Aan de scheiding van haar ouders heeft Veerle het gevoel overgehouden dat degene die je het meest vertrouwt, zomaar ineens kan weglopen. Desondanks ziet ze het zelf graag voor zich: een gezin. Maar is ze echt bereid om zich volledig aan iemand over te geven in een relatie?
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Veere (27): ‘Toen ik klein was, zag ik mezelf ‘later’ met een man en een gezin, maar nu ik 27 ben blijk ik daar toch moeite mee te hebben. Ik heb tot nu toe één relatie gehad, die duurde vier maanden. Toen ik deze jongen leerde kennen, woonde ik samen met een huisgenootje dat altijd wilde weten waar ik was en hoe laat ik thuis dacht te zijn. Om haar te ontvluchten, at en sliep ik vaak bij mijn vriend, maar toen vond ik een plek voor mezelf en wilde ik eigenlijk alleen nog maar daar zijn.
‘Op een dag zat ik op een stoel in mijn nieuwe huiskamer en dacht: heb ik mijn vriend nu nog wel nodig? Heb ik hem al die maanden gebruikt om niet thuis te hoeven zijn? Ik voelde me dom en ondankbaar. Had ik een keer iemand gevonden die veel om me gaf, kwamen dit soort schrikwekkende gedachten in me op. Altijd die eeuwige verwarring. Ik had gehoopt dat ik die nu eindelijk achter me had gelaten. Kon ik dan nooit gewoon iets willen en vervolgens pal achter die wens gaan staan?’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Ik hield mijn mond. Als ik mijn twijfels expliciet zou maken, zou het weleens kunnen escaleren tussen ons. Dat wilde ik niet, want ik was verliefd en wilde dat deze relatie zou slagen. Bovendien: ik wist niet eens wat ik tegen hem had moeten zeggen. Mijn gedachten waren nog in het stadium dat ze alle kanten op schoten. Welke woorden had ik kunnen geven aan de chaos, zonder alles nog onrustiger te maken in mij, tussen ons?
‘Dus zei ik niet: misschien is het me toch allemaal wat te veel, misschien moet ik wat meer mijn eigen ding doen. Ik zei niet: Ik kan ontzettend veel liefde geven, maar ik ben er bang voor. Ik zei niet: ik vertrouw niemand en mezelf nog het minst. Want dat was het natuurlijk: mijn twijfels betroffen ook en vooral mezelf, maar hoe legde ik dat uit? In plaats van samen met hem een relatievorm te zoeken waarin we allebei meer tijd konden doorbrengen met vrienden, of alleen, duwde ik het denken daarover weg en merkte ik hoe vriendinnen me steeds minder vaak uitnodigden omdat ik altijd met mijn vriend was.
‘Toen hij terugkwam van een skitrip ging het snel bergafwaarts. De reeks van minigebeurtenissen die elkaar toen opvolgden – dat hij stroef deed toen ik wat kleren ging brengen, dat zijn apps van toon veranderden, dat ik vroeg of er iets was, dat hij dat ontkende, en ik intussen steeds nerveuzer werd en het gevoel kreeg dat ik de controle verloor – brengt me ook jaren later niet dichter bij een verklaring van waarom het misging.
‘Wel weet ik dat ik sterk de impuls voelde om het zelf uit te maken, voordat hij het kon doen. Zolang ik de relatie zou beëindigen en niet hij, voelde het minder als falen. Daarin zat ’m de crux. Niet in het feit dat ik mijn eigen ruimte nodig had, maar in het feit dat ik mijn eigen gevoelens liever niet onder ogen zag en koste wat kost controle wilde houden over iets waarover helemaal geen controle valt te krijgen, omdat je in een relatie altijd met een ander te maken hebt. Wat ik uiteindelijk wel zei, was: ik heb er geen zin meer in, het kost me te veel energie. En vervolgens had ik heel veel verdriet dat het uit was.
‘Nu, een paar jaar en heel wat dates verder, realiseer ik me dat ik nog flink wat werk voor de boeg heb. Ik was een vaderskindje toen mijn ouders gingen scheiden en aan hun scheiding heb ik het gevoel overgehouden dat degene van wie je het meest houdt en die je het meest vertrouwt, zomaar ineens kan weglopen. Als je de schade wilt beperken, kun je beter zelf vertrekken. Dan overvalt de breuk je minder en doet het minder pijn. Dat controledingetje is niet uit mijn systeem te krijgen. Verlaten worden is voor mij synoniem met verdoemenis, een groot woord, maar wel hoe ik het heb beleefd. Het ideaal een man te leren kennen die exclusief voor mij kiest, heb ik nog steeds, maar telkens als het concreet lijkt te worden, trek ik me terug. En het helpt niet dat veel generatiegenoten diezelfde angst hebben om te worden gekwetst.
‘Na die vier maanden relatie heb ik nog wel wat situationships gehad: vluchtige verhoudingen die niet verder komen dan het voorstadium van een relatie. Ze hebben altijd eenzelfde verloop: de eerste paar dates zijn fijn en net als je rond de vierde date denkt dat het ergens naartoe beweegt, wordt er op de rem getrapt. Dan hoor je de woorden: ik ben niet op zoek naar een relatie, het ligt niet aan jou. En even later zie je diezelfde man wel weer op alle datingapps staan. Dus hoezo niet op zoek naar een relatie? Die geringe bereidheid tot commitment is een vloek.
‘Al begrijp ik het wel. Want waarom zou je moeite doen voor één iemand, als je alle ingewikkelde gesprekken en concessies die bij relaties komen kijken uit de weg kunt gaan door gewoon weer naar de volgende te swipen? Onze generatie is opgegroeid met het idee dat alles onmiddellijk verkrijgbaar is, in twee seconden boek je een reis of bestel je een boek dat de volgende ochtend wordt bezorgd. Om niet alleen te hoeven zijn, hoef je niet te investeren in iets serieus en duurzaams. Wanneer het tegenzit, zit je nog diezelfde avond met een ander in het café. Zo surfen we op een constante dopaminerush, steeds krijg je weer even de bevestiging dat je leuk bent, zonder dat er consequenties aan verbonden zijn. Date na date na date.
‘Als er een hiërarchie bestaat tussen liefde en vriendschappen, staan vriendschappen voor mij bovenaan. Bij mijn vriendinnen voel ik me echt veilig, tegen hen zeg ik alles. Het ideaal van de man en het gezin blijft prikkelen, maar ik ben zonder ook heel gelukkig. En ik weet: als ik een man ontmoet die zich wel wil binden, ga ik toch weer op zoek naar tekenen dat hij weggaat. Telkens blijf ik steken in dat eeuwige wantrouwen, net als bij die ene korte relatie. Ik ben benieuwd naar de toekomst. I’ll be fine either way.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Veere gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Natuurlijk zijn we voor deze zomer weer op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde van ooit – alles tussen een flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden, met een Nederlander op het strand of een vlam uit een ver land. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant