De lezersbrieven, over strijden tegen de inperking van vrouwenrechten, Femke Wiersma en de lege mandjes, opwinding over een opgestoken middelvinger, de oorlogseconomie en de loterij rond de energietoeslag.
Vlinders, tevergeefs speuren wij om ons heen. De tuin staat in volle bloei. Insecten blijven uit. Een enkele bij nog. Of een verdwaalde hommel. De bloementuin oogt verweesd.
Het stemt triest. In de zestiger jaren van de vorige eeuw waren velen onder de indruk van het boek Silent spring van Rachel Carson. Een visionair boek. Het deed mij in latere jaren besluiten te kiezen voor de studie Ecologische Landhouw in Wageningen.
Het doet pijn bewindslieden en Kamerleden van een partij als de BBB nog steeds laconiek te horen oreren dat er met onze natuur niets aan de hand is. De rijkdom van weleer is verworden tot ‘boeren natuur’. Een term die de armoede met een plechtig sausje overgiet. Het is natuur zonder gezoem van insecten. Zonder spreeuw of veldleeuwerik. Stille natuur.
Silent Spring gold als een waarschuwing, en is nu werkelijkheid.
Geert Tomassen, Doetinchem
De stoom komt uit mijn oren, neus en alle andere gaten. Maar weinig van die woede vind ik terug in uw krant. Vandaar deze brief.
Ik lees zojuist over de plannen van de Trump-regering voor ‘baby-bonussen’ (5000 dollar per bevalling) en ‘moeder-medailles’ (bij zes of meer kinderen) in de Verenigde Staten. Alles om de vrouw te verleiden en langzaam te dwingen zich in haar verzorgende rol te schikken. Haar witte heteroseksuele en ‘goed’ christelijk nationalistische verzorgende rol, want dat zijn de mensen die in de VS de opvoeding van een dergelijke hoeveelheid kinderen nog kunnen betalen.
En deze beweging beperkt zich niet tot de VS. Ook hier worden vrouwenrechten beperkt en in rap tempo uitgehold (abortus, gratis kinderopvang). Als man vind ik soms echt de woorden niet meer voor deze blatante nonsens. Uit diepe, diepe schaamte en woede over mannen die dit daadwerkelijk vinden.
Mannen die bereid zijn de (overigens schaamteloos gekopieerde nazi-)agenda van verleiding met bonussen en medailles uit te voeren en die uiteindelijk met botte dwang door zullen duwen. Want dat is de agenda. Door jonge jongens te vergiftigen met dit gedachtengoed en er vrouwen mee te bedreigen.
Ik heb ook geen zin meer om met dit soort mannen ‘in gesprek’ te gaan. Dat willen ze overigens ook niet meer met een man als ik. En als ze dat incidenteel wel doen, is het altijd in de verwijtende en beschuldigende sfeer. ‘Wil je dat we allemaal onze mannelijkheid inleveren?’ ‘Er zijn nou eenmaal duidelijke verschillen tussen man en vrouw… En een man is daarin leidend. Dat is de natuur…’
Einde gesprek. Wat mij betreft. Strijd. Voor eerlijke behandeling en gelijkwaardigheid. Al zo lang.
Toen… Mijn oma. Mijn moeder. Mijn vader. Vooruitstrevend en lang geleden. Nu… Mijn liefste. Mijn kinderen. En ik. Strijd voor dezelfde zaak.
Eric Corton, Amsterdam
Ik herinner mij een scène uit Boer zoekt Vrouw van jaren geleden waarin boer Gijsbert uit Abcoude bij zijn verkozen boerin Femke Wiersma langsgaat. Haar huis is piekfijn opgeruimd, geen stofje te zien. Tegen de muur staat een Franse servieskast; onderin lades, bovenin planken met glazen deuren.
Achter de glazen deuren staan zes vierkante witte rieten mandjes op drie planken, op elke plank twee, perfect symmetrisch neergezet. De boer aanschouwt de kast aandachtig en vraagt geïnteresseerd: ‘Wat zit er in die mandjes?’. Femke antwoordt: ‘Niets, anders wordt het zo troeperig’.
Ik vraag mij nu steeds af of die lege mandjes misschien de metafoor zijn voor (de afwezigheid van) het beleid van minister Wiersma.
Catherina Winter, Amsterdam
Vandaag kreeg ik ’m weer – blijkbaar als belediging. Maar staan we eigenlijk weleens stil bij wat we dan precies doen? We steken een vinger op die overduidelijk een erectie symboliseert. Een teken van pure, rauwe opwinding. Van zinderende lust die zich, onhoudbaar, via één enkele vinger naar buiten wringt.
Als iemand mij de middelvinger geeft, dan voel ik ook meteen de chemie. Wat een passie, fluister ik inwendig. Wat een hartstocht. Wat een intens, onmiskenbaar lichamelijk compliment. Het is alsof iemand met de hand roept: jij doet iets met mij – fysiek. En dan die blik erbij. Die felle ogen, trillend van vurige energie… het is bijna erotisch.
De volgende keer dat iemand een middelvinger naar mij opsteekt, glimlach ik terug. Diep vanbinnen weet ik dat het niets minder is dan een onstuimige liefdesverklaring. Als gebaren konden zweten, dan droop deze van begeerte.
Piet Post, Arnhem
Vrijwel geruisloos heeft in Europa en Nederland de kenniseconomie plaats gemaakt voor de oorlogseconomie. Miljarden weg bij kennisontwikkeling en erbij voor productie van wapentuig, dat grotendeels buiten Nederland en de EU plaatsvindt.
Gerard van Beynum, Voorburg
Een regeling die bedoeld is om mensen financieel te ondersteunen zou toegankelijk moeten zijn voor iedereen die daar recht op heeft. Afgelopen week heb ik getracht verschillende mensen te helpen bij het aanvragen van een bijdrage van het Tijdelijk noodfonds energie.
In de pot van de Rijksoverheid zit 56,3 miljoen euro die is bedoeld voor zo’n 100 duizend huishoudens die een relatief groot deel van hun inkomen kwijt zijn aan de energierekening.
Ik heb moeten constateren dat die regeling helemaal niet voor iedereen toegankelijk is.
Het aanvragen veronderstelt dat je behoorlijk met de computer overweg kunt. Kun je dat niet en heb je niemand om te helpen, dan kun je dus geen aanvraag indienen.
Kun je wel uit de voeten met de computer, dan moet je naar een site, die de enorme belangstelling niet aankan. Daardoor is de site vaak niet bereikbaar, of je staat bij elke stap die je moet zetten gedurende lange tijd in de wachtrij.
De beschikbare financiële middelen voor het noodfonds zijn volstrekt onvoldoende om iedereen van die middelen gebruik te laten maken: als je eindelijk door het systeem heen bent, heb je grote kans dat de pot inmiddels leeg is.
Kortom: het Tijdelijk noodfonds energie is er totaal niet voor iedereen die het nodig heeft. Het is meer een loterij en zou eigenlijk onder de Wet op de kansspelen moeten vallen.
Gerard Noordermeer, Tilburg
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant