Met nieuwe werk van Tom Lanoye, Félicia Viti en een kraakheldere vertaling van Fjodor Dostojevski.
Nederlandse bekendste hoogleraar mediëvistiek Frits van Oostrom las Tom Lanoyes compleet nieuwe bewerking van Reinaard de Vos. Het werd tijd, na zijn bewerkingen van Shakespeare, Goethe, Euripides en meer klassiekers, dat Lanoye dit Vlaamse meesterwerk ter hand nam. Als satire over macht, seks en geweld lag het haast te wachten op zijn spotzucht. Lanoye zet de Reynaert volledig naar zijn hand en blijft de middeleeuwse tekst toch trouw. Zijn bewerking is een parel. Lees hier de recensie.
‘De eerste keer had ik L. gezien als een rijzige kont op zondagmiddag.’ Bam. Dat is lekker binnenkomen. Met deze openingszin denderde scenarioschrijver Félicia Viti afgelopen herfst de Franse literatuur binnen. Haar debuutroman Het verticale meisje kwam uit bij het prestigieuze uitgevershuis Gallimard, werd meteen bekroond met de Prix de Sade én genomineerd voor een paar andere literaire prijzen. Félicia Viti’s debuutroman is een en al seks – precies zoals je in Frankrijk hoort te debuteren. In poëtische flarden beschrijft Viti een relatie tussen twee vrouwen, waarin alleen de seks goed lijkt. Tegen het einde dringt door hoe toxisch die relatie is geweest. Lees hier de recensie.
Ze waren stuk voor stuk gewetensvolle mannen die hun weg moesten vinden in de duisternis die in mei 1940 was ingetreden. In zijn bij vlagen adembenemende De tien van Den Haag beschrijft Stephan Steinmetz waarom de tien secretarissen-generaal na de Duitse inval in mei 1940 op hun post bleven zitten. Maar ja, hoe doe je dat: op je post blijven om de belangen van het Nederlandse volk te dienen zonder in conflict te komen met de bezetter? En deden ze daar goed aan? Of was het de eerste stap op een hellend vlak? Lees hier de recensie.
Dostojevski was voor recensent Berend Sommer terra incognita. Dat is de schuld van de grote columnist, essayist en slavist Karel van het Reve en zijn De geschiedenis van de Russische literatuur, waarin hij de levens en werken van alle grote Russische schrijvers bespreekt. Jarenlang zette dit standaardwerk Sommer op het verkeerde been. Want volgens Van het Reve schreef Dostojevski veredelde keukenmeidenromans. Maar niets is minder waar. Met Een lieve meid bewijst Dostojevski dat hij héél goed over de liefde kan schrijven. Dit verhaal over een verschrikkelijk huwelijk is nu kraakhelder vertaald. Lees hier de recensie.
De eigenzinnige Elselina Versfelt (1776-1845) liet zien dat het niet hoefde: je laten opsluiten in een hokje. Ze galoppeert in mannenkleren aan de zijde van haar geliefde mee met napoleontische legers. En ze maakt haar entree in de salons van Parijs en Milaan en in de hoogste kringen rond Napoleon. Ze leidt enerzijds het luxeleven van de courtisane, anderzijds het avontuurlijke en modderige leven van de soldatenkampen. Uit de vierduizend pagina’s van haar memoires peurt historicus Marja Verbraak een overtuigend portret. Een goudmijn voor een biograaf, zou je zeggen. Maar zijn Elselina’s memoires ook waar? Lees hier de recensie.
Op een warme zomeravond in 2018 komt Bert Bohnen thuis na een dag klussen en vindt zijn vrouw Gerty Vanhoef levenloos in de woonkamer van hun brandende hoeve. Vlammen in het haar en op haar rechterarm, haar jurk bijna volledig weggebrand. Rond haar hals zit een smeulende plastic tas. Hij sleurt haar het huis uit en belt de hulpdiensten. Pas dan ziet hij het bloed. Ze heeft steekwonden. Dit is geen ongeluk. In feite heeft de Belgische journalist en schrijver Chris De Stoop zijn eigen subgenre gecreëerd binnen de true crime: de moord op de boerderij, oftewel ‘de hoevemoord’. Maar kiest hij in De Damiaanhoeve niet iets te veel de kant van de verdachte? Lees hier de recensie.
De geleerden zijn het er niet over eens of het er nu zesduizend of 60 duizend zijn, maar zeker is in ieder geval dat er elke dag vele duizenden gedachten door ons hoofd schieten. Er is geen innerlijke monoloog die dat aankan, niet alleen vanwege dat enorme aantal, maar ook vanwege de vaak ondoorzichtige verbindingen en verbanden tussen al die gedachten. Maar zie, in De omvang van de wereld komt de grote Portugese schrijver António Lobo Antunes een heel eind. Hij dompelt de lezer onder in een klotsende stroom van observaties, herinneringen, verlangens, trauma’s en obsessies. Lees hier de recensie.
Was het jaar 750 een keerpunt in de geschiedenis? In Hoe de wereld veranderde rond 750 doet Herman Kaptein een dappere poging om aannemelijk te maken dat alles wat rond dat jaartal ging schuiven met elkaar te maken had. En het valt niet te ontkennen: overal stonden rond 750 machtige heersers op die de samenhang van hun pas geschapen rijk wilden versterken door religieuze en culturele eenheid af te dwingen. Van mannen als Chalid al-Barmaki tot Karel de Grote. Maar had de opkomst van al die nieuwe kaliefen en keizers dezelfde oorzaak? Of gaat die suggestie nogal ver? Lees hier de recensie.
Er liggen nu vier boeken (oké, drieënhalf) in de boekhandel die Consent heten. En er komen er nog meer aan. Ze laten zien dat seksuele instemming complexer is dan we denken. De vraag is dan: wat zien we verkeerd? En hoe doen we het beter? Lees hier het essay van Joos de Vries.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant