Trumps Bevrijdingsdag was voorbijgegleden, zoals Bevrijdingsdagen voorbijglijden, daarna waren de beurzen gevallen, ze zouden op een dag weer opkrabbelen, daar zijn het beurzen voor, en aan het eind van de avond zag ik mensen in verschillende kostuums naar Grand Central rennen om de laatste trein te halen.
Handelsoorlog of geen handelsoorlog, er zijn altijd feesten, daarna moet men naar huis zien te komen. Of niet.
Kleren leken te zijn kwijtgeraakt. Een vrouw had haar schoenen uitgetrokken en rende op sokken over de natte straat, het had geregend. Ze zag er gelukkig uit. Steeds opnieuw kwamen mensen uit taxi’s gekropen en ze renden het station in.
Het was twee uur in de ochtend, ik stond naast een kraampje waar ze pinda’s roosterden, de geur maakte me misselijk, maar voor hen die geen laatste trein hoeven te halen zijn nootjes altijd welkom.
Kort daarvoor had mijn zoon via zijn moeder laten weten dat hij voor zijn verjaardag vleugels wilde, omdat hij serieus werk wilde maken van vliegen. Hoe kwam ik aan vleugels?
Op dat moment vielen twee mensen uit een taxi, ze krabbelden op en renden hand in hand het station in.
Ik moest hier vaker gaan staan rond deze tijd. De halve menselijke conditie kwam voorbij gerend, de andere helft lag verkouden in bed. In een krant had ik gelezen dat de Amerikaanse economie volgens de president een patiënt is die met onconventionele middelen genezen diende te worden.
De dag erop ging ik met twee doosjes van mijn eigen boeken naar mijn opslagruimte in Brooklyn waar ik door omstandigheden een tijd niet was geweest.
Het verleden stond er keurig bij. Uit nieuwsgierigheid opende ik een doos. Een visitekaartje van een klusjesman viel eruit. Ik stak het in mijn zak. Misschien kon ik hem vragen vleugels voor mijn zoon te maken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant