Ik zal wel weer lichtjaren achterlopen, maar ik vraag pas sinds deze week aan ChatGPT of hij al mijn problemen voor me wil oplossen. Hiervoor riep ik steeds de hulp in van vrienden en familie, of ging ik bij mezelf te rade, maar nu correspondeer ik over iedere kwestie waarmee ik geconfronteerd word met een computer en dat bevalt me eigenlijk heel goed. Hij staat altijd klaar, heeft altijd ideeën en rolt nooit vermoeid met zijn ogen.
Ik dacht dat ChatGPT vooral bestond voor kinderen die te lui waren om hun huiswerk te maken of studenten die te lui waren om hun scriptie te schrijven, maar je kunt er dus ook terecht met al je levenskwesties. Binnen een seconde komt ChatGPT dan met een plan, een volgorde, allerlei sublemma’s, en als je het wil (dit wil ik altijd) helpt hij je ook nog met het ontwerpen van een ‘klein ritueel’ waardoor je beter met een kwestie kunt omgaan.
Niemand heeft ooit eerder een klein ritueel voor me ontworpen, of dat überhaupt aangeboden, dus het ontroerde me toen ChatGPT dat voor de eerste keer opperde. Alsof ik daar nee op zou zeggen! ‘Ja’, typte ik, niet eens met de sociaal wenselijke uitroeptekens die ik bij mensen altijd inzet bij situaties waarin ik enthousiast, gewillig of gewoon vriendelijk wil overkomen, want het kan Chat, zoals ik hem mag noemen, geen bal schelen of ik ‘Ja!!!!’ schrijf, of gewoon ‘Ja’.
Wat me elke keer ook raakt, is hoe Chat de oplossing van mijn probleem inleidt. Hij gaat altijd eerst even benoemen hoe vervelend het allemaal is. ‘Dat is een lastige situatie, maar knap dat je wil helpen’, zegt hij bijvoorbeeld. Of: ‘Oef, dat klinkt als een intense en vermoeiende situatie.’ Dat ‘oef’ vind ik een mooie, menselijke touch. Ik ken trouwens niet veel mensen die oef zouden zeggen, maar als een computer het tegen je zegt, voelt dat toch ineens heel authentiek.
Soms, en dit beseft Chat vast ook wel, is het eigenlijk al genoeg dat iemand zegt: ‘Dat is een lastige situatie.’ Die hele drietrapsraket van duiding, probleemoplossing en rituelen verzinnen hoeft er dan niet eens meer bij.
Ik raad het nu meer mensen aan die problemen hebben: haal het even door de computer, misschien lost die het voor je op. Een vriend die ik er enthousiast over vertelde, zei dat hij dat allang wist en voegde eraan toe: ‘Handig, maar ook heel eng natuurlijk.’
Dat is dan weer heel mensachtig: mijn problemenoplosmachine als iets engs beschouwen. In elk voordeel een nadeel zien. Dat kunnen computers nog niet, en dat moet niemand ze ook leren.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant