Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij.
In de openingsscène van de film Turist zit een gezin op het terras van een restaurant, na een dagje skiën. Van hoog op de berg komt er een lawine naar beneden gerold, hun kant op. De kinderen zijn meteen bang en willen weg. Maar de vader zegt dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Niet piepen, zegt hij. We zitten hier veilig. Die lawine kan hier nooit komen.
Halverwege de berg is de lawine al veel groter geworden. Nu wordt ook de vrouw bang. Kom, we gaan, zegt ze, het is hier gevaarlijk. Maar opnieuw zegt de man: Nee hoor, we blijven gewoon zitten. Er kan ons hier niets gebeuren.
Dan valt de lawine in het dal – meteen rijst er een muur van sneeuw op voor het
restaurant, klaar om de gasten te bedelven. De vader sprint weg. Hij laat zijn gezin achter en brengt alleen zichzelf in veiligheid.
Net als tegen iedereen is de afgelopen jaren door mensen die er verstand van hebben ook vrijwel dagelijks tegen Sophie Hermans gezegd dat het hopeloos de verkeerde kant opgaat met het klimaat. Ze had weinig ervaring – ze was een tijdlang letterlijk de tassendrager van Rutte, en als fractieleider daarna ook nog een tijd figuurlijk. Toch zei ze: ik wil wel minister van Klimaat worden. Laat mij dat maar doen. Ik kijk er wel even naar.
Ook sindsdien is doorlopend tegen minister Hermans gezegd dat de wereld elke dag warmer, droger, natter en viezer wordt. Op zich was haar beleid natuurlijk al ongelooflijk goed, maar, zei ze, ze zag zelf ook dat er nog een opgave lag, een uitdaging. En omdat haar budget niet toereikend was om te doen wat nodig is, vroeg ze extra geld aan de bazen van het kabinet.
Twee weken geleden viel er een lawine in het dal van de ministers, in de vorm van een Voorjaarsbegroting, vol besluiten die de fractieleiders van de regeringspartijen voor hen hadden genomen, veelal zonder overleg. De ministers hadden van een veilig afstandje naar het geweld gekeken, maar van hun plannen was vaak niet veel meer over.
Het klimaatbeleid van minister Hermans hoorde tot de grootste slachtoffers. Ze kreeg er geen geld bij, er werd haar integendeel 600 miljoen afgepakt. Bovendien zijn grote delen van het geld dat over is gebleven, voortaan niet meer bestemd voor het klimaat, maar voor boeren, industrie en fossiele subsidies – voor antiklimaatbeleid, zoals Yvonne Hofs schreef.
Een normale minister zou zeggen: ik heb de hele tijd A gezegd. Er kan dus niet van mij worden verlangd dat ik nu ineens B ga zeggen, wil ik nog iets van mezelf en het ambt overlaten. Maar minister Hermans zei tegen verslaggevers dat B eigenlijk ook best oké was. En dat we het trouwens wel de hele tijd over A en B konden hebben, maar dat het klimaat daar niet bij gebaat was. Terwijl het daar juist om ging, het klimaat, daar lag haar focus.
De vrouw en de kinderen overleven de lawine uit de openingsscène van Turist. In de rest van de film zien we hoe ze het gezinsleven weer proberen op te pakken. Maar de man heeft een onuitwisbare indruk op zijn vrouw en kinderen gemaakt. Hij doet vreselijk zijn best, maar ze kunnen hem nooit meer respecteren.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant