Barcelona - Internazionale, op de berg Montjuïc in Catalonië, was een avond van openbaar kunstbezit in de halve finales van de Champions League. Van voetbal dat neigde naar tovenarij. En uitgerekend op deze dag glorieerde Denzel Dumfries uit Barendrecht.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De uitslag was het resultaat van een gezamenlijke creatie van kunst: 3-3, met volgende week nog een wedstrijd in Milaan te gaan. Tip: eens in de zoveel tijd terugkijken, deze wedstrijd. Met twee goals en een assist van Denzel Dumfries van Internazionale, de rechtsachter van Oranje die de hele flank bestreek en tevens het luchtruim beheerste. Doelpunt na een volley, treffer uit een kopbal, twee keer na een hoekschop.
Barcelona - Inter was het bewijs hoe goed voetbal in de Europese top tegenwoordig kan zijn, een spel dat zich afspeelt op een andere planeet dan bijvoorbeeld de eredivisie. Het is pure magie. Aanvallend, met zoveel vermogen, met zoveel snelheid, met twee stijlen zoals woensdag. Barcelona, bijna voortdurend in de aanval. Inter, onwaarschijnlijk effectief, razend gevaarlijk in de counter, met Dumfries als aanjager en afmaker. Vrij sportief ook was het duel.
Hoe is het mogelijk dat Barcelona na Lionel Messi weer zo’n speler uit miljoenen heeft voortgebracht? Lamine Yamal is een wondervoetballer, hij valt niet anders te omschrijven. In de warming-up leek het even of hij zou afhaken, met pijn in de lies, maar dat was schijn.
Je kunt je voornemen hem niet op te hemelen, omdat het misschien niet goed is voor een jongen van 17, zoals het eigenlijk voor niemand goed is. Maar je kunt niet anders. Wat moet je dan, met deze linkspoot op rechts die alles durft, alles doet, alles kan? Vaardig, onbevreesd, met ongekende technische mogelijkheden en snelheid. Hij is zo vlot, ook in zijn schot. Hij schiet sneller dan een doelman kan reageren, deze Lucky Luke op voetbalschoenen.
Blijf thuis voor hem, mensen. Ga kijken als je van voetbal houdt, van echt voetbal. Federico Dimarco werd helemaal dol van de dribbels, tot zijn wissel na 55 minuten. Ja, soms doet Yamal iets te vaak iets met de buitenkant, maar dat is ook in hem te prijzen, al is het maar omdat het zo zeldzaam is tegenwoordig, voetbal met de buitenkant.
Ach, over deze wedstrijd kon je wel 8000 woorden schrijven in plaats van 800, met al die verhaallijnen. Met de onmogelijkheid om een ruime hap adem te halen, met de volstrekte overmoed van de regisseur om herhalingen in te starten, omdat de werkelijkheid allang weer interessanter was dan welke herhaling ook.
De voor Nederland treffendste verhaallijn was de uitblinkende rol van Denzel Dumfries uit Barendrecht, die diametraal anders in het voetballeven staat dan de 17-jarige jongen Lamine Yamal. Een speler die vooral in zichzelf geloofde, die zei dat hij de top ging halen terwijl iedereen hem nog uitlachte, en die hier uitblonk namens Inter, op het mooiste podium. De 29-jarige Dumfries, terug van een blessure, hielp Inter na 30 seconden aan een voorsprong, met een ragfijne voorzet op Marcus Thuram, die de bal geweldig van achter het standbeen inschoot.
Dat was de openingszet van de nooit meer opgehouden gekte. En dan scoorde Dumfries dus ook zelf, voor het eerst na een hoekschop en een kopbal van Acerbi, met een fabuleuze omhaal: 0-2. Inter was het toppunt van efficiency. Alsof het aloude catenaccio was herboren, de vroegere Italiaanse tactiek van stug verdedigen. Alleen: tegenhouden was geen bewuste keuze voor de ploeg van Simone Inzaghi. Het was de noodzakelijke weerstand tegen de aanvalsgolven, van de kracht van Barcelona met de dienende, stuwende Frenkie de Jong. Barcelona krijgt de allure van de ploeg van Pep Guardiola van rond vijftien jaar geleden.
Barcelona omsingelde Inter soms in een grote rondo, en ging altijd op zoek naar Yamal. Alle wegen van Pedri of Frenkie de Jong leidden naar de oplossing, naar Yamal, die de ene keer dribbelt, dan een snelle voorzet geeft. Met links, met rechts, met de buitenkant, het maakt hem allemaal niet uit. Het verrassingseffect is vaak maximaal. Eerst viel de 1-2, zo’n razendsnelle, bezwerende dribbel het strafschopgebied in, met zo’n snel schot, via de binnenkant van de paal. En dan was daar de 2-2, de pass van Pedri, het terugleggen met het hoofd door Raphinha en het simpele afronden van Ferran Torres.
En toen was het nog niet eens rust in een zware wedstrijd, ook qua fysiek, met meerdere uitvallers door blessures. Na de pauze ging het gewoon verder met het circus, weer met een rake kopbal van Dumfries, kort daarna beantwoord met een dreun van Raphinha, die na een handig overstapje van Yamal de bal via de onderkant van de lat en de rug van doelman Yann Sommer in het doel ramde. Officieel was het een eigen doelpunt van Sommer.
Dumfries was niet helemaal blij toen Inzaghi hem tien minuten voor tijd wisselde. Maar Dumfries was bijna twee maanden uitgeschakeld met een hamstringblessure. Inzaghi heeft hem nodig, volgende week dinsdag, als het feest verder gaat.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant