De organisatie van het Eurovisie Songfestival houdt vol dat het een apolitiek festival is, terwijl Rusland intussen niet meer mag deelnemen en Israël wél. Probeer dat maar eens uit te leggen aan scholieren tijdens de les maatschappijleer.
Over een maand vindt het Eurovisie Songfestival weer plaats, dit jaar in Basel, met Claude als de Nederlandse troef. Organisator is de European Broadcasting Union (EBU), een wereldwijde alliantie van publieke omroepen, bestaande uit 113 leden in 56 landen. Leden zijn publieke omroeporganisaties uit landen binnen de Europese Uitzendzone, of landen die lid zijn van de Raad van Europa.
Dat gaat om landen binnen en buiten het continent. Ook landen als Israël, Jordanië, Libanon en Marokko zijn lid. En dan is er nog een lijst van EBU-bondgenoten (‘associates’) waartoe landen zoals Australië, de Verenigde Staten, Bangladesh, Chili, China en Syrië behoren.
Over de auteur
Henk van Halteren is internist en muziekliefhebber. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
De missie van de EBU – zoals verwoord op haar website – is drieledig:
1.Het bewerkstelligen van een duurzame toekomst voor publieke media.
2.Het verspreiden van nieuws, sport en muziek van wereldklasse niveau.
3.Het bouwen van netwerken voor het delen van kennis en informatie, die op een basis van solidariteit rusten.
De EBU is een solide organisatie en voor haar soepel draaiende governancestructuur is jaarlijks een bedrag van 60 miljoen euro nodig. De EBU stemt de uitzending van internationale evenementen af met haar partners en organiseert ook zelf evenementen, zoals het Eurovisie Songfestival.
De kosten van de organisatie hiervan, worden gedekt door entreekaarten, merchandise, bijdragen van de landelijke televisiezenders, revenuen uit sponsoring en investeringen door de lokale organisator. Commerciële sponsoren dekken naar schatting een derde van de totale kosten van het evenement.
Op haar website geeft de EBU aan dat deelname aan het Eurovisie Songfestival openstaat voor alle landen, die lid zijn, ongeacht politieke of andere controverses. Het Eurovisie Songfestival is ontworpen als een muziekfestival en heeft als doel om landen samen te brengen door middel van cultuur en muziek, zonder politieke inmenging.
In 2022 heeft ze hierop echter een uitzondering gemaakt door Rusland te royeren als EBU-lid en uit te sluiten van deelname. De beslissing werd door de EBU naar eigen zeggen genomen, omdat de handelswijze van Rusland niet in overeenstemming was met de waarden van het Eurovisie Songfestival, zoals respect, eenheid en inclusiviteit, gezien de ernstige schendingen van internationaal recht en de humanitaire crisis die uit de oorlog in Oekraïne voortkwamen.
In de aanloop naar het Eurovisie Songfestival 2024 werd een dringend beroep op de EBU gedaan om Israël van deelname uit te sluiten. Hier werd echter van af gezien met als toelichting: ‘De EBU heeft consistent het standpunt ingenomen dat het Songfestival een apolitiek evenement is. (…) Israël is een actief lid van de EBU en voldoet dus aan de formele vereisten voor deelname. Het is belangrijk te benadrukken dat hoewel politieke kwesties vaak de gemoederen kunnen verhitten, het Eurovisie Songfestival zich in de kern richt op muziek en culturele uitwisseling.’
Gelukkig voor de EBU is de Palestijnse Autoriteit geen lid, anders had ze haar argumentatie nog krommer moeten formuleren. Maar probeer de bovenstaande gang van zaken maar eens uit te leggen tijdens het maatschappijleeronderwijs. Het gros van de scholieren zou zich afvragen waarom twee vergelijkbare situaties zo verschillend worden geinterpreteerd, met dito verschillende consequenties.
Zoals zo vaak luidt de plausibele verklaring: dat groot geld helaas vaak zwaarder weegt dan morele principes. De hoofdsponsor van het Eurovisie Songfestival is Moroccanoil, een – hoewel de naam anders suggereert – van oorsprong Israëlisch cosmeticabedrijf dat zijn producten vooral in dat land fabriceert. Daarom is het helaas niet vreemd dat de EBU haar morele principes zo gemakkelijk overboord gooit.
Ik ben een echte Songfestivalliefhebber en kijk al meer dan vijftig jaar. Op 13 mei is het weer zover, en ook Israël doet weer mee. Muziek verbindt, maar is niet apolitiek, zoals de EBU pretendeert.
Ik heb over de jaren hele mooie protestliederen gehoord. Denk daarbij aan de laatste overwinningen van Oekraïne bij het songfestival. Hoe mooi zou het zijn geweest als we ook Palestijns talent op dit wereldpodium hadden kunnen zien? Maar in Gaza klinken explosies in plaats van muziek.
Het is een vast gegeven, dat geld de wereld regeert. Maar desondanks heeft het opportunistische handelen van het EBU-bestuur me behoorlijk teleurgesteld. Daarmee vertoont het Eurovisie Songfestival anno 2025 meer vernis dan glans.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant