Powned-verslaggever Mark Baanders wil weleens weten het is om in Ter Apel te wonen. Hoe het is om er je boodschappen te doen, je hond uit te laten, onderdeel te zijn van de gemeenschap. Niet in het azc, niet op het gras of in een van de vele tenten, waar asielzoekers uit nood op en in belandden, maar in een keurige doorzonwoning.
Ter Apel, ‘Troapel’ op z’n Gronings, werd de afgelopen jaren het symbool van de asielopvangcrisis. Een probleem dat onder leiding van minister van Asiel en Migratie Marjolein Faber, druk met het weigeren van de toekenning van lintjes, nog altijd niet is opgelost. De gevolgen van de opvangcrisis werden door vele journalisten in beeld gebracht. Ook Baanders kwam er weleens voor ‘vox-popjes’, korte quotes.
Baanders kiest nu voor een andere invalshoek. Niets mis mee, dat hij wil weten hoe het leven, los van de asielproblematiek, in Ter Apel eruitziet. Maar kun je er ook vier boeiende uitzendingen mee vullen?
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
In Groeten uit Ter Apel (NPO3) verruilt Baanders, samen met hond Chupa, drie maanden lang zijn Amsterdamse appartement voor een ‘oerdegelijke’ eengezinswoning in het dorp. Een wit rijtjeshuis. Grind in de voortuin, tegels in de achtertuin. Een fiets krijgt hij er ook nog bij. ‘Kon minder’, aldus een onbekende voice-over.
De ‘avonturen’ van Baanders worden zo aldoor becommentarieerd door een vermoedelijk grappig bedoelde voice-over met Gronings accent. Een ironisch toontje dat beter kan worden overgelaten aan bijvoorbeeld het satirische Chateau Promenade (NTR), waarin overigens een ‘Ter Apel-tent’ een prominente plek heeft. Absolute kijktip, voor wie het ontregelende absurdisme van Ebbinge en co heeft gemist.
De eerste aflevering woensdagavond kabbelt ondertussen voort. Baanders koopt worst op de markt. Baanders pakt een zonnebankje. Laat de hond uit, bezoekt de sportschool. Veel wijzer wordt hij er niet van. De inwoners houden van hun dorp, vinden gastvrijheid belangrijk, en raden hem af ’s nachts zijn fiets in de voortuin te laten staan. Die fiets staat er de volgende ochtend nog.
Met wie de journalist ook een praatje aanknoopt: vrijwel iedereen in het dorp noemt het azc. Logisch, zegt zijn Ter Apelse rijinstructeur. Zo’n 900 huishoudens zouden voor hun inkomen afhankelijk zijn van het COA, dat de asielopvang organiseert.
Dan spreekt de verslaggever ineens twee jongeren. Wat ze in het winkelcentrum doen, wil hij weten. ‘Winkelen en, euh, buitenlanders kieken’, grijnst één van hen. ‘Echt?’, vraagt Baanders. ‘Ja, kijken of er nog gezeik is.’ De ander: ‘Mensen gaan hier zelfs heen om te kijken hoe de ruzies zijn. Ik vind het altijd wel lachen.’ De journalist: ‘Een soort ramptoerisme?’ ‘Ja, een beetje’, zegt ze, ‘Een beetje uitdagen.’
Daar stopt, helaas, het interview, en komt er kort een zwarte man in beeld, die ontspannen een biertje drinkt op een bankje. Gelukkig zonder voice-over.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant