Er is iets misgegaan, maar geen paniek, het wordt op het moment van schrijven opgelost: documentairereeks Zorgen (BNNVara), afgelopen donderdag was de eerste van zes afleveringen te zien, is nog niet aangestipt in deze rubriek. Terwijl die het niet verdient om tussen wal en schip te eindigen.
Billen wassen heet de openingsaflevering, gelukkig gewoon terug te kijken via NPO Start. Het is waar de eerstejaars mbo-verpleegkunde die in deze reeks worden gevolgd het meest tegen opzien. ‘Piemels wassen, dat gaat moeilijk zijn in het begin’, zegt Kenny, 16 jaar nog maar.
Zijn vrienden maken er grapjes over terwijl ze wat hangen in de achtertuin, de tafel vol bierflesjes. Goor, vinden ze, het idee van zo’n washandje over een oude pik. ‘Het is niet alleen maar piemels wassen’, brengt Kenny ertegenin. Wat het dan wel inhoudt, de opleiding waar hij binnenkort aan begint, weet hij niet zo goed.
Heel knap aan Zorgen is hoe het ongemak vangt, niet verbloemt. De onwennigheid van de adolescentie, of soms zelfs nog puberteit, want wat zijn ze jong, de eerstejaars die het klaslokaal binnenschuifelen. Jullie hebben een prachtig beroep gekozen, zegt de docent, máár – zijn hele introductiepraatje is een grote máár – het gaat zwaar zijn. Weinig studenten maken de opleiding af.
Hij vertelt hoe hij ouderen heeft moeten verschonen die hij ’s ochtends van hun knieholte tot hun nek onder de ontlasting aantrof. Als ware het een ontgroening volgt een powerpointpresentatie met doorligwonden. ‘Smerig hè? Hoe meer je van een wond kan huiveren, hoe leuker-ie is. Leuk man, moet je dan denken, dit is echt tof, hier ga ik mee aan de slag.’
Daar in dat klaslokaaltje zitten de mensen die de zorg draaiende moeten houden: zittenblijver Keyssy, 19 jaar, dwars, maar vastberaden het dit jaar wel te redden. Ze is er sterk genoeg voor, weet ze. De 16-jarige Rahiek vertelt dat ze verlegen is en wat minder makkelijk praat. In een volgend shot zien we haar op haar eerste stagedag een rouwende cliënt troosten.
Aarzelend maar puur, want hoe werk je met mensen als je het mens-zijn zelf nog moet leren, hoe trotseer je het ongemak van een weerloze ander? ‘Je moet vrolijk zijn voor haar’, zegt ze tegen de huilende man, misschien wel zo’n vijftig jaar ouder dan zij, ‘zullen we dat afspreken? Ik wil een heel mooie glimlach zien.’
Behandel je zorgvrager als een van je ouders, of als iemand die je liefhebt, dat is wat de docenten hun leerlingen meegeven. Zorgen lijkt ook met die insteek gemaakt, zo dicht op de huid van studenten en hun cliënten is deze reeks gefilmd, nergens verhullend en daarom des te menselijker. ‘Meestal doe ik een bh niet aan maar uit’, lacht Kenny, toch nog heel erg 16, nadat hij een mevrouw op leeftijd heeft moeten aankleden. Hij heeft het goed gedaan, zegt zijn collega, het ongemak zal wennen, uiteindelijk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant