De lezersbrieven, over het nieuwe heffingentijdperk, Nederlandse bezuinigingen op wetenschap en cultuur, botox, of Nederland het nog waard is om voor te vechten, vingerafdrukken in paspoorten en geen asielzoekerscentrum in je eigen buurt willen.
Nagenoeg onbelemmerd rendementsdenken heeft decennialang de internationale handel gestuurd. Resultaat: mondiale groei van de economie, extreme toename ongelijkheid, desastreuze aanslag op schaarse middelen en milieu, en ongekende stromen vluchtelingen als gevolg van armoede, uitbuiting en oorlog.
De les van Trump is dat het opleggen van belastingen supersnel effect heeft op internationale handel. In plaats van nostalgisch terug te verlangen naar het ‘pre-Trump’-heffingentijdperk, leg slim belasting op internationale goederenstromen om effectief en voortvarend werk te maken van zowel klimaatherstel als het uitvoeren van het Draghi-rapport.
Economen en politici: hou op met het gejammer en ga aan het werk.
Bram van Leeuwen, Woerden
Toen Adolf Hitler in Europa aan de macht kwam verplaatste de kunst zich naar Amerika. Tijdens de periode van het naziregime in Duitsland vluchtten veel kunstenaars, wetenschappers en intellectuelen naar Amerika om te ontsnappen aan de vervolging en omgevingsomstandigheden die door Hitler en de nazi’s ontstonden. Velen van hen hebben een aanzienlijke invloed gehad op de ontwikkeling van de Amerikaanse cultuur en kunst.
In de Verenigde Staten vonden deze kunstenaars vaak steun in de vorm van beurzen, subsidies, en opvang vanuit verschillende organisaties en instellingen die zich inzetten voor vluchtelingen. Hun bijdragen hebben blijvende effecten gehad op de ontwikkeling van de Amerikaanse kunst en cultuur. Europa kon zich hierdoor snel cultureel, wetenschappelijk herstellen na de Tweede Wereldoorlog.
Nu vindt er in Amerika onder Trump een afbraak plaats in het onderwijs, wetenschap en klimaatontwikkelingen. Robbert Dijkgraaf heeft gelijk: het is nu aan Europa om niet te bezuinigen op de wetenschap en cultuur, maar een must om juist nu, net zoals destijds Amerika dat deed, het stokje over te nemen om vooruitgang, veiligheid, vrijheid en klimaatdoelstellingen – belangrijke principes in de wereld – te waarborgen.
Govert van Bergen, de Bilt
Mijn geestige, slimme vriendin heb ik ook zien verdwalen in de jungle van botox, fillers en operaties. Eenmaal strakke oogleden en een dito decolleté, kwam er een bucketlist voor meer. Ik begreep er niets van en heb getracht er met haar over te praten. Haar voorgehouden hoe het mensen vaak uiterlijk én innerlijk vervormt als men eenmaal deze heilloze weg is ingeslagen. Ze was echter niet van haar plannen af te brengen. Nog voor ze haar plannen voor nieuwe ingrepen kon realiseren, werd ze ziek, ernstig ziek.
In de kist had ze strakke oogleden, dat wel.
Mieke Thors, Drempt
Net wat fotos van kinderen in de Gazastrook en de zoveelste verwoesting daar gezien. Gelukkig maken in Nederland nog mensen zich druk over hun uiterlijk. Wat een bizar contrast.
Harry de Jong, Alphen aan den Rijn
Het Nederlandse leger wordt nieuw leven ingeblazen. Maar vraag jezelf af of Nederland in zijn huidige staat het wel waard is om voor te vechten.
Wat moet precies verdedigd worden – en vooral: wíe? Moet ik mensen verdedigen die op het leger spugen, een crimineel leven leiden, onze vrije maatschappij haten en hun eigen land ontvluchten om niet te hoeven vechten?
Dit land is niet langer mijn land. Het is gewoon de plek waar ik woon, werk en belasting betaal, zodat anderen een mooi leven kunnen leiden. Nederland, het land van hardwerkende, eerlijke mensen, bestaat niet meer.
Kees Hooreman, Haarlem
Nu onze moderne paspoorten en ID-kaarten toch zijn voorzien van onze vingerafdruk, is het weergeven van het geslacht in het paspoort ter identificatie compleet overbodig.
Ik zou dan ook onze regering willen oproepen om de geslachtsaanduiding volledig uit de paspoorten en ID-kaarten te verwijderen, omdat die onze staatsburgers in andere landen in de problemen kunnen brengen als deze niet overeenkomt met hun verwachte uiterlijk. Gewoon helemaal eruit, hoeven we ook niet meer moeilijk te doen over wel of geen ‘X’.
Martin van der Sman, Eindhoven
Lisette Niemeijer-Denisse betoogt dat er geluisterd moet worden eer er een besluit genomen wordt. Daarbij vergeet ze te vermelden dat ‘luisteren naar elkaar’ iets anders is dan intimideren. De hardste schreeuwers lijken nu steeds hun gelijk te krijgen. En ik geloof niet dat dit nu per se democratisch is.
Annette Phielix, Amersfoort
Naast mij ligt de krant van vrijdag 4 april opengeslagen op pagina 3. Ik zie een foto met allemaal blije mensen. Het zijn mensen zoals ik: de mevrouw links in het midden heeft een lieve glimlach, de dame rechts in het midden met iets van ‘presidentials’ op haar trui zou een vriendin van mijn dochter kunnen zijn, de meneer met de bril naast haar zou de eerste zijn die ik hulp zou vragen als ik die nodig had, de man schuin achter hem met de groene trui gaat waarschijnlijk graag met zijn zoontje voetballen. Ik zie mensen die sympathie bij me oproepen. Zelfs die meneer links voor met te veel haargel in z’n haar.
Maar als ik dan lees waar en op welk moment die foto is genomen, overvalt me een diep gevoel van verdriet. Zij zijn blij dat er geen azc komt in hun buurt. Dat er mensen die gedwongen zijn geweest hun huizen, familie, vrienden en een verleden achter te laten nog langer dicht op elkaar gepakt moeten blijven zitten. Dat zij niet heel voorzichtig weer even diep adem mogen halen, omdat er eindelijk een stapje genomen kan worden naar het begin van een nieuw, normaal leven.
Op de foto staan gezonde, goed geklede en goed verzorgde mensen. Met een familie, een baan, een huis, informatie en zo nodig troost, zoals ik die ook heb. Deze mensen zijn niet gedepriveerd of onwetend of bedreigd of boos. Ze zijn blij terwijl zij anderen willens en wetens in een situatie kunnen houden die daar niet voor bedoeld is, en op termijn geestdodend en inhumaan. En terwijl zij dat weten, en wij in dezelfde wereld leven, zijn zij blij.
Dat maakt mij diep verdrietig. Ik zou graag met eenieder van hen in gesprek gaan. Wat is het verschil tussen ons? Hoe kunnen wij samen in dit mooie, rijke land leven?
Felicia Vizi, Arnhem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant