl hun kinderen aan het ravotten waren, roste een anarchist iets verderop een reclamebord van een restaurant in elkaar. ‘Tja’, zei een van de moeders. Ze duwde een buggy voort. ‘We houden gewoon een beetje afstand.’
De keerzijde van dit alles is dat de kinderen er ook altijd bij zijn. Spaanse niños gaan later naar bed dan elders in Europa, en dat zie je terug in de tv-programmering. La Voz Kids, de lokale kinderversie van The Voice, begint ’s avonds rond tienen (als het programma in Nederland is afgelopen).
Het vorige seizoen van Masterchef Junior werd zelfs pas uitgezonden vanaf elf uur, om niet voor half twee ’s nachts op te houden. Dat is wat anders dan onderuitgezakt The White Lotus bingen, terwijl de kids op bed liggen.
Conclusie: je hoeft als ouder in Spanje niet zoveel in te leveren, als je maar bereid bent tot diep in de nacht naar kokkerellende kinderen te kijken. Onderaan de streep is dat, denk ik, toch een geruststellende gedachte.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant