Dit zou de tekst op de voorpagina van de donderdagkrant worden: ‘Vanille in de cola wordt fors duurder.’ Met daarbij de intro: ‘Door de importtarieven van Donald Trump zien de Verenigde Staten geïmporteerde goederen ineens fors duurder worden. Vooral producten uit de fabriek van de wereld, China en Zuidoost-Azië, worden zwaar belast, blijkt uit een inventarisatie. Maar ook de prijs van vanille uit Madagaskar, die nodig is voor de bereiding van cola, stijgt met de helft.’
De beste verhalen van de week, getipt door Pieter Klok
Elke zondag praat hoofdredacteur Pieter Klok u in de nieuwsbrief Beste van de week bij over de afgelopen (nieuws)week. Welke verhalen, columns, podcasts en speciale producties mag u echt niet missen? Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief.
De tekst verwees naar een lang artikel, waarin we de gevolgen van de importheffingen op een rij hadden gezet en bewust de Amerikanen afschilderden als grootste slachtoffer van de handelsoorlog. Trump straalt graag uit dat hij andere landen straft vanwege hun handelsoverschotten met de VS, maar in werkelijkheid straft hij vooral zijn eigen consumenten, zeker op korte termijn.
Om zeven uur kwam ineens het nieuws naar buiten dat Trump alles weer terugdraaide of nu ja, bijna alles. Er werd even overwogen het stuk te vervangen, maar er was te weinig tijd en bovendien was het nog steeds interessant om te beschrijven wat het effect van de importheffingen had kunnen zijn.
Het voortdurende dreigen met importheffingen bezorgt de krant sinds de inauguratie hoofdbrekens. Trump wil vooral intimideren en heeft er dus belang bij dat media alles wat hij zegt zeer serieus nemen. Wij willen alleen zaken serieus nemen die ook echt serieus zijn. Dat is bij Trump nog steeds heel moeilijk in te schatten. Heeft hij de importheffing echt opgelegd? Of dreigt hij alleen? Is die al echt ingegaan of kan hij de heffing te elfder ure terugdraaien?
Toen de beurzen hard omlaaggingen en Trump met zijn heffingen de wereldeconomie in een recessie dreigde te storten, toen de gevolgen van zijn voortdurende gegoochel steeds reëler werden, gingen we er uitgebreid en serieus over rapporteren. Woensdagavond voelden we ons opnieuw op het verkeerde been gezet.
‘Waar kijk je naar?’, vroeg columnist Frank Heinen zich deze week af. ‘Kijk je naar een getikte president die precies weet wat hij doet, zoals mensen die het kunnen weten zeggen, of kijk je naar een getikte president die geen flauw idee heeft wat hij doet, zoals mensen die het kunnen weten zeggen.’
Columnist Kustaw Bessems ziet in alles wat Trump doet een duidelijk patroon. Al zijn daden zijn erop gericht alleenheerser te worden, beschreef hij in zijn column van vorige week. ‘De heffingen maken bedrijven (...) afhankelijk van hun loyaliteit aan die leider. Trump kan cadeautjes uitdelen: doe jij iets voor mij, dan haal ik een paar procent van de heffingen af in je branche. (...) Zeker in de VS, waar het grote geld de politiek bepaalt, kan dit verschil maken voor een president die een ongrondwettelijke verlenging van een regeerperiode wil, voor zichzelf of zijn familie.’
Bessems pleit voor berichtgeving die de dagelijkse strapatsen van Trump ontstijgt. ‘Er moeten langere lijnen worden getrokken.’
We proberen die lange lijnen liefst in elk stuk aan te brengen. Dat deden onze correspondenten in China, Marije Vlaskamp en Leen Vervaeke, toen Xi Jinping in China de teugels steeds strakker aantrok en dat doen onze Amerika-correspondenten Maral Noshad Sharifi en Thomas Rueb nu weer, aangevuld met verslaggevers en oud-correspondenten zoals Michael Persson en Bert Lanting op de Amsterdamse redactie. Niet het gevecht tussen links en rechts of tussen progressief en conservatief staat voor ons daarbij centraal, maar het gevecht tussen democratische en antidemocratische krachten.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns