Er zit net een heel seizoen van The White Lotus op, een serie over rijke, vervelende mensen die elkaar vermoorden in chique hotels, alles wat je wil als je ’s avonds apathisch op wat uitgelubberde kussens op de bank hangt. De serie werd met één aflevering per week gestreamd, dus je moest echt wachten op de volgende, net als vroeger met Dossier Verhulst, wat alles alleen maar fijner en intenser maakte.
Ik zal het plot niet opdissen, het gaat me nu even om de kleren.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De kleren in The White Lotus spelen al sinds seizoen 1 een belangrijke rol in de serie. Als iemand die kleding belangrijk vindt, vind ik het alleen daarom al een fantastische serie om naar te kijken: elk karakter is ongelofelijk goed uitgedacht gekleed, en er zitten ook kledingstukken en accessoires in die, ik zeg het gewoon, meteen iconisch zijn. (Het oranje leren tasje met de kalmeringspillen.)
De personages dragen kleren uit het genre ‘extreem duur hotelwinkeltje’ – veel kaftans, bikini’s, zwempakken met ingewikkelde inkepingen, grote zonnebrillen, pareo’s –, dit seizoen speelde een doorzichtige roze pareo een belangrijke rol in een aflevering, op zich een polyester lapje dat je voor een euro op de markt zou kunnen kopen, maar omdat het een creatie is van het Franse merk Jacquemus – deze informatie blijft voor altijd in mijn hoofd opgeslagen, niet dat ik morgen naar de mondhygiënist moet – is die pareo duizenden euro’s waard.
Alex Bovaird, de stylist die alle kleding bedenkt, vertelde dat de stijl van The White Lotus ‘loud luxury’ is. Dit als tegenbeweging tegen ‘quiet luxury’, een term die veel viel bij de hitserie Succession, die ook ging over vervelende rijke mensen, maar die mensen waren dan juist in het beige, gebroken wit, gebroken beige en wit gekleed. Simpel, gedekt, met een heel opulente en kwalitatief hoogstaande uitstraling.
The White Lotus gaat geheel de andere kant op: er is geen kaftan of er staan duizend glitterapen op. Een personage heeft heel veel hawaïhemden. Alles heeft dessins en afbeeldingen en kleuren, en het is hypnotiserend om naar te kijken.
Ik betrok deze kledingfilosofie even op mezelf, en ik concludeerde dat ik loud luxury veel leuker vind om te zien, en er ook naartoe word getrokken in winkels – wie heeft er niet ooit een jurk vol pauwen en pailletten bepoteld in een warenhuis? Maar ik moet toegeven dat ik er, gezien mijn klassieke hoofd en misschien ook mijn leeftijd, beter uitzie in een saaie beige trui.
Wat een heftige spagaat om in te leven. Gelukkig weet ik, na het uitputtend bestuderen van blogs waarin elk kledingstuk uit The White Lotus met links naar webshops gedocumenteerd wordt, dat ik loud luxury nooit zal kunnen betalen. Quiet luxury ook niet, trouwens.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant