Een maand terug schreef ik voor deze krant een column, en op civimundo.nl wilden ze me afmaken. Afgelopen week wees iemand me op de ‘wereld van beschaving’ die achter dat online tokkieparadijs schuilgaat – een façade voor lieden die een blank Nederland najagen, doordrenkt van venijn. Ze noemen mijn woorden ‘pure walgelijke Nederlandhaat’ en vinden me ‘het doodschoppen waard’; een verdict dat bij woorden blijft, want hun ballen zitten in hun toetsenbord.
Ook offline sloeg de haat toe, nu gericht op mijn vriendin. Vijf jaar na hun relatie zag de ex van mijn vriendin, iemand die beroepsmatig de driekleur en de waarden van ons land verdedigde, een filmpje op Facebook dat hem triggerde. ’s Nachts stapte hij dronken met drie maten in de auto om een half uur later haar kroeg te bestormen: schelden, intimideren, bedreigen, haar auto slopen. Nog net geen femicide. Wat. De. Fuck.
Internet normaliseert haat, en de manosfeer – online mannenbolwerken vol wrok tegen vrouwen en progressie – maakt het erger. Vijf jaar wrok, gevoed door filmpjes en forums, ontploft in een aanval op mijn vriendin. Dit is geen incident, dit is een rotting. En het groeit. De Netflix-serie Adolescence toont het: een tiener, opgezogen door deze algorancune, steekt een klasgenoot neer: het voelt als de krant van morgen. Alles is ad hominem, een zieke sport van karaktermoord.
Een man spuugt naar wielrenner Mathieu van der Poel tijdens zijn indrukwekkende solo in België, een koers die hij zou winnen – sport zou verbroederen, maar zelfs dat is nu een gifbak. In Alkmaar trappen fatbikers een jongen halfdood, gefilmd en viral op Dumpert als ‘15 tegen 1’: een rustige straat wordt een slagveld, vastgelegd voor likes. In Limburgse ziekenhuizen lopen dertig beveiligers rond om verpleegkundigen te beschermen tegen patiënten en familie die slaan, spugen of bedreigen – een kwart van de zorgmedewerkers overweegt te stoppen, kapot van de haat.
Over de auteur
Sander Duivestein werkt voor het VerkenningsInstituut Nieuwe Technologie van Sogeti. Hij schreef het boek Echt Nep. Hij vervangt deze week Thomas van der Meer als columnist van de Volkskrant.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Van scheldbagger online naar bloed op straat en in de zorg: sociale media stoken dit vuur, algoritmes die wreedheid verheerlijken en haat van scherm naar stoep en steriele gangen jagen – hoe gemener, hoe meer clicks, hoe meer bereik.
Hier zijn we dan: fatsoen is een lijk, normen en waarden een wrak. Discussie? Dood. Nuance? Vermorzeld. Alleen persoonlijke treffers tellen, van online modder tot offline puinhopen. En wij, de toeschouwers? Wij scrollen verder, verslaafd aan de razernij die algoritmes belonen; geen gesprek, geen nuance, alleen kampen die elkaar verscheuren.
Een digitaal gestookt bloedbad waarin systemen haat en extremen voor clicks aanwakkeren. Het levert een samenleving op waarin haat wordt genormaliseerd. We zijn verslaafd aan onze schermen, maar we haten wat we erin zien - vooral elkaar. En het wordt alleen maar erger.
Ze noemen me een verrader, een haatzaaier. Laat ze. Ik vecht voor wat er nog van beschaafdheid is overgebleven . Als dat betekent dat ik niet meedoe aan dit gifcircus van vernietiging, dan sta ik rechtop. Dit gaat niet om mij. Dit gaat om een land dat zichzelf kapotmaakt – digitaal met scheldbagger, fysiek met messteken, glasscherven en polariserende middelvingers.
Het beest is los, genormaliseerd tot een moeras: een tweet wordt een lijk, een forumrant een veldslag. We kijken toe hoe kroegen en straten slagvelden worden – en alleen moed kan ons eruit halen. Moed om te breken met dit systeem, moed om haat te weerstaan. Het is duur, maar lafheid kost ons alles.
De uitdaging is simpel, maar loodzwaar: stop met dit beest te voeden – online én offline. Want als we doorgaan, als dit normaal blijft, is er geen kroeg, geen column, geen straat meer veilig. Niet voor mij, niet voor mijn vriendin, maar ook niet voor jou.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns