Presentatrice Nicolette van Dam kondigde op Instagram aan dat er iets groots stond te gebeuren. Het bleek te gaan om de lancering van een nieuwe fles rosé, ontwikkeld door haar en haar man Bas Smit, met de naam Bisous. „Het speelse zusje van Chouchou”, hun eerdere rosé.
Hoe speciaal kan een rosé zijn dat daar nog plek voor is op die overspannen markt, vroeg ik me af. Zoals een vriend van me elke keer dat ik hem een boek cadeau doe, zegt: „Ik heb al een boek.”
De lancering van de nieuwe rosé van Nicolette en Bas was eindelijk daar: de Gall & Gall in Amsterdam Oud-Zuid was volledig als tweedaagse pop-upstore ingericht met 12.000 flessen Bisous.
„Dit is toch niet normaal kom gezellig langs”, stond er op de Instagramstory van Bas Smit. Nicolette droeg een roze mouwloze jurk met open muiltjes en kwam dansend met haar armen omhoog de Gall & Gall binnen, zielsgelukkig, breed lachend en knipogend naar de camera, die voor haar uit ging. In haar kielzog een roedel fotografen, vrienden en familie.
Toen ik twee jaar geleden mijn vrienden uitnodigde voor de boekpresentatie van mijn debuut, appte een vriendin: „Ik kan niet heel lang blijven, ik heb die avond ook nog een cursus.”
Het lijkt er niet op dat ze bij Van Dam dat soort vrienden hebben. Of dat hun vrienden niet weten waar ze hun armen moeten laten als ze met iemand staan te praten.
Uit het blote hoofd speechte Nicolette voor de klanten en de pers. Het ging hier om een fles die licht en toegankelijk was met „een frisje”, een die je makkelijk meeneemt naar het park. „Je waant je gewoon even in Zuid-Frankrijk.”
Ik bekeek de vele filmpjes van het lanceringsfeest. Er was een zanger in een turnpakje ingehuurd om iedereen te laten dansen in Brasserie van Dam. Er werd een quiz aan vastgeplakt. Mensen moesten gaan staan als ze dachten dat Nicolette thuis de broek aan had. Zitten als ze dachten aan Bas.
Iedereen ging staan. Iedereen schaterde het uit.
De volgende dag kregen we een compilatie van het feest: vrouwen in een matrozenpakje, verschillende volkszangers, de ouders en schoonouders van Nicolette, hapjes, drankjes, en veel geproost met glazen rosé.
Ik dacht aan wat mijn vader ooit zei toen ik met hem de markt opliep in mijn thuisstad, waar we zo’n twintig vrouwen op een podium zagen Zumba-dansen: „Als ik dit zie dan denk ik dat ik volledig buiten de maatschappij sta.”
Al jaren kijk ik met verwondering naar het Instagramaccount van Bas en Nicolette. Hoe ze van alles naar eigen zeggen „een feestje” maken. Hoe haar moeder zelfs op het strand in Marbella nog mooi geföhnd haar heeft alsof ze net uit de kappersstoel komt. Hoe Bas een keer over ‘Nics’ moeder zei dat je goed naar het koetje moet kijken om te zien hoe het kalfje wordt, en dat het dus wel goed zit bij zijn geliefde. Hoe zijn geliefde toen beaamde hoe abnormaal mooi haar moeder is. Positiviteit dus!
Soms vraag ik me af of ik ook zo’n persoon had kunnen worden als ik in een ander gezin was geboren. Of dat ik het nog zou kunnen worden als ik me hun terminologie eigen maak. Woorden als ‘lekker genieten’, ‘kanjers!’, ‘waanzinnig’, en ‘niet normaal dit!’.
Nicolettes vader werd ooit slachtoffer van een brute horlogeoverval en liep daarbij lichamelijk letsel op. Nicolette zei erover: „We blijven positief.”
Toen ik zo’n dertien jaar geleden een 3 haalde voor mijn eerste tentamen taalkunde aan de Universiteit van Amsterdam, belde ik huilend mijn vader op.
„O, wat verschrikkelijk”, zei hij. „Wat erg. Zal ik naar je toe komen?’
Wij richten ons zelden op het positieve.
Als ik naar die beelden kijk van Nicolette en Bas dan denk ik: dagenlang plezier om een fles rosé. Zoiets had er voor mij misschien ook in kunnen zitten.
Source: NRC