Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Bezien op de menukaart leek het nog best behapbaar: reuben sandwich, zuurdesembrood belegd met pastrami, venkelzuurkool, vinkenthalerkaas en Russische saus. Maar nu het bouwwerk voor me staat, vier verdiepingen hoog, vellen vlees op elkaar gestapeld, met een deken van gesmolten kaas, wordt me duidelijk dat dit onmogelijk gracieus te consumeren valt. Van de andere kant van de tafel kijkt mijn disgenoot me aan. ‘Zo’, zegt ze. Zelf heeft ze gekozen voor een wat gedistingeerder broodje, met hummus, aubergine en feta.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het eerste wat ik doe is de stapel in tweeën verdelen, zodat er niet vier boterhammen op elkaar liggen, maar twee. Dat scheelt al. Nu is het zaak zo beschaafd mogelijk te eten. Ik wil een goede indruk op mijn tafelgenoot maken, als man van de wereld, die weet hoe hij bestek moet gebruiken en een gerecht kan nuttigen zonder aan het eind onder de Russische saus te zitten.
Ik prik mijn vork in het broodje en snijd met mijn mes een stuk af. Meteen schuift alles over elkaar, lappen vlees vallen van het brood, gesmolten kaas druipt op mijn bord. Dan maar mijn ware, barbaarse, aard tonen. Ik schud mijn handen uit mijn mouwen, pak de helft van de sandwich op en neem een hap.
Dan klinkt er een bescheiden vloek aan de andere kant van de tafel. ‘God, al die dikke korsten tegenwoordig’, verzucht ze. Ik kijk op haar bord en zie hoe ze vakkundig de randen van haar zuurdesemboterhammen probeert te scheiden van het kruim (ja, zo heet dat). Wacht even. ‘Wacht even’, zeg ik, ‘jij eet geen korsten?’
Nee, antwoordt ze verbeten, ze zijn te hard, te veel kauwwerk. Ik val stil. Korsten zijn onmisbaar voor de totale beleving van de boterham. Korst en het kruim samen zijn groter dan de som der delen. Zonder elkaar zijn ze niets waard. Hoewel ik een goede schil ook wel kan waarderen, zeker als die om een appel, peer of aardappel zit, ben ik zonder twijfel een echte korstenman.
Mijn Reuben-sandwich is inmiddels bijna op. ‘Dat heb je nog snel gedaan’, zegt mijn tafelgenoot, die haar bord nog vol heeft liggen. Ik ben inderdaad een snelle eter, maar het helpt dat ik niet eerst op chirurgische wijze de korsten verwijderd heb. ‘Ga je ze straks nog opeten?’. Lichtelijk obsessief knik ik naar de korsten. Ze schudt haar hoofd.
Wat moet ik hier nu mee? Zoals je niet meteen een racist bent als je een keer iets racistisch zegt, ben je ook niet gelijk een psychopaat als je je korsten niet opeet. Maar toch. Iets in mijn onderbuik wentelt zich, en het is niet de pastrami. Ze schuift de korsten terzijde en kijkt me lachend aan. Zich volledig onbewust van mijn dialogue intérieur zegt ze: ‘Gelukkig is het geen onoverkomelijk conflict.’ Nou, dat valt nog te bezien.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant