DEN HAAG - Ruim een jaar geleden vertelden we het verhaal van de Haagse Nel, die dringend een nieuwe nier nodig had vanwege een erfelijke ziekte. Zou die uitblijven, dan had ze niet lang meer te leven. Maar na het artikel, vond ze een donor. Beiden zijn nu geopereerd en het gaat hartstikke goed.
Alleen een klein beetje lijmresten die precies een stukje plakband markeren, doen nog denken aan het oproep die maandenlang in een Haagse apotheek hing. Het was de noodkreet van Nel, als assistente werkzaam in diezelfde apotheek, die dringend een donornier nodig had.
Omroep West zag de oproep hangen, interviewde Nel over haar wanhopige zoektocht en Esmee (39) reageerde daarop. Een paar maanden geleden kon het papiertje met een ferme ruk van de wand worden gescheurd, want Nel heeft inmiddels een nier van Esmee ingebracht gekregen.
Als we de strandtent op Scheveningen binnenkomen waar we met de twee dames hebben afgesproken, is Nel er als eerste. Ze straalt, zoveel is meteen duidelijk. Niet veel later komt Esmee binnen, ook stralend. In haar handen een tray met bonbondoosjes.
'Willen jullie nog iets kopen voor het goede doel', vraagt ze breed lachen. Esmee gaat namelijk meedoen aan de Roparun, een estafetteloop om mensen met kanker te helpen. In het pinksterweekeinde gaat ze samen met anderen 550 kilometer lopen, van Twente met een paar slingers naar Rotterdam.
Pardon, ze is nog maar een paar weken geleden geopereerd om een nier af te staan? 'Ik heb vanochtend al weer zeven kilometer hardgelopen en voel mij alsof er niks gebeurd is', glundert ze. 'Ik doe alles weer wat ik hiervoor ook deed. En mijn overgebleven nier doet het alweer voor 70, 80 procent.'
Haar andere nier gaf ze dus aan Nel. 'Met één nier kun je prima leven', zegt Esmee. Haar exemplaar doet het prima in het lichaam van de vrouw die naast haar zit te shinen. 'Ik heb nu een nieuwe nier, wie had dat gedacht?' zegt Nel.
We zitten aan de tafel waar ze elkaar zo'n jaar geleden voor het eerst hebben ontmoet, toen ze afspraken om kennis te maken.
'Het klikte meteen. We kunnen het goed met elkaar vinden. Na het gesprek opende Esmee hier haar laptop en vulde meteen het formulier in om te doneren. Een paar dagen later belde het LUMC direct, om een afspraak te maken.'
'Ja, als het niet goed had gevoeld, had ik het niet gedaan. Als ik had gedacht wat een raar mens', lacht Esmee. Die kreeg wel veel vragen over haar donatie aan Nel, die voor die tijd dus een volslagen vreemde voor haar was. 'Voor familie of vrienden oké, maar een onbekende, daar vinden mensen wel wat van', vertrouwt ze ons toe.
'Tja, als we allemaal zo blijven denken wordt de wereld er niet beter van. Ik snap dat niet', zegt ze met een serieuze blik. 'Je moet elkaar gewoon een beetje helpen, toch? Ik heb ook geen enkele hobbel gezien, ging ook heel chill die operatie in. Ik had er echt zin in.' Zegt ze dat nou zonder spoortje ironie? 'Ja, heus waar.'
Toegegeven, ze heeft een litteken aan de operatie overgehouden. 'Ah joh, dat zit onder je zwembroek. Dat ziet niemand. Maar het is wel voor altijd een aandenken, ja.' Esmee en Nel hebben echt een goede band opgebouwd. 'Ik was juist best wel zenuwachtig voor de operatie', bekent Nel.
'Ik ben twee keer geopereerd. Eerst om de oude nier weg te halen en een paar weken later om de nieuwe in te brengen. In de weken tussendoor voelde ik mij best wel rot. Dan belde Esmee en die gaf mij een oppepper, dat was heel fijn.'
Een dag voor de laatste operatie hebben ze eerst nog samen koffie gedronken, vertelt Nel. 'Ja, gezellig, samen met onze mannen. Esmee werd eerst geopereerd en toen was ik toch zenuwachtig en bezorgd dat er iets met haar zou gebeuren. Maar toen ik hoorde dat het bij haar goed was gegaan, ging ik ook met vertrouwen de operatiekamer in, gerustgesteld en wel.'
Als de nier eenmaal bij Nel is ingebracht, wordt ze meteen vanuit de uitslaapkamer naar de kamer van Esmee gebracht. 'Dat was echt een emotioneel moment om nooit te vergeten. Ik was zo blij, niet normaal.'
De operatie betekent dat Nel waarschijnlijk vele jaren langer blijft leven, vergeleken met het vooruitzicht bij een beschadigde nier. Maar ze moet daar wel wat voor doen. Of eigenlijk: laten.
'Kijk, het koekje bij de koffie, dat laat ik dus liggen. Niet omdat je er dik van wordt, maar omdat ik niet weet of er wellicht bacillen op gekomen zijn via iemand zijn handen.'
'Door de anti-afstootmedicijnen is mijn weerstand heel slecht. Ik blijf bij grote groepen uit de weg en heb zeker het eerste half jaar strenge leefregels. Dus voor mij geen rauwe eieren, carpaccio, sushi of filet americain. En geen broodje brie, dat mis ik het meest. Ik ben een echt kaasmeisje', lacht ze.
Echtgenoot Nico is vandaag ook meegekomen. Hij mag alle koekjes opeten, de bofkont. Maar het is niet alleen maar feest. 'Tegenwoordig heeft ze zoveel energie, dat ze elke ochtend weer om acht uur opstaat. Ik moet dus nu ook echt weer aan de bak', lacht hij. 'Uitslapen, dat zit er niet meer in.'
Over echtgenoten gesproken, de man van Esmee was ook wel toe aan even rust. 'Ja, die heeft na de operatie een tijdje het heel huishouden gerund en mij verzorgd. Maar ik ga nu even tien dagen op vakantie, in mijn eentje. Heeft hij even rust.'
Esmee heeft ook veel bloemen en cadeaus gekregen, toen ze de nier had afgestaan. 'Niet normaal, zoveel. Ik ben zelf vooral blij dat ik ook mensen geïnspireerd heb. Die zeggen tegen mij dat ze het nu ook gaan overwegen. Het is echt makkelijk om te doen hoor, valt reuze mee. Als ik er tien had, zou ik er nog negen weggeven. Ik heb er zeker geen spijt van, nul.'
Terwijl ze zelf nog druk bezig is met geld ophalen voor de RopaRun, heeft haar man Richard ook geld opgehaald. 'Voor de Stichting Doneer een Nier bij Leven', zegt Esmee. 'Die zet zich in voor mensen zoals Esmee en ik', verduidelijkt Nel.
'Mensen die een nier nodig hebben en mensen die een nier willen doneren kunnen zich daar melden. Die stichting probeert mensen dan aan elkaar te koppelen. Dat moet meer bekendheid krijgen. Daarom zijn we heel blij dat Richard 2200 euro heeft opgehaald, bij familie, vrienden, kennissen en collega's.'
Source: Omroep West Den Haag