Nou, het was deze maand weer onmogelijk algoritmisch aan je ontsnappen, hoor. Maandenlang foto’s waarop je je ringvinger niet kon zien. TMZ-artikel met het gerucht dat je je huwelijk weer uitgesteld hebt. Girls only-safari met de meiden. Onderwater thirst trap-video. Stilletjes uit die ene Instagramcarrousel de zoenfoto verwijderen.
Je zegt in in een interview dat je pr-team duurder is dan je hypotheek. Deze break-up soft launch alleen was het al meer dan waard, Syd. Oneindig veel beter dan die goedkope Tom Cruise x Ana de Armas attention grab collab. En oh my god, die revenge dress in Kalaharizand?
Zal ik in mijn volgende column uitleggen hoe ik in deze reeks columns een AI-proof schrijverschap probeer vorm te geven? Daarover gaf ik deze week weer les op de kunstacademie in Arnhem.
Vorige week hadden we tot onze spijt moeten concluderen dat AI nu ongeveer
even goed is in schrijven als een gemiddelde auditant. Deze week ging het over AI-video. Ben met ze door de Most Liked-pagina van het videomodel Sora gescrold. Levensechte metershoge Teletubbie die een mensenmassa achtervolgt door de straten van het New York van de jaren twintig van de vorige eeuw.
Levensechte tienermeisjes die geknield op het parket omhoogkijken, mond verwachtingsvol open. Levensechte Sydney Sweeney accidental and unnoticed selfie, camera moved slightly, awkward lacking composition, overall aggressively mediocre effect, like a random shot taken when you pulled your iPhone 6 out of your pocket to unlock it.
Waren ze van geschrokken, mijn studenten, want niet van echt te onderscheiden. Zorgen om AI-wraakporno, natuurlijk, en AI-kinderporno. En om het algoritmisch vastkoeken van achterhaalde stereotypen en algoritmische optimalisatie voor de male gaze.
In de trein naar huis lees ik klaagposts van schrijvers wier boeken gebruikt zijn om de nieuwste generatie taalmodellen op te leiden. Ik like ze wel, maar vraag me tegelijkertijd af of het wel een goed idee is om AI de schoonheid en bildung van de hedendaagse literatuur te ontzeggen.
Scarlett Johansson wees tonnen af om niet de stem van ChatGPT te worden.
Toen ik 14 was, trok ik op de webcam graag mijn kleren uit voor mannen die net
deden alsof ze meisjes van 17 met een kapotte webcam waren. Was er altijd bang voor dat iemand ze aan Shownieuws zou lekken. Maar die zouden
daar vanwege de lage beeldkwaliteit natuurlijk helemaal niet meer in geïnteresseerd zijn.
Ik ben een vaag blokje bruine pixels in een vergeten hoekje van de harde schijf van een nog te arresteren verzamelaar. Hooguit geschikt als trainingsdata.
Als ik langs de screenshots van je AI-selfies swipe, is het net alsof je mijn
vriendinnetje bent.
Sydney, wat vind jij hiervan?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant