Iemand de groetjes doen op televisie, wat is er met dat zoete gebruik gebeurd? Zijn we inmiddels zo tv-blasé dat een warme boodschap via de buis het niet meer doet voor ons? Een kleine glimlach hier toen Caroline Tensen zondagavond in 1 tegen 100 een deelnemer aanspoorde het toch te doen – ‘Zeg maar even dag tegen je oma’, zei ze moederlijk, want ja, oma kijkt altijd.
Dit jaar bestaat de kennisquiz 25 jaar, een kwart eeuw waarin het format en presentatrice ongewijzigd bleven. De programmatitel laat weinig tot de verbeelding: Tensen laat één kandidaat het opnemen tegen honderd tegenstanders, die kunnen worden weggespeeld door kennisvragen juist te beantwoorden. Gisteren begon het jubileumseizoen, met voor de gelegenheid enkel 25-jarigen als deelnemers.
Nu is deze tv-kijker best sentimenteel aangelegd (gevoelig voor zoiets als tv-groetjes, bijvoorbeeld), maar wat was het lekker nostalgisch, de montage van Tensen door de jaren heen – eervolle vermelding voor de glittertuniek uit de jaren nul, haar blauw-grijze smokey-eye. Of de student die in 2005 het hoogste bedrag ooit won, 2,1 ton, zijn vriendin die struikelt als ze hem in de armen valt. ‘Wat is het toch heerlijk om geld te winnen!’, roept Tensen.
Caroline is oprecht blij voor mensen die in de prijzen vallen, zegt Postcodeloterij-collega Quinty Trustfull in een felicitatiefilmpje. En geïnteresseerd, want Tensen leest haar kandidaten goed, met een kapper- of taxichauffeurachtig gevoel voor smalltalk. Tegen de eerste kandidaat, haar spanning wegnemend: ‘Volgens mij vind je het helemaal niet leuk hier als eerste te staan’. Met deelnemer Henriëtte is het fijn kletsen over haar brommertje, ‘wat enig!’.
Gezelligheid alom, maar het is 2025, dus ook in 1 tegen 100 graag wat aandacht voor het feit dat het ingewikkelde tijden zijn. Voor het lustrum is een sip, Nibud-achtig filmpje samengesteld over prijsverschillen tussen toen en heden. Voor een volle boodschappentas rekende je in 2000 zo’n 100 euro af, nu 175. Destijds kocht je een stek voor 172.000 euro, inmiddels kost de gemiddelde woning het drievoudige.
Vorige week kwam de Postcodeloterij in opspraak, toen youtuber Rick Broers een burgerinitiatief begon het kansspel te stoppen. ‘Het is onethisch’, stelt hij, ‘mensen spelen mee uit angst’. Niemand wil immers zijn buren wél in de prijzen zien vallen, en zelf met lege handen komen te staan. Bij de 1 tegen 100-uitzending bleek vooral hoe een geldprijs voor de 25-jarigen van nu geen leuk extra zakcentje betekent, maar pure noodzaak is. Op Tensens vraag wat Henriëtte met het prijzengeld zou doen, antwoordde ze: ‘M’n studieschuld afbetalen, net als iedereen hier in de zaal.’
De ruimte om te dromen, misschien is vooral die gekrompen in de afgelopen 25 jaar, nu ‘wat zou jij doen?’ vooral betekent jezelf een keertje te kunnen trakteren op een zakje pijnboompitten. Henriëtte gaat met 264 euro naar huis, anderhalve boodschappentas. Vond je het wel leuk?, vraagt Tensen ietwat opgelaten. Ja, dat wel. Ook wat waard.
Source: Volkskrant columns