Op een dag zegt de man van José plompverloren dat hij bij haar weg wil. Zij doet haar best de scheiding zo harmonieus mogelijk te laten verlopen, in de hoop de kans op verzoening te vergroten.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
José (50): ‘‘Ik ga een paar dagen naar ons buitenhuisje om tot mezelf te komen’, zei mijn man op een dag in 2023. Dat gebeurde wel vaker, maar deze keer was anders. Zijn stem klonk vlak en een beetje trillend, alsof onder die simpele mededeling iets gevaarlijks borrelde wat hij maar met moeite kon verbergen. Vragen als: hoe moet het verder met ons, wat is er gebeurd, klopt het dat we elkaar kwijt zijn geraakt? Bij het afscheid raakte hij me niet aan, geen kus, geen knuffel. Om dat nare gevoel te ontzenuwen vroeg ik die avond toen we elkaar belden: wil je soms bij me weg? Hij antwoordde: ja, ik denk het wel. Oké, zei ik, dan gaan we uit elkaar.
‘Ik hing op en huilde heel hard, maar gek genoeg hebben we het er daarna niet meer over gehad. Ter verklaring had hij nog gezegd: ik zie je meer als collega, vriendin en moeder dan als geliefde. Ik begreep niet waar hij dat op baseerde en wilde het ook niet weten om niet nog meer bezeerd te worden. Zijn besluit stond vast, dan zou ik me vanaf nu onderdompelen in het netjes regelen van de scheiding. We hadden een harmonieus huwelijk gehad, nu kregen we een harmonieuze scheiding. We verdeelden het geld, regelden het goed voor de kinderen en kochten ieder een nieuw huis.
‘Achttien jaar waren we getrouwd geweest. De eerste tien jaar waren vlekkeloos verlopen. Net afgestudeerd en met een half been nog in dat chaotische, zorgeloze studentenleven, gingen we samenwonen. Ik was gek op hem, hij was een aantrekkelijke lange man, een beetje naïef soms en oneindig nieuwsgierig in zijn manier van vragen stellen.
‘Toen ik zwanger werd, kregen we nieuwe verantwoordelijkheden, kochten een huis, en was er vanzelfsprekend steeds minder aandacht voor ons als tweetal. Snel na elkaar kregen we vier kinderen. Daar ging niet eens een besluit aan vooraf, mijn lichaam leek dat besluit voor ons te nemen. Ik werd in beslag genomen door zorgen, was constant alert op mogelijke geluiden uit de kinderkamer – ademde de baby nog wel? Zelfs als ik dacht dat hij en ik een gesprek voerden, was een groter deel van mijn aandacht altijd bij de kinderen en alle logistiek die een groot gezin met zich meebrengt. Hun stemmetjes zaten als het ware in mij en bleven daar, ook toen ze groter werden.
‘Was dat wat mijn man had bedoeld toen hij zei dat hij me miste, die keer nadat hij was vreemdgegaan? Ik had wat slapjes gereageerd, waar had hij het over, ik was er toch? We hadden heel keurig een of twee keer per week seks, maar hij voelde vooral de afwijzing op de momenten dat ik er geen behoefte aan had. En nu was het ineens achttien jaar later en lag dat zo geweldig begonnen huwelijk aan flarden. Ik wist het, de papieren waren getekend, maar zo voelde het nog niet helemaal. Door mijn best te doen om de scheiding zo veel mogelijk zonder drama te laten verlopen, hoopte ik de kans op verzoening te vergroten. Een rare gedachtekronkel die me tegelijk zand in de ogen strooide en me op de been hield. Al die hoop, denk ik nu weleens, die onuitgesproken hoop, opgehoopt in mijn hoofd, zonder dat ik ernaar handelde of die zelfs maar erkende.
‘Die zomer zat ik met onze jongste twee kinderen op het verlaten strand van een Spaans kustplaatsje waar we als gezin altijd vakantie vierden. Mijn zoon en dochter waren aan het ravotten, ik keek hoe de zon onderging en in een opwelling stuurde ik hem een foto van de kinderen en schreef erbij: waar zijn we toch mee bezig? Ik hoopte – daar had je hem weer – dat hij iets van mijn weemoed zou begrijpen. Maar hij schreef terug: tja, zo gaan de dingen soms. En hoewel die hard aankwam, was dit het moment dat ik besefte: en nu ik. De klassieke reactie van de verlaten vrouw die vroeg of laat toch opveert. Bij mij kwam die een paar maanden na de snelle scheiding. Ja, drong het voor het eerst echt door, ik ben gescheiden, ik moet verder. En nog diezelfde dag maakte ik een profiel aan op een datingapp. Het startsein van de bevrijding.
‘Ook al vond ik ze niet zo aantrekkelijk, ik kreeg veel reacties van heel aardige mannen met wie ik leuke gesprekken had en lekkere seks. Maar ik werd niet verliefd en echte interesse kon ik ook niet opbrengen. Soms vroeg ik: wat eet je graag?, dan luisterde ik niet eens naar het antwoord. Hun eigen voorzichtige antwoorden en vragen leken ingegeven door braafheid en de behoefte te pleasen. Ik miste de originele, nietsontziende nieuwsgierigheid van mijn man, mijn ex. Wie ben je, wie ben je echt? Steeds plopte hij weer op in mijn hoofd. In bed maakte het niets uit dat ik met die mannen geen geschiedenis deelde, maar daarbuiten besefte ik dat ik met niemand van hen ooit zo’n rijkdom aan herinneringen zou kunnen opbouwen als met mijn eigen man. Ik kon gewoon het geduld niet opbrengen om iemand van begin af aan te leren kennen.
‘En toen kreeg ik een jaar later ineens zijn eerste aftastende appjes. Ook mijn man had zijn bekomst van het daten en liet weten: ik wil je terug. Zo kwamen we, niet meteen, maar toch, weer bij elkaar. En hoewel we nog steeds voorzichtig aan doen en ik soms bang ben dat we straks, na de wittebroodsweken, weer vervallen in oude routines, zie ik dat er wezenlijk iets is veranderd tussen ons. Door de onderbreking, de dates met anderen, de nieuwe start, is de lichtheid van voordat ik moeder werd terug.
‘Zoals vroeger doe ik weer mijn kinderachtige imitaties, zoals die van King Julien uit Madagascar. Al speeksel spetterend kom ik binnen en roep I can whistle, en hij lacht daar hard om. Onze zaterdagen zijn niet langer volgens een militaristische precisie – voetbalveld, boodschappen, huishouden, turnzaal, basketbalzaal – georganiseerd. Kom, zegt hij bijvoorbeeld, op een moment dat het de tijd niet is voor wandelen, we gaan een eind lopen. Die niet uit te leggen echtheid, ik kan er ineens weer bij. Hij verliet mij, maar ik had mezelf al veel eerder verlaten en nu heb ik veel meer terug dan alleen mijn huwelijk.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam José gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Natuurlijk zijn we voor deze zomer weer op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde van ooit – alles tussen een flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden, met een Nederlander op het strand of een vlam uit een ver land. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant