Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Frank Louwerse: ‘Ik denk dat mijn ouders liever hadden dat ik soms in de problemen kwam, dan dat ik elke dag achter de computer zat.’
Waar woon je?
‘Bij mijn ouders in het Zeeuwse dorp Oostkapelle, waar ik ben opgegroeid. Op mijn leeftijd willen de meeste mensen natuurlijk op zichzelf wonen, maar ik zit hier prima. Ik heb een eigen zolderverdieping en mijn ouders en ik hebben een goede band. Het lijkt me vervelender om na een lange werkdag terug te rijden naar een leeg huis, om daar vervolgens in mijn eentje te moeten koken en eten. Hier heb ik tenminste mensen om tegenaan te mopperen. Ik spaar dus liever nog even voor een eigen huis, dan dat ik meteen wat ga huren.’
Hoe was het om daar op te groeien?
‘Je hebt hier zoveel natuur en vrijheid. Ik besef nu echt hoe waardevol dat is. Als kind zat ik nooit achter mijn computer, want ik was op het strand, hutten aan het bouwen of soldaatje aan het spelen in het bos. Ik geloof dat er zo’n twintig leeftijdgenoten in Oostkapelle woonden, maar we trokken ook op met de kinderen uit omliggende dorpen.
‘Niet uit allemaal, trouwens, want met een van die dorpen hadden we altijd strijd. Dat gaat generaties terug. Niemand weet nog waarom het ooit is begonnen en toch is het nog volop aan de gang. Daarom zeg ik de naam van dat dorp ook liever niet in de krant: dat kan zomaar leiden tot ruzie, als ik mensen uit dat dorp tegenkom in de kroeg. Daar heb ik tegenwoordig echt geen trek meer in.
‘Onze middelbare school was in Middelburg, 14 kilometer verderop. Daar fietsten we altijd met een grote groep naartoe. Dat was gezellig, maar op den duur werd die fiets natuurlijk ingeruild voor een scooter. Ik begon met een AGM, zo’n Chinese Vespa-lookalike – die kon makkelijk rond de 80 kilometer per uur. Daarna heb ik een schakelbrommer gekocht. Die ging nog harder. Met bijna 100 kilometer per uur bliezen we daarop naar school.
‘Ik stak veel tijd in dat ding: hij had elke maand een andere kleur, ik was constant aan het sleutelen en opvoeren. De rest van de tijd childe ik met vrienden. Dan gingen we bijvoorbeeld op stap in Zoutelande – je weet wel, van dat liedje.
‘Rond die tijd begon ik vervelend te worden voor mijn ouders. Ik was een heftige puber, schopte overal tegenaan – en in zo’n klein dorp wist iedereen daar natuurlijk meteen alles van. Vooral die scooter leverde me problemen op: dan ging ik bijvoorbeeld op m’n giechel, of kwamen er boetes binnen, of stond er opeens een politieauto voor de deur. Ik was zeker niet altijd de beste zoon, maar daar heb ik van geleerd. En ik denk dat mijn ouders liever hadden dat ik soms in de problemen kwam dan dat ik elke dag na school in m’n eentje achter de computer ging zitten.’
Heb je wel ooit op jezelf gewoond?
‘Ja, dat wel. Eerst een jaartje in Tilburg, daar studeerde ik civiele techniek aan het hbo. Dat was een leuke tijd. Ik zei altijd: Tilburg is geen mooie stad, maar het is wel mijn stad. Omdat het niet zo groot is, voelde ik me er al snel thuis. Het klinkt misschien stom, maar als je mij in Amsterdam neerzet, raak ik al snel overprikkeld.
‘Ik ging naar het hbo omdat ik graag wilde laten zien dat ik het kon. Op de middelbare school zat ik eerst op de havo, maar omdat ik dus nogal wild was, kwam ik op het vmbo terecht. Daar heb ik nooit veel moeite voor hoeven doen, en ook mijn mbo-opleiding bouw en infrastructuur ging me makkelijk af. Daarom dacht ik dat het hbo ook wel moest lukken. Daar heb ik me een beetje op verkeken. Ik ben gewoon echt een jongen van de praktijk. Berekeningen maken ligt me totaal niet. Het was dus een opluchting toen ik ermee stopte.
‘Daarna heb ik op Bonaire gewoond, in een eigen huisje. Daar werkte ik als barman in een beachclub. Ik wilde mijn wilde haren nog snel verliezen voordat ik met een serieus leven moest beginnen. Dat is gelukt – in acht maanden tijd heb ik daar evenveel meegemaakt als in drie jaar in Nederland. En ik heb er een superleuke vriendin aan overgehouden.’
Heb je inmiddels een ‘serieus’ leven?
