Nieuw talent De Britse Peace Okezie alias Master Peace vindt dat je moet hebben meegemaakt waar je over zingt. „Ik hoor aan de muziek of iemand uit ervaring spreekt. Anders klinkt het nep.” Zaterdag 19 april is hij te zien op festival Motel Mozaïque, dat dit jaar 25 jaar bestaat.
Foto Ewen Spencer
De ontmoeting met de Britse zanger Master Peace, bekend om zijn uitbundige optredens, loopt anders dan verwacht. Op een terras op de Amsterdamse Wallen, omgeven door wietdamp, is Peace in mineurstemming. Dat komt door zijn liefdesleven. Het is moeilijk om als artiest een relatie te onderhouden, zegt hij. „Vrouwen komen af op de glamour, maar zijn teleurgesteld als ik lang van huis ben.” Zo is hij nu al een maand op tournee als voorprogramma van de Schotse band Franz Ferdinand, en is zijn relatie, thuis in Engeland, aan het wankelen.
„Dat gebeurt me zo’n beetje elke zes maanden.” Hij wrijft door zijn smalle dreadlocks en bestelt een chocolademelk. „Steeds weer die onzekerheid over wat me te wachten staat en die twijfel. Niet aan mijn kant, aan die van haar.” Hij zucht. „Het is een crazy bestaan.”
De 25-jarige Master Peace, artiestennaam van Peace Okezie, staat op een kruispunt: zijn liefdesleven is gecompliceerd, maar zijn carrière loopt voorspoedig. Een jaar geleden verscheen zijn debuutalbum How To Make A Master Peace en een maand later won hij de Britse Ivor Novello-prijs, in de categorie nieuw talent. De melodieën op het album zijn explosief, de zangpartijen opruiend, doorsneden met schrille gitaarpartijen en grappig luchtige ‘oohs’ en ‘aahs’.
Master Peace treedt zaterdag 19 april op tijdens festival Motel Mozaïque in Rotterdam. Afgelopen jaar stond hij op festivals als Lowlands waar hij het publiek direct in zijn greep had: linksom draaien, rechts, knielen, springen. En al is hij samen met slechts één gitarist en een drumcomputer, hij klinkt als een complete band. Spelen als een indie-band was een doel van Okezie, die als jongen fan was van groepen als No Doubt en The 1975.
Het driedaagse festival Motel Mozaïque in Rotterdam, dat dit jaar 25 jaar bestaat, onderscheidt zich door zijn aandacht voor meerdere soorten kunst. Van alle stadsfestivals (Eurosonic in Groningen, Crossing Border in Den Haag, Roadburn in Tilburg) is Motel Mozaïque het veelzijdigst: rond de muzikale basis is een groot aanbod aan beeldende kunst, theater, performance en architectuur gedrapeerd. Er zijn tentoonstellingen speciaal voor het festival, voorstellingen in bouwputten, dit jaar is er een rondleiding door de stad over demonstratierecht. Of je kunt, met een gele bouwhelm op, naar een optreden kijken in een half-af gebouw.
Het festival werd voor het eerst georganiseerd in het kader van Rotterdam Culturele Hoofdstad van Europa, in 2001. Die link met de stad is er nog steeds. Oprichter-programmeur Harry Hamelink (61), die vorig jaar de directeursfunctie overdroeg aan zakelijk leider Margriet Colenbrander, zegt dat de maatschappelijke omgeving altijd een belangrijk onderwerp voor hem geweest is.
„Al is het niet eenvoudig. Je kunt persberichten en financieringsverzoeken vol schrijven over het ‘streven naar verbinding met de gemeenschap’, maar het in praktijk brengen is een ander verhaal.”
‘Gastvrijheid’ bleek door de jaren heen een rode draad, zegt Hamelink, en daarbij hoort onderdak bieden. Ooit maakte kunstenaar Joep van Lieshout slaapobjecten voor tentoonstellingsruimte TENT, inclusief ontbijt. Dit jaar kan worden overnacht in De Doelen. Hoofdprogrammeur Enoma Amayo (29) vertelt dat het slaapproject dit jaar ‘The art of healing’ heet. „In deze onrustige tijd hebben we als boodschap ‘Zorg voor jezelf’. De slaapruimte wordt een warme cocon, door de belichting en textiele kunst. Er is slaapmeditatie in een koptelefoon en voor het ontbijt houden we een ademconcert, dat is een soort meditatieve training.”
Muzikaal richt Amayo zich op nieuw talent in een breed aanbod van stijlen. Dit jaar zijn onder anderen te zien: de Belgische rocksirene Maria Iskariot en de jazzy dance-artiest Emma-Jean Thackray. Gurriers uit Ierland speelt parlando rock. „Met drie programmeurs zijn we steeds op zoek naar ‘de headliners van de toekomst’”, zegt Amayo. „In allerlei richtingen, en ook het gebied waar we zoeken wordt steeds groter. Ooit lag de nadruk op alternatieve indie-muziek. Inmiddels bieden we ook alternatieve hip-hop, neo-klassiek, of highlife uit Nigeria.”
Toen hij zijn eerste album had opgenomen ontdekte Okezie dat het voor hem, als Brit met Nigeriaanse ouders, niet vanzelfsprekend was om indie-rockmuziek te spelen. „Mijn vrienden met dezelfde achtergrond vonden dat ik ‘wit’ klonk en dat ik me wit gedroeg.”
Hij zag dit ook bij zangers als Kele Okereke van Bloc Party en Bakar, die ook rock spelen. „Er wordt meteen aangenomen dat we rap of r&b zullen maken. Geen indierock met elektronische invloeden.” Hij zong al over die verwachting in zijn nummer ‘Shangaladang’: „I’m a black boy living in a white country/ And a white boy living in a black country.” Master Peace en zijn liedjes passen bij ‘indie sleaze’, een sinds kort populaire stroming die teruggrijpt op het overstuurde synthesizergeluid van bijvoorbeeld de groepen Justice en LCD Soundsystem van ongeveer twintig jaar geleden.
Volgens Okezie slaat sleaze vooral op een ‘gevoel’. „Zoiets als sex, drugs ’n rock and roll, maar dan de elektronische versie.” Hij vindt dat je het zelf meegemaakt moet hebben om erover te kunnen zingen. „Ik hoor aan de muziek of iemand uit ervaring spreekt. Anders klinkt het nep. Mijn nummer ‘Los Narcos’ heeft als eerste regel ‘Girls and the chicks and the drugs and the whips [auto’s]’. Ik weet waar ik het over heb.”
Hij vindt het ‘cool’ om roekeloos te zijn, waarna hij meteen toevoegt dat hij inmiddels meer werkt dan feest. Zijn tweede album, opgenomen in Nashville met producer Julian Bunetta, bekend van zijn producties voor popster Sabrina Carpenter, is al af en verschijnt in september.
Na de chocolademelk staat Okezie op want hij moet soundchecken in Paradiso, waar hij straks optreedt met Franz Ferdinand. Maar eerst zal hij nog even luisteren naar een van zijn favoriete bands, Bar Italia. „Hun muziek is somber. Het liedje ‘Changer’ bijvoorbeeld gaat over een liefdesbreuk. En het kan niet anders dan dat het uit eigen ervaring geschreven is. Het raakt me elke keer weer.”
Master Peace treedt op 19 april op bij Motel Mozaïque, Rotterdam (Perron om 22.00). Info: motelmozaique.nl
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC