Op NPO Klassiek worden in deze tijd veel stukken uit de Matthäuspassion gedraaid. Dan overvalt mij meteen een zwaarte, maar ook dankbaarheid dat ik het hele ding niet hoef uit te zitten.
Aan de muziek ligt het op zich niet. Het zijn de eindeloze recitatieven van de evangelist waar ik slecht tegen kan. Tegen een vriend opperde ik mijn wens een Matthäus te horen met alleen ‘de liedjes’. ‘O ja’, zei de vriend, ‘en dan ook zonder herhalingen van de koralen! Een power-Matthäus!’
Iets dergelijks is eerder gebeurd – Mendelssohn himself herintroduceerde Bach aan het 19de-eeuwse Duitse publiek met een verkorte Matthäus. Maar echte liefhebbers vinden de recitatieven nu juist essentieel om goed te kunnen wegzinken in het lijden van Jezus/de wereld.
Dat is prima. Maar érgens zou een kleine power-Matthäus mogen bestaan, die vroeg genoeg begint zodat je na afloop naar huis kunt rennen, het Achtuurjournaal aanzetten, om alsnog het lijden van de wereld mee te krijgen.
Source: Volkskrant