Het circuit van Suzuka is het mooiste op de Formule 1-kalender om langs de baan te kijken, zo is me verzekerd door collega Ronald Vording. Zodoende wandel ik - ik ben nog niet eerder op deze baan geweest - aan het begin van de eerste vrije training, als bijna heel Nederland toch nog op een oor ligt, naar beneden.
Als ik de F1-paddock uit ben, loop ik naar de Esses, de indrukwekkende reeks snelle bochten waar de coureurs het gevoel hebben dat het hoofd van het lichaam wordt getrokken - helemaal dit jaar met het nieuwe asfalt, dat nog meer grip geeft. Nadat een beveiliger het hek voor me heeft geopend, zie ik de eerste coureurs de zesde bocht uitvliegen om zich daarna de Dunlop Curve in te katapulteren.
Even verder naar het oosten versmalt het binnenterrein, waardoor ik zicht krijg op de laatste bochten van deze prachtige omloop. Ik steek een stuk asfalt over dat deel uitmaakt van de oostelijke configuratie en nu dus buiten gebruik is. Aan mijn linkerhand knallen de wagens door de Dunlop Curve, aan mijn rechterhand accelereren ze de Casio Triangle uit. Terug tussen de vangrails besluit ik even te blijven kijken bij de beroemde chicane. Een trappetje leidt naar een verhoogd platform voor fotografen, waarvandaan je de coureurs nog beter aan het werk kunt zien, terwijl ze hun auto's door de krappe bochten loodsen.
Als ik nog een stukje verder loop, kom ik uit bij een stuk asfalt dat louter toebehoort aan de westelijke configuratie. Deze oversteek geeft een wat unheimlich gevoel. Hoewel je links van je een baanafzetting hebt staan die je afschermt van de coureurs die door de Dunlop Curve razen, is er niets wat je afscheidt van de rijders die hun wagens door de Casio Triangle manoeuvreren. Op zich zou hier nooit een auto moeten kunnen komen - tenzij een coureur te vroeg naar rechts afslaat, zoals Nicholas Latifi tijdens de tweede vrije training in 2022 - toch voelt het raar dat er zich niets tussen mij en de auto's bevindt.
Aan de overkant hijs ik mezelf op de bandenstapel, waarna ik even goed moet opletten waar ik mijn voeten plaats - het zou toch wat zijn zeg, als je hier vol in het zicht van het publiek met één been een band in glijdt! Nadat ik het stukje hindernisbaan zonder mezelf voor schut te zetten heb voltooid en er weer een bandenstapel van een paar rijen dik plus een vangrail tussen mij en de coureurs staan, keert het gevoel van veiligheid weer enigszins terug. Als ik achterom kijk, zie ik een F1-journalist die al wat ouder is dan ik en niet zo heel goed ter been meer is, rechtsomkeert maken. Voor hem is de bandenstapel te hoog.
Ik stel mezelf op bij de zestiende bocht, waar de coureurs in de ankers gaan voor het eerste deel van de chicane. Het is een fantastische plek voor fotografen: hier kun je foto's maken van de auto's met op de achtergrond het iconische reuzenrad dat naast de baan staat. Het duurt niet lang of ik zie hoe Lando Norris van de baan gaat bij het uitkomen van de Casio Triangle. De McLaren werpt een flinke stofwolk op. "Did you get that?", vraag ik aan de fotograaf die naast me staat. Een brede glimlach verraadt het antwoord.
Tijdens de derde training op zaterdag ga ik opnieuw 'trackside'. Ik volg dezelfde route als een dag eerder, maar wandel nu verder langs de Dunlop Curve om de auto's bij Degner 1 in actie te zien. Het is een goede plek om te kijken hoeveel vertrouwen de coureurs in hun wagens hebben. Loop je nog een klein stukje verder, dan kom je uit bij een helling. Bovenop heb je een geweldig uitzicht op Degner 2. Dit is ook het punt waar de baan zich kruist - Suzuka heeft immers een achtvorm. Na een stuk of twintig pogingen is het me eindelijk gelukt: een foto waarop een auto onderlangs gaat en een wagen bovenlangs.
Terug bij Degner 1 zie ik de lampen naast de baan rood oplichten en de marshals bij de vijftiende bocht naar de brandblussers grijpen. Voor de zoveelste keer dit weekend heeft het gras langs de baan vlam gevat door de vonken die van de titanium skidblocks komen. Dat terwijl het gras in de aanloop naar de zaterdagse baanactie nog was besproeid, omdat er op vrijdag ook al een paar brandjes waren. Ik maak een foto van de bluswerkzaamheden voor het liveblog op Motorsport.com en Autosport.com en spoed me terug naar het mediacentrum. "Het zou maar aan het einde van de kwalificatie gebeuren en van invloed zijn op wie er op pole staat", merk ik terug in de paddock op tegen een collega. Gelukkig blijft een bermbrand aan het einde van Q3 uit, wanneer Max Verstappen aan een fenomenale poleronde bezig is.
Na die mooie prestatie staat de viervoudig wereldkampioen, die tot aan de kwalificatie een zeer moeizaam weekend kende in Suzuka, de Nederlandse pers in Japan nog even apart te woord. "We staan eerste maar de problemen met de auto zijn natuurlijk niet opgelost", benadrukt Verstappen bij een handvol Nederlandse verslaggevers, waaronder ondergetekende. "Moeilijk en nog steeds niet hoe ik het wil", beschrijft hij zijn auto vervolgens. "Maar mijn laatste ronde was gewoon heel goed."
De Limburger voorziet een lastige race. "Dit seizoen zijn we tot nu toe niet sterk geweest in de races waarin de omstandigheden normaal waren", merkt de Red Bull-coureur op. "En in Australië gingen we op de intermediates ook niet hard genoeg. Daarbij is het niet zo dat nu we hem op pole-position hebben gezet, de problemen met de auto voor de race ook opeens op magische wijze zijn opgelost."
Een dag later blijft Verstappen aan kop bij de start, waarna hij de snellere McLarens tot aan de finish achter zich weet te houden. Na de podiumceremonie tref ik Dr. Helmut Marko achter de Red Bull Racing-garage. "De afstelling van de auto was, gelukkig, heel erg goed", vertelt de Oostenrijker aan me. "En Max was ongelofelijk. Hij reed 53 ronden vol op de limiet, zonder ook maar één fout te maken." Met één punt achterstand op Norris reist Verstappen af naar de volgende race in Bahrein. Komt het dit jaar dan toch nog goed met die vijfde wereldtitel? Marko lachend: "We hebben nog 21 races te gaan! Het zal spannend worden. We zullen in elk geval onze auto moeten verbeteren. Dat is een ding dat zeker is."
Source: Motorsport