Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘Je kent Ruud Gullit als voormalig aanvoerder van Oranje, tweevoudig Wereldvoetballer van het jaar en Fifa-legende. Maar vanaf nu ken je Ruud Gullit ook als de eerste ambassadeur van Skechers voor de Benelux.’
Briljante zin. Helaas niet een die ik bedacht heb, maar afkomstig uit een advertorial in mannenmagazine JFK. Het verscheen in september, toen Skechers, het on-coolste schoenenmerk ter wereld, een samenwerking met Ruud Gullit bekendmaakte. Een half jaar later heb ik vaak genoeg de bijhorende reclame op televisie voorbij zien komen om te weten dat het niet een of andere zieke grap is.
Heel verrassend is het ook weer niet. Qua gevoel voor goede smaak past een ambassadeurschap voor Skechers naadloos in het rijtje met ambassadeurschap voor Qatar en uithangbord voor Tsjetsjenië.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hoe dan ook, in de reclame vraagt Gullit: ‘Wil je zonder problemen je schoenen aantrekken? Ga dan, zoals ik, handsfree voor Skechers Slip-in.’ De Zwarte Tulp laat vervolgens zien hoe je de schoen, een soort hybride sneaker-geklede schoen-homp lever, aantrekt. Dat gebeurt zonder te bukken – het unique sellingpoint van de schoen (tevens het enige). De schoenen hebben een ingebouwde schoenlepel, ‘dus je voet schuift er zo in, zonder te bukken’.
Het decor van de commercial is een non-descripte woonkamer met juten tapijt, een grijze bank en comfortabele stoel. Voor deze unieke setting reisde Gullit helemaal naar Los Angeles, waar ook het hoofdkantoor van Skechers is gevestigd. In een persbericht noemde hij het ‘een onvergetelijke shoot’. ‘Het was een mooie ervaring om te zien waar het Skechers-hoofdkantoor is gevestigd en de energie daar te voelen.’
Wat moet dat een overweldigend gevoel zijn geweest, al die mensen die zo veel energie overhebben omdat ze niet meer hoeven te bukken om hun schoenen aan te trekken.
Problematisch aan Skechers (behalve de esthetiek die schreeuwt: weet je, het kan me allemaal geen hol meer schelen, dit ben ik, Skechers en skinny jeans) is dat ze doen alsof een schoen waarvoor je niet hoeft te bukken uniek is. Voor hen die niet willen of kunnen bukken zijn er voldoende alternatieven: Birkenstocks, Crocs of hybride sneaker-muiltjes zoals die van New Balance of Nike. Dat zijn inderdaad geen schoenen met een gesloten hiel, maar het zijn in ieder geval geen Skechers. Wat ik wil zeggen: je bent nooit veroordeeld tot het dragen van Skechers.
Belangrijk is dat je jezelf iedere dag weer de vraag stelt: ben ik Ruud Gullit? En zo nee, wat heb ik er voor over om niet te hoeven bukken? Wat mag het kosten? Financieel, maar ook emotioneel en spiritueel?
Precies die vragen schieten door mijn hoofd nu ik voor de Skechers-winkel in Haarlem sta. Ik haal diep adem. Dan loop ik naar binnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant