S10 maakte haar nieuwe album samen met haar jeugdheld Jordan Fish, producer en oud-toetsenist van emometalband Bring Me the Horizon. Ze raakten tijdens de opnamen goed bevriend en daarom klinkt de plaat anders dan hun eerdere werk: hoopvol en licht.
is popredacteur van de Volkskrant.
‘We hadden het album af, zaten in de tuin en dachten: fuck, dit is het beste ooit. Hoe hebben we dit gemaakt?’ S10 maakte haar nieuwe album Mijn haren ruiken naar vuur samen met een jeugdheld, de Britse producer Jordan Fish. Het resultaat van hun samenwerking klinkt anders dan wat beiden ooit hebben gemaakt.
Jordan Fish (38) had anderhalf jaar geleden nog nooit van S10 gehoord. Stien den Hollander (24), zangeres en liedschrijver onder dat alias, had zeker wel van Jordan Fish gehoord. Fish is naast producer namelijk oud-toetsenist van emometalband Bring Me the Horizon, een band die Den Hollander vaak opzette toen het slecht met haar ging.
Als producer gaf hij een nieuwe richting aan het geluid van Bring Me the Horizon: experimenteler, richting pop met elektronische accenten. Haar label Noah’s Ark probeerde de grote vis binnen te halen voor een samenwerking, wat uiteindelijk lukte.
Hoewel Fish een heavy geluid heeft, en S10 een zwaar gemoed, is het resultaat van hun samenwerking opvallend licht en vrolijk. Kijk alleen al naar de titels van de liedjes: Voel me goed, Weer verliefd en Doorweekt, voldaan, bijvoorbeeld. De levensvreugde spat van het album af, het enorme roze opblaaskasteel op de cover lijkt een overgave aan kinderlijk spelplezier. ‘Iedereen vraagt me hoe het kan dat mijn muziek ineens zo hoopvol klinkt’, zegt Den Hollander. ‘Het antwoord is dat het vrolijk klinkt omdat ik vrolijk was tijdens het maken.’
Want tijdens het maken hing er, in de woorden van Fish, ‘niet bepaald een depressieve sfeer’. Toen de twee elkaar ontmoetten ontstond er een hechte vriendschap, ondanks het verschil in leeftijd, moedertaal, (muzikale) achtergrond en levensloop. Tussen hen hangt de liefdevolle, plagerige sfeer van goede vrienden die veel tijd samen hebben doorgebracht.
‘Dit klinkt als pr-bullshit, maar dit album voelt echt uitzonderlijk’, zegt Fish. ‘Vanwege Stien. Ze is als een zusje voor me.’ Hun band is zelfs voelbaar in een videoverbinding, waarbij Fish vanuit zijn huis in Londen inbelt en Den Hollander vanuit haar huis in Amsterdam. ‘Het is zeldzaam dat je iemand tegenkomt van wie je meteen weet: met jou ga ik de rest van mijn leven vrienden zijn’, zegt Fish. ‘Maar dat is wat ik voelde toen ik Stien ontmoette.’
De twee maakten Mijn haren ruiken naar vuur voor de helft in Fish’ thuisstudio in Londen en voor de helft in de ondergrondse studio’s van Den Hollanders label in het centrum van Amsterdam. Fish: ‘Mijn studio is beter omdat-ie ramen heeft, maar de studio in Amsterdam is beter omdat mijn twee kinderen niet iedere fucking vijf minuten binnen komen rennen. Mijn kinderen zijn dol op Stien.’ Den Hollander: ‘Ze noemen mij de Dutch word machine.’
In die studio’s rommelden ze wat aan, Fish knutselde wat in elkaar, net zolang tot Den Hollander er een tekst op begon te zingen. ‘Dat is mijn werk eigenlijk: iets maken wat haar inspireert om te schrijven.’
Ondanks aanhoudende smeekbeden van Fish schrijft Den Hollander die teksten alleen in het Nederlands. Een taal waarvan Fish geen woord verstaat. ‘Tot het moment dat Stien me vertelt wat ze maakt, heb ik geen idee’, zegt Fish. ‘Dat is best raar. Ik denk weleens: ik zal dit album nooit fatsoenlijk horen.’
Den Hollander: ‘Maar dat je me desondanks vertrouwt, vind ik cool en geruststellend. Schrijven met jou was bevrijdend voor me. Jij kunt niet weten wat ik zing, maar je vertrouwt erop dat het goed is.’
Fish kon zich uitsluitend op het ritme van de woorden richten, zonder afgeleid te worden door de betekenis en inhoud ervan. Fish: ‘Ik vind de vocale melodie belangrijk in de liedjes die ik maak. Bij Stien is dat alles wat ik kon horen: hoe de klanken ritmisch vloeiden. Dat maakte het proces, en uiteindelijk ook het album, ongewoon.’
Den Hollander: ‘Ik dacht van tevoren dat we duisterdere muziek zouden maken, maar toen we samenkwamen werd het vanzelf vrij licht. Door de setting en door waar we allebei zijn in ons leven, denk ik.’ Fish: ‘Het enige wat we onszelf steeds afvroegen, was: vinden we het tof? Dat is ook hoe je een album zou moeten maken, vind ik.’ Den Hollander: ‘Ja, we dachten er niet onnodig lang over na. We maakten de nummers meteen af en wisten dan direct: dit is het.’
Fish: ‘Ik vond het geweldig om met Stiens stem te werken, die is zo rauw en ongewoon. Ik ben dol op haar stem. Er zit een soort droefenis in, vanwege wie jij bent, Stien. Je stem is gevormd door wat je hebt meegemaakt.’
Die herkenbare, ongepolijste stem met haar koele intonatie viel in Nederland al eerder op. Ook omdat S10 met die stem wat te zeggen heeft. Ze begon met rappen vanuit de krochten van de jeugdpsychiatrie, toen het niet goed met haar ging.
Over die tijd is nu wel genoeg gezegd, vindt Den Hollander. Al is de cirkel wel mooi rond, nu ze na jaren naar Bring Me the Horizon te hebben geluisterd dit album heeft gemaakt. ‘Tijdens die duisternis in mijn kindertijd luisterde ik duistere muziek’, zegt Den Hollander. ‘Nu heb ik op m’n 24ste mijn gelukkigste album gemaakt in de gelukkigste periode van mijn leven. Ik ben er trots op dat ik dat juist met Jordan heb gedaan.’
Fish: ‘Het is een van de weinige albums waar ik zo lyrisch over praat. Het is een fucking geweldig album geworden.’ Den Hollander: ‘Het laatste nummer op het album, Kan het leven vandaag beginnen, is ook het laatste nummer dat we maakten. We hebben dat in twee uurtjes gemaakt en toen het af was, moesten we allebei janken.’
Het album is af, klaar, de streamingdiensten op en de platenbakken in. Maar nu volgt de volgende uitdaging: het live laten horen. Volgende week begint Den Hollander aan haar clubtour. Tien shows door heel Nederland, om de mensen te laten horen wie S10 nu is.
Dit album vraagt om een andere livebehandeling dan eerdere S10-muziek. Meer band, meer energie, meer springen. ‘Na het eerste liedje dat Jordan en ik hadden gemaakt, vertelde ik mijn band meteen welke kant we opgingen, dus zij hebben een jaar gehad om extreem enthousiast uit te kijken naar de liveshows’, zegt Den Hollander. ‘Vanochtend had ik een vergadering met de band over de setlist voor de tour en we moesten gewoon bijna huilen van geluk. Dit gaat zo geweldig worden. Mijn gitarist Mick Langenberg zit al vanaf het begin in mijn band en hij zei: ik heb het gevoel dat de afgelopen vijf jaar live spelen een oefening was voor de liveshows met dit album.’
Vocaal vraagt de nieuwe muziek ook meer van Den Hollander. ‘Ik dacht dat ik het niet zou kunnen zingen’, zegt ze. ‘Ik heb veel zanglessen gevolgd om dit goed te krijgen. Het is nu heel cool live.’
Den Hollander: ‘Bij deze tour gaan de mensen Stien op haar meest Stien zien. Ik houd van optreden, ook bij mijn vorige albums. Omdat mijn liedjes altijd best verdrietig waren, moest ik daar steeds doorheen en meer tegen mensen praten dan echt zingen. Nu kan ik voor het eerst gewoon op het podium staan, zingen en lol hebben, en het publiek wordt gek. Ik hoop dat het publiek kan zien dat ik daar blij mee ben, en dat ik nog steeds mensen kan raken, maar dan een beetje meer zoals ik nu ben.’
Fish is druk en heeft nog niks kunnen zien. Den Hollander: ‘Ik hoop dat Jordan binnenkort kan komen kijken. Ik heb hem een geluidsopname gestuurd van een try-outshow voor fans.’
Fish: ‘Je stuurde die om de een of andere reden op WhatsApp, een opname van een uur...’
Den Hollander: ‘Veertig minuten, veertig minuten!’
Fish: ‘Dan lag ik in bed met mijn oortjes in en stelde ik me voor dat ik in het publiek stond. Maar dan sloot WhatsApp af en moest ik het weer opnieuw opzetten en in de opname proberen te scrollen naar waar ik was. Waarom mailde je me het niet gewoon?’
Een nieuwe samenwerking hangt in de lucht, maar een vervolg op Mijn haren ruiken naar vuur zit er niet in, althans niet in het Nederlands.
Den Hollander: ‘Ik zou me schuldig voelen om nog een album in het Nederlands met Jordan te maken.’ Fish: ‘Je bent me er eentje in het Engels verschuldigd, vind ik. Ik heb weleens voorgesteld om een liedje in het Engels te doen, maar ze zei meteen: hell no. Ze is veel te loyaal, ze wil haar Nederlandse afkomst niet verraden!’ Den Hollander: ‘Niet! Ik ben onzeker. Ik wil geen slechte Engelse teksten schrijven. Jordan is een vriend, maar ik zou ook bij hem onzeker zijn over mijn teksten.’ Fish: ‘Nee hoor, ze wil gewoon niet dat mensen haar een sell-out vinden.’
Fish: ‘Het klinkt heel anders als een Nederlander Engels zingt, dat lijkt me interessant om te proberen. Misschien een keer op een nummer met een andere artiest.’ Den Hollander, schoorvoetend: ‘We kunnen het proberen.’
Fish: ‘Ik wil gewoon begrijpen what the fuck ze zegt.’
24/4, Hedon, Zwolle. 1/5, Effenaar, Eindhoven. 2/5 De Roma, Antwerpen. 3/5, Victorie, Alkmaar. 7/5, Paradiso, Amsterdam. 16/5, TivoliVredenburg, Utrecht. 22/5, Maassilo, Rotterdam. 23/5, Doornroosje, Nijmegen. 29/5, De Oosterpoort, Groningen. 19/7, Caprera, Bloemendaal.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant