Pasen onder vuur luidt de ietwat misleidende titel van het EO-programma dat op de avond van Eerste Paasdag werd uitgezonden.
Misleidend, want over Pasen gaat het eigenlijk nauwelijks. Geen probleem verder, want inhoudelijk is het evengoed boeiend, maar wie zich had verheugd op verontwaardigde tv over de verwaarlozing van onze feestdagen, kwam nogal bedrogen uit.
Pasen onder vuur blijkt – ik kende het niet – een jaarlijks terugkerend programma over hoop in gebieden waar weinig hoopvols gebeurt.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
Dit jaar werd de hoop gezocht in Syrië. De belangrijkste verhaallijn in Pasen onder vuur ging over de Syriër Islam, een dertiger die na twaalf jaar voor het eerst weer voet zette in zijn geboorteland. De vraag was: zou Islam kunnen terugkeren naar dit door burgeroorlog verwoeste land en zijn bijdrage leveren aan de heropbouw?
Eerder leek Islam daar wel van overtuigd. Presentator Arjan Lock had Islam opgezocht in het Friese Franeker, waar hij een nieuw en comfortabel leven had opgebouwd met zijn vrouw en kinderen. Desondanks was het gezin bezig om de inboedel van de hand te doen. Banken, stoelen, alles werd verkocht om zo licht mogelijk naar Syrië te kunnen terugkeren.
‘Ik ken de smaak van vluchten’, had Islam treffend geformuleerd. En die smaak was bitter, het had zijn leven ontwricht. Het werd tijd om die bittere smaak weg te spoelen door weer Syriër onder de Syriërs te worden.
De eerste dagen van Islam in Syrië leveren emotionerende tv op. Hij kan er gaan en staan waar hij wil, de ‘misdadiger Bashar’ zoals de vroegere president nu overal op straat wordt genoemd, is in geen velden of wegen meer te bekennen.
Met Lock bezoekt Islam zijn oude universiteit, waar hij de plek aanwijst waar hij twaalf jaar geleden werd opgepakt door Bashars beulen. Over de verschrikkingen die hem daarna werden aangedaan wil Islam liever niets zeggen, die ‘zwarte doos’ moet dicht blijven.
Islam is als een kind zo blij als hij eindelijk zijn thuisstad Aleppo weer binnenrijdt en zijn geliefden in de armen kan sluiten. Dezelfde avond wordt er ter ere van zijn terugkeer een groot feest gegeven, vol zang en dans, zelfs Lock danst mee.
Maar de volgende dag wacht de ontnuchtering. Islam neemt de verwoestingen nog eens goed in zich op. Grote delen van Aleppo zijn met de grond gelijkgemaakt. Op een van de puinhopen ontmoet Islam een drietal jongeren, ook net voor het eerst weer terug in Syrië, die tevergeefs zoeken naar het huis van hun grootouders.
‘Er is ruzie tussen mijn emotie en de realiteit’, luidt de sombere, maar wonderschoon geformuleerde conclusie van Islam.
Het is een ruzie tussen de positieve emotie over de hereniging met zijn geboortegrond en zijn familie en de realiteit om hem heen van een stad in puin in een land dat nog altijd niet politiek stabiel te noemen is.
Nee, voor Islam komt een terugkeer uiteindelijk nog te vroeg. Een andere conclusie zou hopen tegen beter weten in zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns