De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Deze week gaat de Syrische Diyaa Ghanem wandelen met ouderen.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over asiel, migratie en de multiculturele samenleving.
Stipt om kwart voor 2 komt Diyaa Ghanem aangereden bij woon-zorgcentrum Groot Hoogwaak in Noordwijk aan Zee. Hij parkeert zijn fiets in het rek en loopt de hal in. Vier hoogbejaarde vrouwen zitten daar te wachten in hun rolstoelen, klaar voor de wandeling met vrijwilligers.
Het is voor Diyaa elke vrijdag weer een verrassing wiens rolstoel hij gaat voortduwen. Bewoners kunnen zich voor deze activiteit inschrijven, dus er is een wisselende samenstelling. Deze week is het de beurt aan Truus Oudshoorn, een vrouw van 89 jaar met een Leidse tongval en een aanstekelijke lach. ‘De zon schijnt heerlijk’, stelt ze tevreden vast. Diyaa knikt instemmend en zet zijn zonnebril op.
De vier vrijwilligers, naast Diyaa twee wat oudere vrouwen en een 14-jarige jongen, overleggen onderling welke route ze vandaag nemen. Boulevard of duinen? Het wordt de boulevard. De stoet komt langzaam in beweging. Vakkundig rijdt Diyaa de rolstoel achterwaarts de stoep af, en zet koers richting zee.
Naam: Diyaa Ghanem
Leeftijd: 53
Komt uit: Al-Suwayda, Syrië
Woont in: Noordwijk
Beroep: radiodiagnostisch assistent (werkzoekend)
In Nederland sinds: februari 2022
Diyaa doet al vrijwilligerswerk sinds hij ruim drie jaar geleden als vluchteling in Nederland arriveerde. Om sneller de taal te leren, om iets te doen te hebben en om mensen te leren kennen. In Sneek, waar hij een groot deel van zijn asielprocedure heeft doorgebracht, werkte hij in de bibliotheek. Sinds hij in Noordwijk woont, gaat hij twee keer per week naar Groot Hoogwaak, gelegen op enkele minuten fietsen van zijn huis, aan de rand van de duinen.
‘Op dinsdag ben ik fietsmaatje’, vertelt Diyaa. Op zijn telefoon laat hij een foto zien van een oudere vrouw op een duofiets voor een kleurig tulpenveld. ‘Ik fiets vaak met deze bewoner. Ze praat veel en snel, dat kan ik niet altijd even goed volgen. Maar ik doe mijn best.’
Over deze serie
De Volkskrant volgt drie migranten in hun dagelijks bestaan. Hoe vinden ze hun weg in Nederland, hoe ziet hun leven eruit en wat zijn hun verwachtingen? Alle afleveringen vindt u hier.
Truus Oudshoorn praat een stuk rustiger. Ze is geboren en getogen in Leiden, en zes jaar geleden na een val in Groot Hoogwaak komen wonen. ‘Ik doe aan zo veel mogelijk activiteiten mee’, vertelt ze. ‘We hebben een bloemstuk gemaakt vanwege Pasen, en er is gym.’ Ze beweegt haar armen heen en weer in de lucht. ‘Dit soort oefeningen doen we dan. Heerlijk toch? Stilzitten is niks voor mij.’
Diyaa vertelt over zijn ouders. ‘Ik was net het land ontvlucht toen ze alle twee corona kregen en in het ziekenhuis werden opgenomen. Maar ik kon niet meer terug, te gevaarlijk.’ Zijn blik keert even naar binnen. ‘Ik heb mijn vader niet kunnen begraven, dat vind ik nog steeds heel moeilijk.’ Zijn moeder heeft het gelukkig overleefd en is in Syrië, bij zijn broers en zusje. ‘We appen elke dag.’
Het is druk op de boulevard. Duitsers op elektrische fietsen met felgekleurde helmen, Britten op stevige wandelschoenen. ‘Als de velden in bloei staan, is het hier stampvol toeristen’, zegt mevrouw Oudshoorn. ‘Ze komen voor de Keukenhof, dat is hier vlakbij.’
Zelf was ze daar laatst ook nog, vertelt ze. ‘Prachtig!’ Diyaa is er nooit geweest. ‘Keukenhof’, zegt hij, struikelend over de eu-klank. ‘Spreek ik het zo uit?’
Mevrouw Oudshoorn kletst verder. ‘In Leiden was geen plek in een verzorgingstehuis, dus zo kwam ik hier terecht’, vertelt ze. ‘Maar ik heb niks te klagen, hoor. Als je op het nieuws ziet wat er gebeurt in de wereld, hebben wij het hier goed. Ja toch?’ Ze is erg blij met vrijwilligers als Diyaa. ‘Ik heb een rollator, maar dat is voor korte afstanden. Zo helemaal tot aan de zee zou ik in mijn eentje nooit redden.’
Ze lopen langs de La Vida Mexican Grill & Bar en slaan voor het pannenkoekenhuis rechtsaf het pad richting zee op. In de verte staat een reuzenrad. ‘Kost een tientje, en dan draai je twee keer rond’, weet mevrouw Oudshoorn. ‘Maar mij krijg je er voor geen goud in, doodeng.’ Ook Diyaa blijkt enorme hoogtevrees te hebben. Ze kijken hoe het reuzenrad in beweging komt en lopen dan weer verder.
Aan de rand van het strand zetten de vrijwilligers de rolstoelen op de handrem. Uit een rode rugtas die ze van de medewerkers hebben meegekregen, halen ze kartonnen bekertjes, een thermoskan koffie, appelsap en een koektrommel met speculaasjes. De vier ouderen zitten met hun gezicht in de zon en kijken tevreden naar de zee en de meeuwen. ‘Er zijn vandaag weinig surfers’, merkt mevrouw Oudshoorn op.
In Syrië ging Diyaa niet vaak naar zee. ‘Alle mooie stranden waren in handen van Assad en zijn familie, je moest betalen voor toegang’, zegt hij. ‘Hier is het strand van iedereen.’
Hij vindt het leuk om landen met elkaar te vergelijken. Neem Koningsdag. ‘In de meeste landen vieren mensen de verjaardag van hun leider alleen als ze van die leider houden. In Nederland zijn er veel mensen die niets met de koning hebben, en toch in oranje kleren Koningsdag vieren.’ Raadselachtig, vindt hij.
Zelf gaat hij het ook vieren, met vrienden in Utrecht. ‘Ik doe ook oranje kleren aan’, zegt hij lachend. ‘Sinds ik in Nederland asiel heb gekregen, is oranje voor mij de kleur van vrijheid.’
De tweede helft van de wandeling gaat door de winkelstraat van Noordwijk aan Zee, langs de traditionele houten viskraam en de souvenirshops. ‘We zijn er bijna’, zingt Diyaa als het woon-zorgcentrum weer in zicht raakt. ‘Het is een aardige jongen’, zegt mevrouw Oudshoorn over Diyaa, nadat ze hem geduldig de juiste uitspraak van het woord ‘vuurtoren’ heeft geleerd. ‘Hij lacht veel, dat is belangrijk in het leven.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant