is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: de invloed van de paus op de filmwereld.
Denkt u nog eens aan paus Franciscus als straks Martin Scorsese’s A Life of Jesus te zien is? Hij is namelijk de reden dat de Amerikaanse filmregisseur überhaupt aan het project begon. Scorsese had een ontmoeting met de paus, in 2023, vlak nadat deze filmmakers had opgeroepen om ‘in deze toenemend artificiële tijden het gevoel van verwondering op te wekken’. En prompt riep Scorsese daarna dat hij – beïnvloed door de paus – een script zou gaan schrijven over Jezus. Toegankelijk, stelde hij later, en het moet het negatieve stigma rondom georganiseerde religie verminderen.
Indirect lijkt paus Franciscus die invloed in de afgelopen jaren vaker te hebben gehad op film- en seriemakers. Er zijn opvallend lekkere paus-films gemaakt tijdens zijn pontificaat. Alsof er door hem opeens de vrijheid was om het instituut wat minder verheven en wat menselijker te verbeelden.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Neem bijvoorbeeld het heerlijke The Two Popes (2019), waarin hij met zijn voorganger paus Benedictus XVI een pizzaatje eet in de Sixtijnse Kapel en naar de Oostenrijkse crimi Commissaris Rex kijkt. Ze voeren ook serieuze gesprekken, die volledig gebaseerd zijn op hun werkelijke uitspraken. Of de meeslepende politieke thriller Conclave (2024), genomineerd voor acht Oscars, over het achter-de-schermengekonkel bij de verkiezing van de nieuwe paus. Waarbij paus Franciscus te herkennen is in de gestorven paus én in de meest goedhartige kandidaat.
In de barokke serie The Young Pope (2016) is de nieuwe paus juist opzettelijk het omgekeerde van paus Franciscus: Jude Law speelt een conservatieve Amerikaan die plots de hoogste macht binnen de katholieke kerk in handen krijgt en dan helemaal niet doet wat de mensen die op hem hebben gestemd voor ogen hadden (geschreven vóór de verkiezing van Donald Trump). Boodschap van regisseur: een in het verleden behaalde progressieve paus biedt geen garantie voor de toekomst.
Het is allemaal uiterst smakelijk én serieus én actueel: verpakt in spanning, humor en/of kitsch zijn het verhalen over macht, over moreel leiderschap en over het conflict tussen progressief en conservatief. En hoewel rechtlijnige katholieken er niet bepaald gelukkig mee zijn, slaagt het wel degelijk als pr.
Na alle monsterlijke geestelijken in grimmige documentaires als Deliver us from evil of ernstige films van The Magdalene Sisters tot Spotlight, bieden ze immers een ánder beeld. Tegenover verhalen over misstanden staan deze toegankelijke schetsen van een intrigerend instituut, met moreel bewuste, menselijke leiders.
En dat heeft impact: ik durf te wedden dat alleen al dankzij Conclave (nu weer terug in de bioscoop) er straks ook veel niet-gelovigen met spanning wachten op zwarte dan wel witte rook.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant