Mathieu van der Poel kreeg zondag in Parijs-Roubaix te maken met een fan die een bidon naar hem gooide, materiaalproblemen, een kapotte radio én een ijzersterke Tadej Pogacar. Toch won hij de klassieker voor de derde keer op rij.
Van der Poel ziet tien minuten na zijn zegetocht in Parijs-Roubaix een bekend gezicht op het middenterrein van het Vélodrome André Pétrieux. Moeizaam loopt hij over het kunstgras naar zijn moeder Corinne, voor een korte knuffel.
"Dit was mijn zwaarste Parijs-Roubaix ooit", zegt Van der Poel even later op zijn persconferentie. "Door de tegenwind deden vooral de laatste 38 kilometer in mijn eentje ontzettend veel pijn."
De aprilmiddag over de Noord-Franse kasseien eindigde voor Van der Poel hetzelfde als de afgelopen twee jaar. De kopman van Alpecin-Deceuninck kwam solo aan op de beroemde wielerbaan in Roubaix, waar hij na de finish zijn fiets triomfantelijk kon optillen.
Het betekende een historische overwinning. Van der Poel is na Octave Lapize (1909-1911) en Francesco Moser (1978-1980) pas de derde renner met drie opeenvolgende zeges in de 'Hel van het Noorden'. Dit is het verhaal van alle obstakels die de dertigjarige Nederlander daarvoor moest overwinnen.
Op 10 februari dropte Pogacar een bommetje in de wielerwereld. Hij postte op zijn Instagram-pagina een video waarin hij soepel over de kasseien van het Bos van Wallers fietst. De boodschap was duidelijk: de wereldkampioen wilde voor het eerst Parijs-Roubaix rijden. En dat maakte de opdracht voor Van der Poel een stuk zwaarder.
Pogacar wacht zondag niet tot het Bos om voor het eerst te versnellen. De drievoudig Tour de France-winnaar valt al aan op Haveluy à Wallers, een kasseistrook op 103 kilometer van de finish.
Vorige week moest Van der Poel zich in de Ronde van Vlaanderen op de Oude Kwaremont gewonnen geven tegen Pogacar. Nu kan hij op de vlakke wegen in Noord-Frankrijk wel aanhaken bij de Sloveen.
Maar na het Bos van Wallers merkt 'VDP' een flinke hindernis op: de vermogensmeter op zijn fiets werkt niet meer. "Ik heb dus heel lang 'blind' moeten rijden. Ook doordat mijn radio niet goed functioneerde. Ik wist niks van tijdsverschillen of van wat er achter me gebeurde. Dat maakte de koers moeilijk te managen."
Het goede nieuws voor Van der Poel is dat zijn benen uitstekend voelen, nadat hij vorige week nog werd gehinderd door de naweeën van ziekte. Met nog 69 kilometer te gaan zit hij in een kopgroep van drie, met zijn ploegmaat Jasper Philipsen en Pogacar.
Pogacar weet dat hij de minste sprinter van het drietal is. "Het leek me niet zo slim om met twee van de snelste renners ter wereld naar de wielerbaan te rijden", zegt de Sloveen. "Dus ik moest wel wat proberen."
Op Mons-en-Pévèle, een van de zwaarste kasseistroken van de koers, ontstaat zo toch weer hét duel. Pogacar countert een aanval van Van der Poel, waarna Philipsen moet lossen. "Ik wilde wachten op Jasper", vertelt Van der Poel. "Maar het gat was al snel zo groot, dat dat weinig zin had."
Van der Poel verliest zo een belangrijk voordeel in de strijd met Pogacar. Maar even later schakelt de wereldkampioen zichzelf uit. Met nog 38 kilometer te gaan rijdt hij met wind mee te hard op een bocht af, waarna hij valt en bijna een halve minuut op een nieuwe fiets moet wachten.
"Shit happens", zegt Pogacar over dat moment. "Er zaten een paar motoren voor ons en die stuurden niet in. Daardoor dacht ik dat er geen bocht was. Maar dat is geen excuus. Ik had gewoon moeten weten dat er een bocht aankwam."
Van der Poel, glimlachend: "Tadej ging daar iets te hard. Ik had niet meteen door dat hij gevallen was, ik dacht dat hij alleen uit de bocht gevlogen was. Daarom wilde ik eerst wachten, totdat ik zag dat het gat heel groot was. Toen moest ik wel doorrijden. Fouten en pech horen ook bij Parijs-Roubaix."
Van der Poel begint aan een solo en lijkt de grootste obstakels gehad te hebben. Totdat een fan met nog 33 kilometer te gaan vanaf de kant van de weg een bidon naar hem gooit. "Hij was vol, dat is al gauw een halve kilo", zegt de Nederlander. "Ik reed 50 kilometer per uur, dus het was alsof een steen mijn gezicht raakte. Dit is niet normaal."
Van der Poel kan de bidon net genoeg ontwijken om een valpartij te voorkomen. Het gat met Pogacar schommelt lang tussen de vijftien tot twintig seconden, maar op 21 kilometer van de streep wordt de koers beslist. Pogacar wisselt weer van fiets en geeft zich gewonnen. "Mijn voorrem liep aan en dat ging in mijn hoofd zitten. Ik brak een beetje."
Daardoor heeft Van der Poel genoeg marge om zich een lekke band op het Carrefour de l'Arbre te veroorloven. Hij komt uiteindelijk met een voorsprong van 1 minuut en 18 seconden op Pogacar over de finish.
"Vorig jaar was mijn mooiste zege in Roubaix, omdat ik won in de regenboogtrui", zegt Van der Poel. "Maar drie keer op rij winnen is natuurlijk ook heel speciaal. Zeker omdat je in Roubaix ook altijd wat geluk nodig hebt. Dat bleek vandaag wel."
Source: Nu.nl sport