Wim van Krimpen (82) is voormalig museumdirecteur en galeriehouder, zijn dochter Madé van Krimpen (32) heeft een galerie.
Foto Jaimy Gail, haar en make-up Vannessa Chan
Wim „Ik ben mijn hele leven directeur geweest. Per ongeluk hoor. Toen ik nog rechten studeerde werd ik door mijn buurman gevraagd om te helpen bij het organiseren van beurzen in de Ahoy. Zo werd ik medeoprichter van de eerste woonbeurs van Rotterdam en organisator van de Hippy Happy Beurs, de enige plek in Nederland waar Jimi Hendrix ooit heeft opgetreden. Na een jaar trok mijn buurman zich terug en was ik op 25-jarige leeftijd opeens directeur van een beursorganisatie. Daarom ben ik altijd een keurig geklede jongeman geweest.
„Mijn kleren koop ik al vijftig jaar bij Jan Segeren in Rotterdam, een klassieke herenmodezaak. Ook nu ik al twintig jaar in Amsterdam woon ga ik er nog twee keer per jaar naartoe. Dan koop ik een jassie of een broek, altijd een beetje hetzelfde. Sportief maar toch gekleed, en niet te opvallend. Ik zou niet weten van welke merken die kleren zijn, daar let ik niet op. Ik heb er wel eens een mooi pak gekocht, en toen ik het ’s avonds in de kast hing bleek ik precies hetzelfde pak al te hebben. Het enige dat in de loop der jaren veranderd is, is dat ik ben gestopt met het dragen van stropdassen toen ik directeur werd van Gemeentemuseum [nu Kunstmuseum] Den Haag. Dat had niets met die functie te maken, maar gewoon met de tijd. Er worden tegenwoordig haast geen stropdassen meer gedragen.
„Madé en haar zus Isa zijn opgevoed tussen de kunst. Als je zo opgroeit, heb je op een gegeven moment wel een basisgevoel voor kwaliteit. Kunst is keuze, dat is een van mijn lijfmotto’s. Ik vind dat Madé goed kan kiezen. We overleggen regelmatig, al doet ze vaak niets met wat ik voorstel.
„Zelf ben ik domineeszoon. Mijn vader heeft ooit een kunstcentrum opgezet in Rotterdam, om geld op te halen voor het jeugdwerk van zijn kerk. Hij had vrienden die kunstenaars waren en kocht regelmatig kunst. Maar wie het meest invloed op mij had is de leraar tekenen op het Marnix Gymnasium. Die sleepte ons regelmatig naar het Boijmans, daar ben ik min of meer opgevoed. Kunstonderwijs is enorm belangrijk. Daardoor wordt kunst gewoon voor jongeren. Erg jammer dat het tegenwoordig geen vanzelfsprekend onderdeel van het onderwijs is.”
Madé „Als kind werden mijn zus en ik overal mee naartoe genomen. Openingen van tentoonstellingen, maar ook naar de meest absurde theatervoorstellingen. Dat heeft me een brede, open blik gegeven. Ik vind niet gauw iets raar om te zien. We werden altijd gestimuleerd om onze authentieke zelf te zijn. Mijn ouders vonden het prima als ik mijn kamer weer eens in een andere kleur wilde schilderen. Ik ben nu galeriehouder, mijn zus is uiteindelijk iets heel anders gaan doen; ze is mensenrechtenadvocaat. Maar zij weet echt alles op het gebied van kunst en cultuur.
„Qua kleding heb ik toen ik jong was veel geëxperimenteerd. Ik weet nog dat ik samen met papa bij skatewinkel Britain in Rotterdam een glimmende zilveren skatebroek ging kopen. Ik vond kleding zo leuk dat ik op mijn veertiende een snuffelstage ben gaan doen bij [de Rotterdamse modewinkel] Margreeth Olsthoorn.
„Mijn liefde voor mode heb ik vooral aan Carin, mijn moeder, te danken. Zij had vroeger ook een galerie, met hedendaagse sieraden. Ze heeft veel bijzondere kleren van bijvoorbeeld Margiela. Mijn zus en ik hebben geen volledige toegang tot haar kast, maar wel toegang. We hebben allemaal dezelfde maat. Ze ziet er altijd chic uit, maar dan met één apart ding. Zelf draag ik nu vooral kleren die comfortabel en nonchalant zijn. Maar ook altijd met iets speciaals erbij, zoals deze kralentas.
„Ik heb aan de Junior Academie voor Art Direction gestudeerd en heb een tijdje als redacteur bij kunstprogramma’s op tv gewerkt. In 2020 ben ik begonnen met het online verkopen van kunst in oplage, omdat ik merkte dat veel vrienden graag kunst wilden kopen maar er niet het budget voor hadden of wisten waar ze moesten zijn. Gewoon beginnen als je een idee hebt, dat heb ik van mijn vader geleerd, want dat doet hij ook altijd. Altijd je intuïtie volgen. Inmiddels heb ik een fysieke galerie en focus ik niet meer op kunst in oplages. Ik werk trouwens veel met kunstenaars die ook in de mode werken: fotografen Hans Eijkelboom, Liv Liberg en Paul Kooiker bijvoorbeeld.
„Ik kan mijn vader altijd bellen en alles aan hem vragen. We zijn het zeker niet altijd eens, maar als we naar een tentoonstelling gaan merk ik dat we toch vaak dezelfde dingen eruit pikken.”
Source: NRC