Bij de eerste show van Nederlands succesvolste rockband in hun nieuwe bezetting blijkt dat Kensington zo min mogelijk wil veranderen. In TivoliVredenburg is het zoeken naar de verschillen tussen het geluid van de nieuwe zanger Jason Dowd en zijn voorganger Eloi Youssef.
is popredacteur van de Volkskrant.
‘Wie is er hier voor het eerst bij een show van Kensington?’ vraagt Kensington-gitarist Casper Starreveld aan een uitverkochte Ronda-zaal in TivoliVredenburg. Naast een handjevol mensen in het publiek en de sessiegitarist steekt ook de man midvoor op het podium, de leadzanger, zijn hand in de lucht; de Amerikaan Jason Dowd speelt voor het eerst mee met de succesvolste Nederlandse rockband van het afgelopen decennium.
Kensington verkocht in oude bezetting in totaal negentien keer de Ziggo Dome uit. Een unicum, voor een Nederlandse band. Jason Dowd vervangt voormalig Kensington-zanger Eloi Youssef, en dat is spannend.
Onderdeel van Kensingtons succesformule is namelijk dat je bij deze band precies weet wat je krijgt. Hun geluid, een hartstochtelijk soort stadionrock dat werd getekend door de knijpende falset van zanger Eloi Youssef, week nooit te veel af van de strak getrokken kaders. Een slecht gespeelde show was zeldzaam: ze repeteerden zich te pletter.
Maar in 2022 braken Youssef en de band met elkaar, wegens verschillende toekomstvisies. Een beproeving voor beide partijen, want wie zijn zij zonder elkaar? Youssefs eerste tekenen van solo-leven zagen we eerder deze maand. Nu is het de beurt aan Kensington om zich opnieuw te presenteren. Met die nieuwe zanger dus.
De spanning bij de band is voelbaar: de gezichten staan gespannen, de bewegingen zijn strak. Je ziet dat alles, tot de gitaarwisselingen aan toe, tot in de puntjes voorbereid en geoefend is. Kensington is een band van kwaliteitsbewakers, of – met een iets cynischer bril – een band van controlfreaks.
Er valt daardoor op hun strakke spel bijzonder weinig af te dingen. De live-arrangementen kloppen, geen gitaaraanslag misstaat, het geluid is precies zo afgesteld dat je in de geluidsmuur nog iedere gitaar kan horen. De zang, continu helder, verdrinkt nooit in het bandgeluid.
Alles klinkt zoals het moet klinken, zoals Kensington altijd klonk. Zelfs Dowd. Met je ogen dicht hoor je op het prettig slepende All For Nothing gewoon weer Youssef zingen, met zijn rauwe uithalen. De uitgekledere ballad Uncharted is de echte test: hoe klinkt de stem over niets dan een akoestische gitaar? Het is een beetje zoeken naar de verschillen, maar ze zijn er wel. Dowd klinkt iets warmer en stoerder, legt iets minder nadruk op de pathos en de galmende falset.
Het is flauw om één-op-één te vergelijken, ware het niet dat uit alles blijkt dat Kensington met deze nieuwe zanger geen nieuwe weg in wil slaan, maar graag zo min mogelijk wil veranderen. Vanuit artistiek oogpunt zou een ontwikkeling wenselijk zijn, zeker als de kans daartoe – met zo’n fundamentele ledenwissel – zich op een presenteerblaadje aandient.
Kensington kiest ervoor dat niet te doen. En zoals ze hier staan, op het podium in Utrecht, verbeten koppies boven de gitaren, snap je het nog ook. Dit is waar ze goed in zijn, dit is waar tienduizenden mensen kaartjes voor kopen. Zo word en blijf je de succesvolste rockband van Nederland.
Pop
★★★☆☆
14/4, TivoliVredenburg, Utrecht.
Herh.: 15/4 en 16/4, TivoliVredenburg, Utrecht.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant