Seksuele uitbuiting van kinderen door ouders blijft vaak onder de radar. Tussen 2019 en 2023 meldden 112 kinderen zich bij een hulplijn van het Centrum Kinderhandel en Mensenhandel (CKM). NU.nl-lezer Ingrid maakte in haar jeugd kinderprostitutie mee. "Ik wist dat het niet oké was."
Het leek van buitenaf altijd goed te gaan met Ingrid (61). Ze werkte tot haar 28e onder andere als secretaresse, had sociale contacten om zich heen en zag er altijd verzorgd uit. Maar niemand had door dat ze regelmatig de nacht doorbracht in de fietsenstalling bij haar woning in plaats van in haar bed. Jarenlang sliep ze buiten, als de angst haar te veel werd.
"Als ik iemand hoorde aankomen, deed ik alsof ik mijn fiets wegzette", vertelt ze. "Voor mijn gevoel was binnen slapen gevaarlijker. Als ik alleen thuis was, stikte ik van angst en werd ik zeiknat van het zweet. Ik was altijd bang dat er iets of iemand binnenkwam."
Ingrid groeide op bij een alleenstaande moeder, samen met vijf andere broers en zussen met verschillende vaders. Het gezin leek het financieel goed te hebben: Ingrids moeder ging naar de kapper, ze nam de taxi en het gezin had luxe meubelen, zoals een designerbank. "Maar dat was bij elkaar verdiend door mij en mijn zus", vertelt Ingrid. "Vaak was er geen geld voor eten of om rekeningen te betalen. Mijn moeder gaf alles uit aan verkeerde dingen."
Om geld te verdienen, verkocht Ingrids moeder haar en haar zus aan mannen met wie ze seksueel contact moesten hebben. Familie van haar buurman, de eigenaar van een pizzeria en de vriend van haar moeder kwamen langs. Wanneer Ingrid misbruikt werd door haar moeders vriend, was haar moeder erbij. Bij de andere mannen wachtte ze beneden. "De ene keer zet je je gedachten uit en de andere keer lig je kotsend onder iemand", vertelt Ingrid.
Ingrid was acht jaar oud toen de mannen voor het eerst langskwamen. Mensen uit de buurt zagen dat ook, maar dachten dat ze voor Ingrids moeder kwamen en scholden haar vaak uit voor hoer. "Ik wist dat het eigenlijk over mij ging", zegt Ingrid. "Maar ik was alleen maar bezig met overeind blijven, want ik zorgde ook voor mijn broers en zussen. Ik wist best dat ik niet normaal was, maar bedacht me op dat moment niet dat ik hulp kon vragen."
Ingrids moeder had Ingrid en haar zus bang gemaakt. Wanneer Ingrid hierover zou vertellen, zou "het gezin uit elkaar vallen" en zouden haar broers en zussen naar een tehuis moeten.
"Als wij niet deden wat mijn moeder wilde, zei ze dat ze doodging van ellende", vertelt Ingrid. Haar moeder liet dan een met bloed doordrenkt maandverband zien of deed alsof ze een hartaanval kreeg. "Ik was dan verantwoordelijk volgens haar. Ik was al verantwoordelijk voor het inkomen en de zorg voor mijn broers en zussen. Meer dan dat kon ik er niet bij hebben."
Toen Ingrid op haar vijftiende thuiskwam met boodschappen, stond er een taxi voor de deur en lag er een plastic tas met kleding klaar. Ze werd plotseling door haar moeder naar haar vader gestuurd. Hij was alcoholist en niet veel in beeld. Ook toen Ingrid bij haar vader woonde, liet haar moeder mannen aanbellen met de vraag of ze kwam "buitenspelen".
"Of ze stond mij op te wachten, zei dat ze geen eten had en vroeg dan of ik dat weekend kon komen", vertelt Ingrid. "Ik heb ook toen weleens ja gezegd. Ik wist als kind wel wat goed en slecht was, maar onder druk kon ik geen nee zeggen. Dat heb ik nooit geleerd."
Ingrid probeerde haar vader te vertellen wat er speelde, maar hij luisterde niet naar haar. Toen ze hem jaren later vroeg of hij ervan wist, zei hij dat hij dacht dat ze "net zo'n hoer als haar moeder" was. Ingrid schiet vol als ze erover vertelt. "Van mijn moeder heb ik nooit gehouden, maar mijn vader had ook aardige kanten. Hij was het enige wat ik had. Dat hij mij in de steek liet terwijl hij ervan wist, heeft mij heel erg geraakt."
Ingrid kreeg uiteindelijk een vriendje met wie ze voor het eerst vanuit vrije wil seks had. "Dat leidde vaak tot huilbuien", zegt ze. Op dat moment realiseerde Ingrid zich dat het niet oké was en zocht ze psychologische hulp. Later volgden er twee opnames, omdat ze ook suïcidale gedachten had. Ze werd opgenomen op een psychiatrische afdeling in het ziekenhuis en een kliniek voor psychotherapie. "Daar boden ze me een plek aan waar ik niet weggestuurd werd en veilig was."
Ingrid bouwde haar leven op. Ze bleef openstaan voor relaties, kreeg een zoon, deed cursussen en ging aan het werk. Er waren periodes waarin het beter met haar ging, maar de suïcidale gedachten bleven op de achtergrond aanwezig. Zo'n zeven jaar geleden deed Ingrid toch een poging zichzelf van het leven te beroven, na een relatiebreuk. Uiteindelijk heeft de therapievorm EMDR (eye movement desensitization and reprocessing) haar leven veranderd.
"Over de meeste dingen kan ik nu emotieloos praten", zegt ze. "Al heb ik nog wel moeite met anderen vertrouwen." Hoewel het nu goed gaat met Ingrid, moet ze er toch altijd voor waken dat ze niet vermoeid raakt. Inmiddels is Ingrid afgekeurd en doet ze vrijwilligerswerk. "Mijn emoties zijn minder makkelijk te beteugelen en dan komen de gedachten aan zelfdoding weer op."
Het idee dat Ingrid een einde aan haar leven kon maken, zag ze heel lang als haar 'ontsnapping'. "Als het te erg wordt, kan ik altijd nog dood, dacht ik. Zo ben ik mijn leven doorgekomen. Als je dat zo lang als achterdeur gebruikt, staat die altijd op een kier. Ik ben eigenlijk altijd een klein meisje dat wacht op klappen. Je blijft een verhoogde staat van paraatheid hebben. Dat is dodelijk vermoeiend."
Denk jij aan zelfdoding? Je bent niet alleen. Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl of bel 113 (lokaal tarief) of 0800-0113 (gratis).
Ingrids volledige naam is bekend bij de redactie. Op haar verzoek hebben we alleen haar voornaam gebruikt.
Source: Nu.nl algemeen