is redacteur van de Volkskrant.
Vroeger, in het tijdperk waarin ik een adolescent was, kon het vervelend zijn als er dierbare voorwerpen op de grond vielen, maar zoiets gooide nooit je hele leven overhoop. Ik herinner me een stuk vinyl waarvan ik na een smak op de grond de eerste twee nummers niet meer kon draaien. Adolescenten van nu leven in een tijdperk waarin één voorwerp oneindig veel belangrijker is dan alle andere: in dat ene voorwerp speelt een fors deel van hun leven zich af. Wee als het valt.
Mijn 16-jarige dochter stoof de kamer binnen en zwaaide met haar telefoon: ‘Mijn iPhone is op de grond gevallen!’ Tja, zulke dingen gebeuren. Ik keek naar de telefoon en constateerde dat het ding het nog gewoon deed. Mijn dochter zei: ‘Je snapt het niet, er zit nu een buts in, daardoor werkt mijn face-ID niet meer en kan ik nergens meer in!’
Face-ID: dat staat voor gezichtsherkenning. Hele volksstammen schijnen het te gebruiken. Je kijkt naar je scherm en je telefoon ontgrendelt zich automatisch. Apps idem dito. Wie honderd apps met face-ID opent, hoeft alleen maar honderd keer naar zijn schermpje te kijken.
Mijn dochter zei: ‘Dit is echt vreselijk. Ik moet nu op al mijn apps met wachtwoorden gaan inloggen. Ik ken al die wachtwoorden niet. Dit gooit mijn hele leven overhoop! Ik betaal wel 100 euro voor een reparatie bij de telefoonwinkel.’ Bij de telefoonwinkel hadden ze geen idee hoe ze het moesten maken. Daar zeiden ze: je moet naar de Apple-reparatieservice, en je weet hoe het is met Apple, dat is altijd lekker duur, dus je kunt net zo goed doorsparen voor een nieuwe iPhone. Daar was mijn dochter het mee eens: geen zinnig mens die een iPhone 11 voor 400 euro laat repareren als je voor 700 euro een iPhone 15 hebt.
Ik zei maar weer eens hardop: ‘Wat was die Steve Jobs toch een slimme man!’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant