Van een zeer meeslepende albuminterpretatie tot gesmijt met toetsenbrokken, stemflarden en gitaarriffs: dit zijn de beste albums van dit moment.
Waar doorgaans een sluier van droefenis over de liedjes van Bon Iver hing, regeert op Sable, Fable (★★★★☆) de opgewektheid. Gebleven is de eigenzinnigheid waarmee hij zijn geraffineerde bouwwerkjes maakt. Bon Iver smijt weer met toetsenbrokken, stemflarden en gitaarriffs, maar laat alles op precies de juiste plek landen. Lees de recensie.
Bach: Hohe Messe (★★★★★) kent verbluffende passages in de koorzang. Een gloria schalt van harte, een osanna stuitert enthousiast. Bij Et incarnatus est, over de mysterieuze menswording van God, zweven de zangers haast sprakeloos voorbij. Open klank, gemoffelde klank, de kleurenwaaier van het ensemble Pygmalion is eindeloos. Lees de recensie.
Stochastic Drift (★★★★★) is een juweel en een album om je in te verliezen. Barkers techno is bedachtzamer dan voorheen, maar misschien ook daarom nog indringender. Wat een prachtig transparante en muzikaal geniale elektronische muziek. Lees de recensie.
Het mooist op Belonging (★★★★☆) is de behandeling van de ballads. Zoals Marsalis op sopraansax het bloedstollende titelnummer uitbouwt, is prachtig. Branford stuurt zijn kwartet van sereen tot explosief alle kanten op en bewijst zowel Jarrett als zichzelf een grote eer met deze zeer meeslepende albuminterpretatie. Lees de recensie.
DJ Koze stelt op Music Can Hear Us (★★★★☆) zijn collagekunst in dienst van de vocale gasten op zijn benevelde discofeestje. Damon Albarn treedt aan in Pure Love, waarbij de Blur-zanger zelf ook in de lach mag schieten om de teksten en om de kitscherige Spaanse gitaar die hem bijvalt. Knap hoe flamenco en Zuid-Afrikaanse amapiano hier met elkaar gemixt worden. Lees de recensie.
Who Believes in Angels? (★★★★☆) is het beste Elton John-album in jaren. Hij maakte het met Brandi Carlile, een van de betere country- en americanazangeressen van de laatste jaren. De twee vullen elkaar niet alleen mooi aan, ze halen duidelijk het beste in elkaar naar boven. Lees de recensie.
De vioolduo’s op Bartók & Berio: Duos for Two Violins (★★★★☆) zijn vindingrijke meesterwerken, het superieure spel van Maria Milstein en Mathieu van Bellen meer dan waardig. Het violistenechtpaar levert puur luistergenot in Bartóks werkliederen en springdansjes, geïnspireerd op volksmuziek uit allerlei streken. Nog indrukwekkender zijn de geanimeerde dialogen van Berio, waarin elke stembuiging subtiel en geheel natuurlijk is ingekleurd. Lees de recensie.
Op elk album komt het Amsterdamse Mich dichter bij een echt eigen sound. Op Chair (★★★★☆) hoor je nog altijd hun voorliefde voor de treurige wave uit de jaren tachtig, maar de zonnestralen worden nadrukkelijker binnengelaten. Lekker uptempo, bijna vrolijk walsend op mineurakkoorden, zo klinkt Mich op z’n best. Lees de recensie.
Zelf typeerde componist Boulez Livre pour quatuor als ‘sobere kaalheid en uitbundige weelderigheid’. Er zijn beeldschone momenten waarop Quatuor Diotima op Boulez - Livre pour quatuor (★★★★☆) speelt met de rust en balans van een koorddanser. In woeste stukken sleuren ze je mee als een wervelwind – dan klinken de fantasie en furie die Quatuor Diotima een van de flitsendste ensembles van het moment maakt. Lees de recensie.
De teksten van I Am Oak zijn op Time Drifts (★★★★☆) beschouwender van aard en zijn muziek is minder pastoraal gaan klinken dan op zijn vorige albums. De piano is vervangen door synths, en dat pakt eigenlijk uitstekend uit. Zeker in combinatie met de samenzang van Kuijken met Clasine Haringsma levert dat een ander, noem het rijker of in elk geval spannender geluid op. Lees de recensie.
Voordat toetsenist Vijay Iyer en trompettist Wadada Leo Smith Defiant Life (★★★★☆) opnamen, bespraken ze samen uitvoerig de zorgwekkende toestand in de wereld. Het is voor beiden zoeken naar straaltjes licht in soms apocalyptische soundscapes. Vooral als Iyer zijn elektronica inzet, hoor je het op de achtergrond flink donderen, terwijl Smith met lange wanhopige noten een uitweg zoekt. Lees de recensie.
Je moet erg je best doen om in de liedjes op Arcadia (★★★★☆) géén verwijzingen naar de politieke situatie in de VS te horen. De liedjes zijn verfijnd als altijd: Union Station blinkt graag uit in subtiliteit, en liever niet in de overdreven vingeracrobatiek die veel bluegrass teistert. Wat een perfectie. En wat een verheffende countrycomeback. Lees de recensie.
Op Beyond (★★★★☆) speelt de Britse trombonevirtuoos Peter Moore onder andere Stargazer, een zesdelig maar doorlopend geheel waarin Moore – met vlekkeloze articulatie – zijn instrument laat flitsen, fluisteren en zingen. Het ene moment is de solotrombone de man met de telescoop, de ‘Stargazer’, het volgende is hij samen met fonkelende echo’s uit het orkest de sterrenhemel die zich aan je openbaart wanneer je ogen aan het donker beginnen te wennen. Lees de recensie.
Glory (★★★★☆) is een van Perfume Genius’ mooiste collecties liedjes. In Full On en Capezio valt een emmer vol geluidjes om; de intieme pianoliedjes Me & Angel en de titelsong houden het juist klein, maar altijd trekt de beheerst emotionele zang je naar binnen. En diep ook. Het album is bangig, wat neurotisch, maar uiteindelijk vooral troostrijk. Lees de recensie.
Het Canadese strijkkwartet Quatuor Molinari nam al Berio’s strijkkwartetten op. Dat is in geen 20 jaar gedaan, dus avontuurlijke luisteraars mogen hun handen dichtknijpen. Berio: Complete string quartets (★★★★☆) zijn nauwgezette, levendige uitvoeringen, zonder te veel geestdrift – daarmee klinken Berio’s strijkkwartetten juist in hun puurste vorm. Lees de recensie.
Op III blijft Elephant onmiskenbaar Elephant, maar verandert er ook iets, zowel op het klankpalet als in de teksten en het gevoel dat eruit opstijgt: iets donkerder. Het smaakt, kortom, subtiel anders, alsof we na een glanzende appel nu in de peer happen die op de albumhoes staat, maar uiteindelijk overheersen het zoet, de warmte en de kracht van de liedjes. Lees de recensie.
François Lazarevitch speelt op Voix humaines (★★★★☆) zowel op de fluwelige traverso als op de volksere musette (een soort doedelzakje). Met de typisch Franse trillers versiert hij de vloeiende melodieën. Door de donkere ondertonen van gestreken gamba en getokkelde luit klinken de melancholieke Sarabandes en montere Gigues alsof je oog in oog staat met de Zonnekoning zelf. Lees de recensie.
S10 lijkt vrede en balans te hebben gevonden. Alles aan Mijn haren ruiken naar vuur (★★★★☆) ademt vreugde door acceptatie. Producer Jordan Fish, voorheen van de Britse rockband Bring Me the Horizon, liet Stiens bad vollopen met elektronische bubbels op de single Have Fun. En S10 danst lichtvoetig over zware issues zoals vasthouden aan een doodlopende relatie. Lees de recensie.
De vierkoppige Franse barokgroep Nevermind trakteert voor z’n 10de verjaardag op de Goldbergvariaties van Bach (★★★★☆). Die schreef zijn variatiewerk voor klavecimbel, maar de Fransen gaan er joyeus mee aan de haal. De houten dwarsfluit blaast het beroemde thema, de viola da gamba versterkt de bas, de klavierspeler Jean Rondeau verrast met geïmproviseerde tierelantijnen. Lees de recensie.
De jazzrockband Spiral Deluxe is een van de mooiste muzikale dwalingen van Jeff Mills, mede-uitvinder van de techno. The Love Pretender (★★★★☆) is jazz voor op de dansvloer. Wat goed dat deze unieke en in alle opzichten vrolijkmakende muziek toch nog op plaat is verschenen. Doe er uw voordeel mee. Lees de recensie.
De composities op Consentrik Quartet (★★★★☆) zijn alle twaalf van Cline zelf, en geven alle vier de muzikanten evenveel ruimte. In elk stuk sprankelt het avontuur. Eerst nog een beetje aftastend samen in het abstracte The Returning Angel, maar in Surplus swingt het er stevig op los, terwijl Cline met veel vervorming en effecten het bebopthema in The Bag komt ontregelen. Lees de recensie.
Voor Tsjaikovski door het Dudok Quartet Amsterdam (★★★★☆) zet je het best even andere oren op. Vergeet het eeuwig zingende vibrato dat gloeit van Russisch noodlot. Het Dudok Quartet laat de snaren ook vibreren, maar minder, en met beleid. Het is de esthetiek van de 19de-eeuwse darmsnaar, aangestreken met een al even historische stok. Lees de recensie.
Mssyeh is de achternaam van Feis, rapper en beste vriend van de Rotterdamse rapper Winne. Op nieuwjaarsdag 2019 kwam hij door een kogel om het leven. Mssyeh (★★★★☆) is deels muzikaal helingsproces, deels trip down memory lane. Een waardig eerbetoon aan een beste vriend. Lees de recensie.
Pianist Tamara Stefanovich deelt met Organised Delirium (★★★★☆) een directe linkse uit. Ze opent haar album met de Tweede pianosonate van Pierre Boulez. Het is muziek zoals die spookt door de nachtmerrie van Boulez-haters: grillig, onvatbaar, onmelodieus. Maar bij Stefanovich ook virtuoos en vrij van geest, precies de georganiseerde uitzinnigheid waarvan de albumtitel spreekt. Lees de recensie.
Na Wilsons prangende falset, waarmee The Overview (★★★★☆) opent, volgen in de twee meerdelige suites spannende gitaarexercities en wisselingen in tempo en stijl. Vooral het tweede deel is meeslepend en melodisch zo sterk dat zelfs de grootste progrockscepticus zich moeiteloos zal overgeven aan de muzikale rijkdom die Wilson hier tentoonspreidt. Lees de recensie.
Sun-Mi Hong zelf is misschien wel de grootste ontregelaar op Fourth Page: Meaning of a Nest (★★★★☆). Haar complexe ritmepatronen nestelen zich om de stukken heen, wat een aangename spanning veroorzaakt. En steeds is er weer een melodie of een mooie harmonische vondst die de luisteraar prikkelt of houvast geeft. Lees de recensie.
Al heeft Tsunami Sea (★★★★☆) toegankelijke momenten, het muzikale geweld is soms behoorlijk extreem. De dynamiek in het bandgeluid is ook extreem te noemen: Spiritbox gaat van spugende gitaaragressie naar melancholieke zachtheid, van metal naar pop, vaak binnen één nummer. Je verbaast je er steeds over hoe goed het werkt. Lees de recensie.
In de intieme stukken van Felix Mendelssohn en zijn even begaafde zus Fanny Hensel, eigenlijk miniverhalen, schuilt een wereld van emotie en poëtische verwondering. Verlangen naar de natuur borrelt op in Fanny’s rusteloze Wanderlied, de dood ligt op de loer in een treurmars van Felix. Met virtuoos spel onthult Pasjtsjenko deze wereld op Guess Who? (★★★★☆) in al haar schakeringen. Ze laat de fortepiano sprekend vertellen en beschrijven. Lees de recensie.
Op Het Vermoeden (★★★★☆) geeft Fulco in heldere taal meerduidige gevoelens weer. Verraderlijk vrolijke gitaarmelodieën worden ontregeld met priemende synths of verrijkt met koortjes. Ieder liedje is hier een klein muzikaal avontuur, waarin de mooiste zinnetjes bijna argeloos tot leven komen. Lees de recensie.
Primer (★★★★☆) had de soundtrack voor een neonoirfilm als Taxi Driver kunnen zijn, vooral als trompettist Sava Stoianov zijn jazzy melodielijnen speelt. Wat opvalt: binnen de stukken zelf vindt weinig variatie plaats. Telkens staat één concept centraal, zoals een drumgroove of een soundscape. Lees de recensie.
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant