Of ze kan zwemmen, vraagt TMF-oprichter Lex Harding aan een nog piepjonge Bridget Maasland, fris uit de schoolbanken en vastbesloten vj te worden bij die nieuw op te richten muziektelevisiezender. Het is 1995, het bouwjaar van The Music Factory, en Maasland antwoordt instemmend, want natuurlijk kan ze dat – niet wetende dat zwemmen uit Hardings mond zoiets betekent als kopje onder geduwd worden.
Er was afgelopen dagen wat commotie rondom The TMF Story, vanaf vandaag te zien bij Videoland. De tweedelige documentaire blikt terug op de opkomst en ondergang van de zender, destijds voor de vj’s ‘een soort Neverland’ waar alles kon en mocht, onder een bij vlagen toeziend oog van Harding en zijn medeoprichter Herman Braakman.
Die twee tekenden bezwaar aan tegen hoe zij in de documentaire naar voren komen – en ja, dat beeld is inderdaad over de datum. Misstanden uit de TMF-tijd worden weggewuifd: andere tijden, woke bestond nog niet, ik kan me niet voorstellen dat ik dat gezegd heb – het bekende riedeltje. RTL besloot toch uit te zenden, want journalistieke vrijheid.
Alle oude vj’s zijn van de partij als talking heads en o, wat fijn nostalgisch terugkijken is dat, die opgetiste haren uit de jaren negentig, het faxapparaat dat in de studio stond zodat kijkers berichten konden insturen, al die artiesten die bij TMF zijn langs geweest – Mariah, Britney, Justin.
Maar goed, de schandalen wachten.
Bagatelliseren wil ik niet, want het is beslist heftig, hoe de vj’s werkweken van 60, 70 uur maakten voor een hongerloon, dat vj Miljuschka Witzenhausen door een bekende Nederlander werd opgesloten in een archiefkast, want ze wilde vast wel ‘een nummertje met hem doen’, dat er bij het afscheid van soul-vj Sylvana Simons werd gezegd dat men opgelucht is van haar ‘apenmuziek’ verlost te zijn.
Maar: bij het kijken daalde ook het besef in dat deze misstanden me amper meer verbazen, dat hier de zoveelste onveilige werkcultuur wordt ontmaskerd en dat waarschijnlijk nog altijd enkel het topje van de ijsberg zichtbaar is. Hoe waken we ervoor dat we verzadigd raken van, of ongevoelig voor iets wat wél belangrijk is?
Gelukkig kijkt The TMF Story verder dan het schandaal, door tussen de regels door een ander, groter thema aan te snijden: dat van de gekleurde herinnering, waarin het plezier dat er duidelijk ook was bij TMF (Robbie Williams interviewen in bed, zo zo Bridget!) naast de misstanden bestaat. En: is het afdoende om te beweren dat het ‘andere tijden’ waren, hadden de vj’s gewoon maar uit dat steeds vuilere zwembad moeten stappen?
Goed, genoeg schandaal, want de favoriete herinnering van Daphne Bunskoek verdient ook een plek. Haar interview met Bon Jovi, jaar 2000, opent ze plompverloren door te zeggen dat ze is ontmaagd op hun muziek. Welk liedje? vraagt Jon, waarop Bunskoek zegt: de hele plaat, de heren beiden van hun stuk. Goede zwemmer, die vrouw.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns