Jarenlang wist niemand hoe diep Fleur Bloemen (15) werd geraakt door pesten. Totdat het twaalf jaar geleden te laat was. Vandaag, op de Landelijke Dag tegen Pesten, deelt moeder Anneke haar verhaal. "'We zijn ons meisje kwijt', hoorde ik mijn man zeggen."
Op meerdere plekken in huis zijn kleine hoekjes ingericht met foto's van Fleur: bij haar asbeeld, in de kast naast de hondenmand. Naast deze foto brandt een kaarsje. Lachend kijkt Fleur de woonkamer van haar ouders in.
"Fleur was een vrolijk en lief meisje. Een nakomertje, ze werd zeven jaar na Jeffrey geboren", vertelt Anneke Bloemen (61), de moeder van Fleur, aan NU.nl. "Ontzettend snel met alles, ze stond al met zeven maanden. Waarschijnlijk om haar twee oudere broers bij te houden", lacht Anneke.
"Fleur had veel vriendjes en vriendinnetjes. Het eerste gedeelte van haar jeugd was heel onbezorgd." Totdat het pesten begint, in groep 6.
In die tijd komt er een nieuw meisje in de klas, die de pik op Fleur heeft. Andere kinderen doen met haar mee. "'Dikke vieze lesbo', heeft ze weleens tegen Fleur geroepen. Of niemand wilde naast haar zitten omdat ze dan het 'Fleurvirus' zouden krijgen." Fleur blijft ook altijd als laatste over bij het vormen van groepjes.
Dat Fleur al een tijd wordt gepest, ontdekken haar ouders pas als Anneke wordt aangesproken door de moeder van een klasgenootje. "Zij vertelde hoe knap ze het vond dat Fleur haar verhaal over pesten in de klas had gedaan." Anneke staat perplex; Fleur heeft tot dan toe nooit iets over pesten verteld.
Als Anneke naar school belt, hoort ze van de juf dat zij briefjes met nare teksten over Fleur in de klas had onderschept. Vanaf dat moment zijn Anneke en haar man alert en vertelt Fleur openlijk over het pesten. Zo wordt haar kleding tijdens de gymles onder de douche gegooid en moet ze in haar gymkleding rondlopen. "Dan zeiden ze dat ze stonk." Ook worden haar fietsbanden meermaals lekgestoken.
Als het pestende meisje de school verlaat, gaat het een stuk beter. Fleur gaat naar de middelbare school en bloeit in de eerste twee jaar op. In het derde jaar wordt haar opa ziek. Hij overlijdt, en nog geen jaar later ook haar oma. "Dat vond ze heel moeilijk, zij waren haar steunpilaren." Wat het nog moeilijker maakt, is dat een pester van haar basisschool op haar middelbare school terechtkomt. "Toen is het pesten blijkbaar weer begonnen. Maar dit keer hadden we geen idee."
Op 10 december 2012 viert de familie Bloemen nog een verjaardag. "Fleur was heel uitgelaten en gezellig. We merkten niets aan haar. Hoogstens dat ze wat hyper was." Op dinsdagochtend 11 december drinkt Anneke nog een kopje thee met haar dochter. "Ze kwam nog even tegen me aan zitten, Fleur was een enorme knuffelkont. Ik moest vroeg de deur uit naar mijn werk en Fleur zei nog: 'Nou mam, tot vanmiddag en werk ze'."
Tijdens haar werk ontvangt haar teamleider een telefoontje van de buurvrouw. Er is iets met Fleur. Anneke maakt zich op dat moment nog niet veel zorgen, maar gaat naar huis om te kijken wat er is. Lopend naar haar auto belt ze haar man. "Hij kon alleen maar huilen en zei: 'We zijn ons meisje kwijt, we zijn ons meisje kwijt'." Anneke komt thuis en ziet politieauto's staan. Dan weet ze dat het waar is.
Later vinden ze in haar rugtas een schrift, waarin ze lezen dat de beslissing van Fleur geen opwelling is geweest. "Ze had alles voorbereid voor de begrafenis: de muziek, maar ook wie er wel en niet mochten komen."
Fleur laat ook iets achter voor haar familie. "Dat ze ons niets kwalijk neemt, en dat ze wacht op de dag dat we weer met z'n allen bij elkaar zijn." Naast een afscheid staan ook de namen van de pesters in het schrift. Aan hen schrijft ze: "Jullie willen dat ik er niet meer ben. Jullie hebben je zin, jullie kunnen dansen op mijn graf."
Anneke gaat ontelbare keren terug in haar hoofd. Heeft ze iets gemist? "Maar niemand heeft iets gemerkt. Fleur kon heel goed een masker opzetten." Achteraf hoort ze van twee klasgenoten dat zij de dag voor haar overlijden aan de bel hadden getrokken. "Ze stapten naar de mentor omdat er nare dingen werden gezegd tegen Fleur en omdat ze huilde. Ook hing haar fiets aan het rek."
Ze verwijt de school veel. "School meldde ons niets, ook niet na haar dood. Misschien hadden we haar niet kunnen redden, maar ze hebben ons gewoon die kans ontnomen." Anneke en haar man vermoeden dat de school haar naam wil beschermen. "Toen krantenkoppen meldden dat school geen blaam trof, besloten we ons verhaal te delen. Want school was wel degelijk op de hoogte van het pesten."
Als ze lezen over andere kinderen die uit het leven stappen vanwege pesten, zoals de onlangs veertienjarige Nina uit Helmond, komt alles weer boven. Anneke valt even stil. "Dan denk ik aan die ouders. Wat zij nu allemaal moeten doormaken. Dat wens je echt niemand toe."
Regelmatig vertelt ze het verhaal van Fleur op scholen, namens de Fleur Bloemen Stichting. "Ik hoop kinderen bewust te maken van de diepe wonden en gevolgen van pesten." Ook hoopt ze dat ouders aan de bel trekken als ze verhalen uit de klas horen. "Zo kan er een balletje gaan rollen en wordt er iets gedaan."
Anneke hoopt dat Fleurs verhaal minstens één kind redt. "Wij blijven over haar praten, hopend dat ze wordt herinnerd als dat lieve meisje met die glimlach, dat altijd aan het zingen was."
Denk jij aan zelfdoding? Je bent niet alleen. Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via www.113.nl of bel 113 (lokaal tarief) of 0800-0113 (gratis).
Source: Nu.nl algemeen