Waar Pixies in de jaren tachtig furore maakte als een van de invloedrijkste gitaarbands van het decennium, staat de band veertig jaar later nog altijd op het podium. In TivoliVredenburg liet de band die indie smoel gaf vrijdag zien dat het die reputatie nog weet waar te maken.
is popredacteur voor de Volkskrant.
Als een van de invloedrijkste gitaarbands van hun tijd wist Pixies in de late jaren tachtig een onuitwisbare indruk achter te laten met vooral de albums Doolittle en Surfer Rosa. Vrijwel alle muziek die sindsdien onder ‘indie’ geschaard werd, putte uit hun ongepolijste, intense sound. Maar dat was de late jaren tachtig. Nu, zo’n veertig jaar later, speelt de band nog altijd. Vrijdag deed de band het Utrechtse TivoliVredenburg aan. Maar is Pixies nog Pixies?
We zien het maar al te vaak gebeuren: bands die hun hoogtepunt voorbij spelen en daardoor hun muzikale erfenis te grabbel gooien. Muzikanten die verslingerd raken aan de roem, de erkenning; stoppen op het hoogtepunt blijkt voor weinigen weggelegd. Pixies is inmiddels een pauze en drie bassisten verder, de fantastische Kim Deal alweer ruim tien jaar geleden gestopt. Wat een verlies zou het zijn als ook Pixies sleets blijkt geworden, de pit die de band ooit zo kenmerkte afgestompt.
Het is daarom even spannend in Utrecht. De band begint niet sterk; zwakke vocalen van zanger Francis Black en wat teleurstellend gitaarspel van Joey Santiago. Maar dat is goddank maar van korte duur: de band herpakt zich en de gitaarliefhebbers in de zaal halen opgelucht adem – Pixies doen het nog.
Als Gouge Away wordt ingezet, laat de band zien waar het zijn reputatie aan dankt. Er wordt een muur van rafelige gitaargeluiden opgetrokken, steeds intenser en luider bespeeld, de drums in de achtervolging. Black krijst eroverheen, tot hij weer zakt naar praatzang en de gitaren hem volgen door gas terug te nemen. Even later zwelt de muziek weer met volle kracht aan en wordt het publiek meegezogen naar een climax die steeds maar weer uitblijft. Die eeuwige opbouw, het is een van de grote krachten van de band, naar verluidt zelfs een spanning waar Nirvana het iconische Smells Like Teen Spirit op baseerde.
Zijn prettig jengelende gitaar heeft Santiago de rest van de avond goed onder controle, zoals Black zijn stem. Dat wil zeggen: het klinkt nog altijd precies even indringend en rafelig als een mens van een band als Pixies verlangt. Maar waak ervoor, Black en consorten, stop op tijd!
Pop
★★★★☆
25/4, TivoliVredenburg, Utrecht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant