Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
In het café waar ik net 5,10 euro betaald heb voor een cappuccino (een grote cappuccino weliswaar, maar ook weer niet zo groot) zit een knap en jong stel. Ze zijn eind twintig en bezetten een knus zithoekje met een paar fauteuils en een klein salontafeltje. Er staan koffiekopjes op het tafeltje en een bordje met wat kruimels. Ze dragen allebei een petje en wisselen geen enkel woord met elkaar. Waarom? Omdat ze op hun telefoon zitten? Nee. Ze lezen allebei een boek. Een boek! Allebei! Boeken! Geen e-readers! Echte boeken! Op klaarlichte dag. Twee hippe, bekoorlijke jongmensen die in een café een boek aan het lezen zijn. Halleluja. Wie zei dat jongeren niet meer lezen? Wie zei dat literatuur ten dode is opgeschreven, nee, reeds opgebaard in haar kist ligt? Wat nou ontlezing? Kijk aan! Het is lang niet zo erg als we dachten.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ze maken een buitenlandse indruk op me, er hangt een on-Nederlands je ne sais quoi over ze. Dat komt door die boeken. Hij leest een klein, elegant boekje met een kleurige omslag. Het ziet er Japans uit, misschien wel iets van Toshikazu Kawaguchi. Zij heeft een wat lijviger werk in haar handen, een sober omslag, ik gok Jonathan Franzen. Kijkend naar ze word ik bevangen door een diepe, troostende rust. Mijn cappuccino is op, maar ik moet er absoluut nog een. Ik sta op van de tafel, loop langs het lezende stel, maar kan net niet zien welke boeken ze hebben.
Beneden aan de bar bestel ik nog een cappuccino. Lachend tik ik de 5,10 euro af. Weet je wat, maak er maar 5,35 van. Een kleine prijs voor het stralende geluk dat mij deze zonnige ochtend zomaar voor de voeten valt. Ik loop de trap weer op, elke trede schreeuw ik inwendig triomf. Fuck Netflix. Fuck Amazon. Fuck Instagram. Fuck Tiktok. Fuck AI. Fuck de dictatuur van het kapitalisme. Fuck je tijd zo nuttig mogelijk besteden. Leve lummelen in het café. Leve het boek!
Als ik voorbij het lezende stel kom vertraag ik mijn pas, probeer niet te opzichtig te kijken – maar ach, wat boeit het ook als zij zien dat ik oprecht geïnteresseerd ben in welke verhalen zij zich onderdompelen. Zielsverwanten zijn we, dat mag best gezien worden. Toevallig zitten ze net zo gedraaid dat ik goed kan zien wat ze lezen. Zij is halverwege Jonathan Fra... – nee, het is de autobiografie van Steve Jobs. En op de kaft van de paperback die hij leest staat in chocoladeletters: This is marketing. Kijk aan. Het is nog veel erger dan we dachten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant