Pokerliefhebbers zouden Lando Norris’ reactie op tegenslag 'leaky' noemen – een term die aangeeft dat iemand zijn emoties laat doorschemeren. In een spel van bluf en contrabluf is dat uiteraard een nadeel, een zwakte zelfs. Geldt dat ook voor een Formule 1-coureur? Sommigen vinden van wel: dit is een keiharde wereld waarin alles draait om eigenbelang, messcherpe reflexen en het nemen van risico’s die absolute zelfverzekerdheid vereisen. Een omgeving zonder ruimte voor – om het onsmakelijke woord te gebruiken – ‘sneeuwvlokjes’.
Het is dan ook mode geworden om neerbuigend te doen over Norris’ neiging tot zelfkritiek. De groep critici die hem ervan beschuldigt vorig seizoen “te zijn bezweken onder de druk” groeit gestaag. Zij interpreteren zijn neerslachtige houding, ongefilterde zelfverwijten en nerveuze lichaamstaal na recente Grands Prix als een vorm van capitulatie in de strijd om het wereldkampioenschap. "Ik maak het mezelf erg moeilijk", gaf Norris toe na de Grand Prix van Saudi-Arabië – de tweede race op rij waarin fouten hem de leiding in het kampioenschap kostten. Wat echter vooral opviel aan zijn gemoedstoestand waren zijn hangende schouders en zijn toon – als een geslagen hond.
In een wereld waarin onzekerheden doorgaans zorgvuldig verborgen worden, is Norris een buitenbeentje. Zijn teamgenoot daarentegen staat aan het andere uiterste van het Formule 1-spectrum. Oscar Piastri is zó ontspannen dat je af en toe zijn pols zou willen controleren om zeker te weten dat hij nog leeft. "Veel mensen vergeten dit snel, maar vorig jaar was pas zijn tweede seizoen en nu zit hij in zijn derde – hij is heel stabiel en kalm in zijn aanpak. Dat waardeer ik", zei Max Verstappen na de race in Jeddah. "Dat zie je ook op de baan: hij presteert op de momenten dat het moet, maakt nauwelijks fouten – en dát is wat je nodig hebt als je voor de titel wilt vechten."
Oscar Piastri oogt stoïcijns nadat hij zijn derde zege van 2025 heeft binnengesleept.
Foto door: Lars Baron - Motorsport Images
Of dit een voorbeeld was van psychologisch spel van Max richting Lando laten we even in het midden. Oscar’s pokerface is in zekere zin een zorgvuldig opgebouwde façade – volgens hemzelf is het noodzakelijk om zijn energie op een specifieke manier te kanaliseren om optimaal te presteren. Het contrast tussen beide McLaren-coureurs is intrigerend en vormt dan ook een terugkerend onderwerp in interviews. Zo werd Piastri in aanloop naar de race in Saoedi-Arabië door een Duitse journalist gevraagd of hij ooit emotioneel is geweest in de cockpit.
"Dat is een paar keer gebeurd in mijn carrière", antwoordde Oscar. "En ja, ik denk dat negatieve emoties ook echt een negatieve invloed kunnen hebben, dus ik probeer… het gaat me redelijk natuurlijk af, kalm blijven en ontspannen, maar het vergt ook veel bewuste inspanning. Er zijn natuurlijk ook positieve emoties – na de race in China, als je toen een camera op me had gericht en mijn gezicht had kunnen zien, dan had je gezien dat ik behoorlijk opgewonden was. Er gebeurt waarschijnlijk meer dan je ziet onder die helm – maar dit is gewoon hoe ik ermee omga.”
Lando Norris is hard voor zichzelf als hij fouten maakt, maar dat betekent niet dat hij zwakker is dan Oscar Piastri.
Foto door: Peter Fox - Getty Images
De manier waarop Piastri reageerde op zijn spin in Melbourne steekt schril af tegen Norris’ reacties op zijn tegenslagen dit seizoen. Maar betekent dat ook dat de een sterker is dan de ander? De stoere façades in de F1-paddock zijn vaak deels het resultaat van opvoeding. Verstappen werd – zoals bekend – na een verloren kartrace door zijn vader langs de kant van de weg bij een pompstation afgezet. Zelfs de voorstanders van de 'harde leerschool' zullen wellicht, zij het fluisterend, toegeven dat daar weinig positiefs aan is.
Piastri wordt begeleid door Mark Webber, die in de jaren negentig bij gebrek aan financiële middelen pizza’s bezorgde en hout hakte om zijn racecarrière voort te kunnen zetten. Webber was bepaald geen muurbloempje: tijdens zijn eigen carrière stond hij erom bekend zich psychologisch meester te maken van zijn teamgenoten. In zijn tijd bij Williams noemde het team Nico Rosberg – tot diens frustratie – al snel "Britney". Geen wonder dus dat Verstappen, als afsluiter van zijn lofrede op Oscar, Webber aanwees als positieve invloed: "Ik denk dat het hem erg helpt dat Mark aan zijn zijde staat. Dat is geweldig, want mensen leren van hun eigen carrière – dat had ik ook met mijn vader. En nu is Mark er voor Oscar."
Oscar Piastri wordt gefeliciteerd door manager Mark Webber.
Foto door: Steven Tee / Motorsport Images
Zelfvertrouwen is vanzelfsprekend een vereiste voor topprestaties in de autosport. Maar het is wellicht te kort door de bocht om Norris’ emotionele openheid te beschouwen als een teken van tanend zelfvertrouwen. "Ik wil op pole staan, ik wil winnen, ik wil perfect zijn", vertelde hij deze week aan Tom Clarkson in de officiële F1-podcast. "En ik denk dat ik wat meer moet accepteren dat ik niet perfect ga zijn – dat ik fouten maak juist omdat ik probeer perfect te zijn, en niet andersom."
Ayrton Senna’s geloof in zichzelf was haast messiaans. Toch erkende zelfs hij – volgens mensen uit zijn omgeving – later dat hij tijdens de Japanse Grand Prix van 1990 een grens overschreed toen hij Alain Prost er bewust uit tikte bij de start. Doorgewinterde pokerspelers zouden dit, net als sommige acties van Verstappen onder druk, herkennen als 'tilt': frustratie die leidt tot suboptimale beslissingen, ongeacht het gezicht dat erbij getrokken wordt.
Het zou uitzonderlijk zijn als een topsporter géén demonen heeft. De meesten bewaren ze simpelweg voor hun autobiografie.
Source: Motorsport