‘Zeker. Twee weken nadat ik terugkwam uit Bonaire, kon ik al met mijn huidige baan beginnen. Ik ben werkvoorbereider voor maatvoeringswerkzaamheden in de civiele techniek op de Maasvlakte. Het is bijna onmogelijk om uit te leggen wat ik precies doe: we maken tekeningen voor mensen die buiten werken. Het is veel digitaal werk en we doen bijvoorbeeld ook dronevluchten. Het is echt een vak apart.
‘In het begin had ik moeite met het volwassen bestaan: je maakt lange dagen en hebt daardoor in het weekend weinig energie om iets leuks te doen met vrienden. Inmiddels kan ik wat meer op de automatische piloot werken, dat scheelt. Bovendien merk ik dat ik echt iets toevoeg op een bouwplek met wel twintig hijskranen en honderd man personeel. Daardoor ga ik met plezier naar mijn werk.
‘En ik kan het goed vinden met mijn collega’s. In Zeeland zijn de mensen nogal ingetogen, dat is in de buurt van Rotterdam wel anders. Daar geniet ik van.’
Volg je het nieuws?
‘Ik kijk elke avond met mijn ouders naar het journaal en zit zoals iedereen aan mijn telefoon geplakt. Nieuwsberichten over beroemdheden boeien me niet, maar het is fijn om op de hoogte te blijven van de grotere gebeurtenissen in de wereld. Dat zou iedereen moeten doen.
‘Veel mensen zitten natuurlijk met alle oorlogen in hun achterhoofd. Zelf maak ik me niet zo’n zorgen. Wereldleiders zeggen gekke dingen, maar ik geloof dat ze uiteindelijk ook gewoon een redelijke gedachtegang hebben. Ik denk niet dat we opeens in een nucleaire oorlog terechtkomen. Zover laten ze het echt niet komen.’
‘De Nederlandse politiek volg ik minder goed. Natuurlijk krijg ik wel wat mee: gekke uitspraken van politici, bijvoorbeeld. Voor de rest heb ik niet zo’n sterke mening over de politiek. Ik ben er gewoon weinig mee bezig, ik ben druk met andere dingen. En hoeveel maakt mijn ene stem nou uit? Natuurlijk zou het een probleem zijn als iedereen zo denkt. Maar ja, gelukkig is dat niet zo.’
Wat zijn je toekomstdromen?
‘Ik heb het naar m’n zin op de Maasvlakte, maar ik wil ook nog eens een project in het buitenland doen. Het aanleggen van een snelweg in een Afrikaans land is natuurlijk heel anders dan hier. Ik denk niet dat je daar altijd je veiligheidshelm op en je hesje aan moet. Dat heeft wel wat.
Frank Louwerse wordt 25 op 2 november.
Woonplaats: Oostkapelle
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10?
‘Een 7,5. Ik heb een volwassen gedachtegang en neem mijn baan en mijn relatie erg serieus. Maar ja, ik woon nog wel bij mijn ouders.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie?
‘Nee. Ik wil niet eens bij die gen Z’ers horen. Die leven zo in hun eigen online wereldje.’
Waar ben je over 7 jaar?
‘Dan heb ik een eigen huis – hopelijk in Zeeland – en een functie waarbij ik anderen kan aansturen. Ik vind het vet om mijn kennis door te geven.
‘Nederland heeft veel regeltjes, we zijn erg streng. Dat zie je ook als je kijkt naar je loonstrook: het is taai hoeveel er op bepaalde dingen wordt ingehouden. Maar alles heeft natuurlijk z’n voor- en nadelen, en ik zie ook wel dat Nederland genoeg voordelen heeft. Dit is een fijn land om te wonen.
‘Het lijkt me daarom ook mooi om ooit een eigen huis in Zeeland hebben. Dat hangt natuurlijk wel van mijn vriendin af – zij komt zelf uit Maassluis. Maar als ik over de Oosterscheldekering naar huis rijd en ik zie de duinen, dan voel ik echt dat ik thuis ben. Ik houd van de rust en het strand. Natuurlijk kun je ook lekker in een tuin zitten, maar niets is te vergelijken met het strand. Met je voeten in het zand en de zee in de buurt voelt alles anders.’
Ben je trots op jezelf?
‘Als ik zie wat voor stappen ik heb gezet, hoe volwassen ik ben geworden, dan mag ik daar best trots op zijn. Een jaar geleden had ik echt niet gedacht dat ik er nu zo bij zou zitten. Ik heb een serieuze relatie en op mijn werk heb ik al snel een betere functie gekregen, bij een mooi project. Ik heb zelfs een mooie auto van de zaak. En dat terwijl ik vorig jaar nog achter de bar stond op Bonaire. Dat had ook zijn charme, hoor. Maar dit leven is toch wat beter voor mijn toekomst, lijkt me.’
25 in 25
In de serie 25 in 25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien. Meedoen? Mail een korte omschrijving (opleiding/woonplaats/bijzonderheden) naar: 25in25@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant