Vanuit Keulen, waar ik een schrijver had bezocht, belandde ik in Düsseldorf. Als kind was ik daar vaak met mijn vader geweest, als volwassene ben ik die stad om allerlei redenen blijven bezoeken.
Konditorei Heinemann bestond nog, aan de muur hing die foto van een jonge Angela Merkel, met handtekening, alsof ze nooit ouder was geworden dan 45. De aloude wens om de tijd stil te zetten leek hier een redelijke wens, eeuwig zullen de taartjes van Heinemann Merkel bekoren.
Geschiedenis mag dan ruïne op ruïne stapelen, zoals de Duitse filosoof Walter Benjamin beweerde, maar West-Europa heeft er alles aan gedaan na 1945 langzaam één groot Zwitserland te worden. En het is erin geslaagd. Van ruïne naar berghut. De Alpen moet je erbij denken, maar met een beetje fantasie is de Utrechtse Heuvelrug het Berner Oberland en Amsterdam Zürich. De vraag is natuurlijk hoe lang nog. Die vraag kun je echter over alles stellen.
Ik dronk wat witte wijn bij de taartjes, op de gezondheid van Angela en op mijn vader. Er moest worden doorgedronken, ik werd verwacht in de Balie in Amsterdam.
Als West-Europa Zwitserland is, dan is De Balie Cabaret Voltaire, de geboorteplaats van dada in Zürich, ik zal daar niet over uitweiden, maar de morsige overblijfselen van het dadaïsme zijn onder ons, en op mijn betere momenten beschouw ik mezelf als zo’n overblijfsel.
In Cabaret Voltaire te Amsterdam sprak ik met onder anderen Judith Belinfante over de herinneringscultuur, het morsige overblijfsel van genocide. Judith was het met bijna alles wat ik zei oneens, dat siert haar. Dadaïsme kan niet aan iedereen besteed zijn.
Toen de discussie voorbij was en de doden weer niet tot leven waren gewekt, at ik in een Chinees restaurant een kippensoepje. De levenden hebben weinig keus, na het herdenken de Chinese kippensoep.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns