Op haar nieuwe album is de Amerikaanse singer-songwriter Lucy Dacus nog eerlijker dan ze op eerdere platen al was. Iedereen mag nu weten wie haar geliefde is. Haar culturele voorkeuren deelt ze in Volkskrant Magazine ook met liefde. Van Virgil van Dijk tot Nina Simone.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
De liedjes van Lucy Dacus (29) zijn eigenlijk brieven aan intimi. Ook op haar recent verschenen album Forever Is a Feeling staan poëtische ontboezemingen, waarheden die Dacus minder makkelijk in een dagelijkse conversatie kwijt zou kunnen.
Er is een naamloze teerbeminde aan wie de singer-songwriter wel heel nuchter de liefde verklaart: ‘Nothing lasts forever but we’ll see how far we get.’ In een interview met The New Yorker bleek dit niemand minder te zijn dan Julien Baker. Baker, Dacus’ hartsvriendin, die samen met haar en Phoebe Bridgers de drie Gratiën van het hedendaagse Amerikaanse singer-songwritersgilde vormt. Het drietal, beschouwd als de meest getalenteerde hedendaagse Amerikaanse popdichteressen, bundelde in 2023 de krachten voor de indiesuperband Boygenius. Ze wonnen meteen drie Grammy’s voor het debuutalbum The Record.
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
En waar Dacus’ geliefde haar lovesong kreeg, kon die andere vriendin niet achterblijven. Op Modigliani zingt Dacus hoe Bridgers weliswaar een heel stadion om haar vinger kan winden, ‘but you will never be famous to me.’
Dacus: ‘Vaak, als ik een song maak voor iemand, begint het met een ingezongen voicememootje dat ik dan aan diegene stuur. Heb ik ook met Phoebe gedaan.’
En Phoebe, die er overigens op meezingt, vond het prachtig. ‘Ze moest erom huilen.’
In een Amsterdams hotel probeert de zangeres uit te leggen waarom ze zoveel openheid nastreeft in haar muziek. Het begon al met Home Video, haar derde album waarop ze reflecteert op haar kinderjaren.
‘Maar Home Video is heel nostalgisch en gaat over een periode zo ver weg dat het niet echt een plaat is van mij als volwassene. Toen ik hem herbeluisterde bedacht ik dat ik mensen een beetje misleidde door ze te laten denken dat ik heel oprecht en open was, terwijl ik alleen open was over zaken die heel ver weg lagen. Het was low risk honesty. Om echt eerlijk over mijn gevoelens te zijn, zou ik moeten schrijven over wie ik nu ben en wat ik nu ervaar.’
Vooral waar het de liefde betreft. Ze zegt dat ze altijd veel rekening heeft gehouden met de gevoelens van anderen? ‘Ik vond dat ik nu meer in contact moest komen met mijn eigen noden en verlangens. Daar word ik een beter mens van.’
Forever Is a Feeling staat dan ook bol van de realistische, maar niet minder invoelende observaties over de mechanismen van relaties. Waarheidsbommetjes met diepe impact, die dwaze romantische noties over De Liefde ver achter zich laten. Big Deal bijvoorbeeld behandelt de precaire situatie wanneer goede vrienden hun diepere gevoelens voor elkaar uitspreken, maar daar niet aan kunnen toegeven vanwege de derde in de driehoeksverhouding. Er is acceptatie van de situatie zonder verloochening van de liefde.
So what changes, if anything?
Maybe everything can stay the same.
But if we never talk about it again,
there’s something I want you to understand
You’re a big deal.
En dat herhaald als troostend mantra over weemoedige strijkers.
Over ontboezemingen gesproken: in het nummer Best Guess zingt Dacus ‘You may not be an angel, but you’re my girl.’ Hoewel er al geruchten circuleerden over een relatie tussen Dacus en Baker, was ze nooit echt uit de kast gekomen, niet met klaroengeschal in ieder geval. De deuren gingen op een kier als ze zichzelf bij gelegenheid ‘kind of queer’ noemde.
‘Ik heb er altijd voor gezorgd dat luisteraars hun eigen invulling konden geven aan de personages in mijn liedjes. Dat betekent dat ik nogal ambigu ben geweest in het gebruik van voornaamwoorden en gender. Dit is de eerste keer dat ik ervoor heb gekozen het gewoon bij ‘girl’ te laten. Het veranderen zou fout voelen. Alsof ik me ergens voor schaam.’
‘Tegelijkertijd dacht ik dat ik niet klaar was voor de veranderingen die een coming-out met zich meebrengt. Dat mensen zouden denken dat ik al die tijd tegen ze heb gelogen, dat ik huichelachtig zou zijn of dat mensen van wie ik houd me nu vreemd zouden bejegenen. Ik wil die slechte eigenschappen in anderen niet naar boven brengen. Ik wil ze niet de gelegenheid geven om me teleur te stellen.’
Maar ze heeft eraan toegegeven. Moest ook wel, toen ze voor drastische oprechtheid koos voor dit album. En ze werd bevrijd van een groot gewicht dat ze met zich meezeulde.
‘Weet je, het is fijn om mensen een update te geven van wie ik ben en waar ik sta. Ik hoop dat ze blij zijn dat ik gelukkig ben.’
‘Voetbal is bij ons natuurlijk lang niet zo groot als bij jullie, maar ik heb een paar Argentijnse vrienden die me enthousiast hebben gemaakt en met wie ik het WK 2022 heb gevolgd. Vervolgens keek ik naar de Champions League en toen de Europacup en ik vind het zo leuk. Van Dijk is mijn favoriet omdat hij zo’n geweldige controle over de bal heeft, dat alles wat hij doet er supermakkelijk uitziet. Daarbij is hij een hele krachtige speler én lijkt hij me ook een toffe gast. Ik ben niet zozeer fan van Liverpool, waar hij nu speelt, ik heb meer iets met individuele spelers. Een liedje over Van Dijk? Hmm, Virgil is wel een goede titel voor een song.’
‘Omdat het de meest romantische manier van reizen is, die ook uitnodigt tot contemplatie. De ramen zijn zo groot dat ze je verleiden om naar buiten te kijken. En wat je dan vaak ziet zijn verglijdende landelijke gebieden, boerderijen en een horizon in de verte. Het herinnert je aan de aarde in zijn natuurlijke staat. Bovendien is het ook een rustige manier van reizen die je de luxe geeft om op te staan en een beetje rond te lopen. Van alle manieren om te reizen is de trein het minst omslachtig.’
‘Ik ben getrakteerd op het lekkerste diner van mijn leven in SingleThread, een driesterrenrestaurant in Healdsburg, Californië. Indrukwekkend vanaf het moment dat je binnenloopt. Midden op de tafels staat een bloemstuk, maar als je goed kijkt zie je, verstopt tussen de bloemen, piepkleine bordjes met amuses. Het wordt gerund door een stel, de een is boer, de ander chef, ze verbouwen en bereiden alles op verantwoorde wijze. Ze hebben zich ook gericht op Japanse cuisine, waar ik dol op ben. Sommige gerechten zijn nogal prijzig, maar het is het waard. Mijn mond deed allerlei nieuwe ervaringen op. Ik wist niet dat eten me zo kon laten voelen.’
‘Je zag Elton John, Annie Lennox, Brandi Carlile, Jon Batiste, Jacob Collier en zo veel andere mega-artiesten die in hun eentje de Hollywood Bowl in Los Angeles hadden kunnen uitverkopen. Maar daar keek ik niet eens naar. Het enige waar mijn aandacht naar uitging was Joni. Ze dwingt het af met haar aanwezigheid, ook al moest ze de hele tijd in die stoel zitten. En die stem is als een ketting die je geboeid houdt.
Een andere reden is natuurlijk dat elk concert van Joni Mitchell haar laatste zou kunnen zijn. Ze is inmiddels 81, was na haar hersenbloeding in 2015 officieus met pensioen, maar Brandi Carlile heeft haar weer het podium op getrokken. En natuurlijk dat ontzagwekkende oeuvre. Wat een dichter. Eentje die pissig is op de juiste dingen en dat op een eigenzinnige manier verwoordt. Ik bedoel, vaak vind ik geëngageerde songs nogal afgezaagd, maar haar politieke liedjes zijn altijd interessant. Hier, Big Yellow Taxi, een ogenschijnlijk onschuldig folkpopliedje, gaat over gentrificatie, over intensieve landbouw, kortom over hoe kapitalisme de schoonheid van de wereld vernietigt. En het is een van haar grootste hits geweest.’
‘Hij stond op Netflix en ik heb hem wel vijftig keer gezien. Daarna heb ik hem op dvd gekocht. Godzijdank, want je kunt hem al jaren nergens meer vinden. De film gaat over een 5-jarig Roemeens meisje en een Amerikaanse stuntman die vrienden worden in het ziekenhuis waar ze allebei belanden. Hij vertelt haar een fantastisch verhaal over helden die zich willen wreken op een kwaadaardige heerser. Dat komt in haar hoofd tot leven met personages gespeeld door de mensen in haar dagelijks leven. Dat is één deel van de film. Tegelijkertijd is er het verhaal dat zich in het ziekenhuis afspeelt, waar de stuntman het meisje manipuleert om morfine voor hem te stelen om zelfmoord mee te plegen. Het is een prachtige ode aan de verbeelding. Recent nog ben ik naar een speciale viewing in Los Angeles geweest en surprise, surprise, daar was ook regisseur Tarsem Singh. Ik heb gehuild.’
‘Ik heb lang niet al zijn films gezien, maar ik ben gek op de manier waarop hij de verhaallijnen van zijn personages verweeft. Dat is toch ook precies hoe het leven is? Op één bepaalde plek op één bepaald tijdstip kan er tegelijkertijd zoveel gebeuren waar we totaal geen sjoege van hebben. Mensen kunnen in de onmiddellijke nabijheid van elkaar verkeren en toch totaal onbewust zijn van elkaars bestaan, omdat iedereen de hoofdrol speelt in zijn eigen film. Zo regisseert Altman zijn films. Niemand is er de protagonist. Dat geeft zijn films altijd iets heel eerlijks en maakt de acteerprestaties heel naturel. Daarbij loopt het qua genre bij Altman erg uiteen. Van de western McCabe & Mrs. Miller tot de detective noir van The Long Goodbye. Binnen al die genres laat hij zien hoe de levens van mensen elkaar raken en beïnvloeden zonder dat ze het doorhebben. Zijn films doen me klein voelen. En alles wat me klein doet voelen maakt me blij.’
‘Niemand in Amerika kent dit label. Zeha is een Duits merk en ik ontdekte hun schoenen toevallig toen ik een paar jaar geleden op tournee was. Van oorsprong is het bedrijf een leerbewerkingsbedrijf maar hun schoenen zijn prachtig en heel comfortabel. Ik gebruik ze niet om mee te tennissen, ook al tennis ik wel een beetje. Telkens als ik in Berlijn ben, koop ik een nieuw paar.’
‘De meest bezielde zangeres aller tijden. Ze was een natuurkracht. Ik heb me vaak afgevraagd of je als zangeres nou zo geboren wordt of dat er dingen op je pad komen die je vormen. Ik geloof dat er iets goddelijks in haar zat. Buiten haar zangkwaliteiten is er nog iets anders aan Nina Simone dat me enorm aanspreekt. Ken je dat verhaal dat ze eindelijk in Carnegie Hall in New York optreedt en de boel uitverkoopt? Een wens van haar sinds haar kinderjaren. Maar voor haar optreden zat ze te huilen in haar kleedkamer, want ze wilde daar spelen als klassiek pianist, niet als r&b-soulartiest. Ze had, voor haar gevoel, gefaald. De meeste mensen zouden zeggen: dit is een succes, de tent is uitverkocht. Maar succes meet je niet per se in getallen of geld. Het is het besef dat je bereikt hebt wat je wilde bereiken. Je hanteert je eigen maatstaf voor succes. Natuurlijk, Nina Simone heeft ontzettend veel bereikt, maar ik herken haar situatie en voel me gezien door haar. Aan de buitenkant kan het er allemaal erg mooi uitzien. Mensen zeggen weleens: je zult wel trots zijn op wat je allemaal hebt bereikt. Terwijl ik misschien wel een heel andere maatstaf voor succes heb.’
‘Ik heb het een beetje gehad met hedendaagse fictie die zich handig laat samenvatten als een marketingslogan. Je weet wel ‘dit boek gaat over een queer persoon in een strenge geloofsgemeenschap die...blablabla’. Ik heb het idee dat veel auteurs tegenwoordig op de bestsellerslijst proberen te komen met alleen een trendy idee. Dit boek is zo anders. Het gaat over de Iraans-Amerikaanse schrijver en zijn familie en is een beetje een reflectie op zijn overleden moeder. Hij ontmoet een kunstenaar die hem aan zijn moeder doet denken en dan gaat het alle kanten op. Het heeft een veelheid aan thema’s en geen centraal plot. Het gaat over queerness, over verslaving, de academische wereld, de kunstwereld, oorlog, geschiedenis, God, de dood. Jazeker, heel ambitieus, maar het wordt nergens door je strot geduwd. Het draagt zoveel subtiliteit in zich. Nergens krijg ik het gevoel dat er tegen me gepreekt wordt en dat maakt het zo pakkend.’
2 mei 1995 Geboren in Mechanicsville, Virginia in de Verenigde Staten, waar ze ook geadopteerd is.
2015 Debuutalbum No Burden als onderdeel van een schoolproject.
2016 Rerelease van No Burden door reguliere platenmaatschappij. Optreden op het Lollapalooza-festival en tv-debuut.
2018 Tweede album Historian lovend ontvangen door de poppers. Samen met Phoebe Bridgers en Julien Baker vormt ze de supergroep Boygenius. Release van de debuut-ep van de band, met dezelfde naam.
2021 Dacus’ derde album Home Video.
2023 Debuutalbum van Boygenius. Tournee met de band en een optreden op Coachella.
2024 Boygenius kondigt een pauze aan.
2025 Dacus’ vierde album Forever Is a Feeling.
Dacus zet zich in voor queer- en transrechten en het recht op abortus. Ze heeft een relatie met Julien Baker met wie ze in Los Angeles woont.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant