Fotograaf Ilse Oosterkamp portretteert haar zoon al zijn hele leven. Melle, hij is nu 15, is meervoudig gehandicapt en hypermobiel. Ter ontspanning vouwt hij zijn vingers in de meest onmogelijke houdingen.
schrijft voor Volkskrant Magazine.
Het begon ooit bij een vakantiehuisje ergens in Groningen. Omdat het bloedheet was, had fotograaf Ilse Oosterkamp haar destijds 3-jarige zoon Melle bloot in de schaduw op de trampoline gelegd. Melle – die door een zeldzaam syndroom onder meer hypermobiel is en dus te soepele pezen en gewrichtsbanden heeft – nam meteen allerlei poses aan, gewoon om lekker te liggen. Alleen ziet dat er, vanwege die hypermobiliteit, iets anders uit dan bij de meeste mensen. Jeetje, wat een houdingen zijn dat, dacht Oosterkamp ineens. ‘En dat witte lijf op zo’n zwarte achtergrond. Dit moet ik fotograferen.’
Dat begreep niet iedereen – ‘Waarom moet dat nou bloot?’ – maar over het algemeen vonden mensen de foto’s mooi. Gelukkig maar, zegt Oosterkamp, want een handicap is voor veel mensen moeilijk te begrijpen. ‘Ze zien het misschien niet veel. Met mijn foto’s probeer ik het open te breken, ook de schoonheid ervan te laten zien. Het zijn mooie vormen, maar het is niet altijd een mooi plaatje.’
Inmiddels is Melle 15 jaar. Het is een vrolijk, sociaal kind, vertelt Oosterkamp. Lopen lukt met een speciaal looprek, zijn praten bestaat uit een paar woorden, gebarentaal gaat wat beter. Zingen doet Melle het liefst. Een groot verschil met het jaar na zijn geboorte. Melle had continu hersenvliesontsteking en lag zijn eerste jaar bijna alleen maar in het ziekenhuis. Door het TBR-syndroom, een ‘fout op het gen’, waren zijn spieren heel slap. De dokters noemen hem een floppy child.
Die hypermobiliteit heeft tot gevolg dat Melle dingen kan die anderen niet kunnen. Hij vouwt zijn vingers op ogenschijnlijk onmogelijke manieren in de knoop. Dat doet hij bijvoorbeeld als hij naar Het klokhuis kijkt, zegt Oosterkamp. ‘Ik keek ernaar en opeens ging mijn fotografie-oog aan, ik zag hem als een sculptuur die vastgelegd moet worden.’ Makkelijk is dat niet. ‘Melle verandert heel snel van positie. Het is echt secondewerk.’ De foto’s uit haar net uitgebrachte boek Fingers zijn in haar studio gemaakt – net als op de trampoline, met een zwarte achtergrond.
De geselecteerde beelden laten maar een summier deel zien van de hoeveelheid poses die Melle kan aannemen. Elke keer als Oosterkamp door de foto’s gaat of gewoon naar haar zoon kijkt terwijl hij televisiekijkt, ziet ze zijn vingers in nieuwe vormen draaien. Gelukkig is Melle een tevreden model. ‘Hij had vroeger niet door dat hij werd gefotografeerd, maar inmiddels roept hij enthousiast ‘Klik!’ als de camera tevoorschijn komt.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant