Na vijftien jaar afspreken in het geheim geeft David zijn huwelijk op voor een jongere vrouw. Toch houdt hij altijd de gedachte: ooit gaat ze bij je weg.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
David (77): ‘Mijn vrouw en ik hadden een zorgzaam huwelijk, ik hield veel van haar. Maar de liefde die ik opvatte voor het meisje in de rode jurk was onmiddellijk en onvermijdelijk.
‘Het was 1985, veertig jaar geleden. Ik was directeur van een zorginstelling voor lichamelijk gehandicapte kinderen en zag vanuit mijn kamer een meisje met een rode jurk. Ze stond in de tuin van de villa, te midden van kinderen in een rolstoel. Ik kon niet verstaan wat ze zei, maar aan haar lichaamshouding zag ik dat ze zich op een andere manier verhield tot de bewoners dan andere medewerkers.
‘Het was alsof haar doen en laten, de manier waarop ze zich voorover boog naar een van hen in een rolstoel, hoe ze net iets langer stilstond wanneer iemand haar iets leek te vragen, vriendschappelijk was, meer dan zuiver professioneel.
‘En laat ik eerlijk zijn, haar schoonheid en haar felgekleurde jurk raakten me ook. Ik was op dat moment in gesprek met de kok en vroeg: wie is dat? Ze reageerde verbaasd: ‘Maar meneer, dat is Sofia, u heeft haar zelf aangenomen’. Vanaf die dag zochten mijn ogen altijd Sofia.
‘In de tuin, door de gangen met de achttien kamers. Ik lette erop dat onze nachtdiensten nooit gelijktijdig vielen, want ik was 36 jaar en getrouwd, zij was 18 en net van school. Ik merkte dat ze slimmer was dan de opleiding die ze gevolgd had deed vermoeden.
‘In gesprekken over de bewoners liet ze blijken dat ze niet per se werd gedreven door het verlangen te zorgen; ze nam hen serieus. Voor een jongen die door een auto-ongeluk geen trombone meer kon spelen, verlengde ze met een stukje tuinslang het mondstuk van zijn instrument. Hij deed zijn best maar het lukte nog steeds niet. Toen heeft ze hem apart genomen en gezegd: je zult nooit meer trombone kunnen spelen, zet het uit je hoofd.
‘Op een dag reed ze met me mee naar de opening van een nieuw filiaal. Op de radio zong Leonard Cohen Dance me to the end of love. Ik ken die stem, zei ze. Dat is mijn zanger, antwoordde ik en dacht: dit gaat toch niet echt gebeuren? Ik moet mijn focus verleggen, doorgaan met mijn leven, voor vrouw en kinderen zorgen, dan gaat dit gevoel wel over.
‘Maar halverwege de rit zei ik ineens: ‘ik vind je leuk’ en zette van schrik de radio wat harder. Ik hoorde nog wel haar antwoord: ‘Wat fijn om te horen.’ Ze zei dat zonder omwegen, dat was wat me zo gevoelig maakte voor haar: om haar te leren kennen hoefde ik niet allerlei lagen om te ploegen.
‘Met haar openheid ontmantelde ze mijn verdedigingsmechanismen. Op de terugweg aten we in een restaurantje en kwam ze erop terug. ‘Meende je wat je daarnet zei?’ ‘Ja, antwoordde ik, maar als je het niet erg vindt wil ik het er niet over hebben.’ Daarna liepen we hand in hand naar de auto.
‘Doe je dit omdat ik je baas ben?’, vroeg ik. ‘Nee, nee.’ Toen hebben we heel voorzichtig gekust.
‘Bij terugkomst stapte ze bij de oprit uit. De bewoners waren al naar bed, zij ging naar huis en ik was alleen met mijn idiote geluk. Het ongeloof en de blijdschap over wat er was gebeurd, zijn daarna nooit meer weggegaan. Na die dag hebben we met elkaar gesproken, ik vond mezelf laf dat ik mijn vrouw niet durfde te zeggen dat ik van Sofia hield, maar ik wilde Sofia niet aan me binden.
‘Vroeg of laat zou ze een man tegenkomen van haar eigen leeftijd en dan zou ik een tijdelijke bevlieging blijken te zijn. Zo hoorde het, maar zo gebeurde het niet. Niet meteen althans. Vijftien jaar zagen we elkaar in het geheim elke week en toen de mobiele telefoon gemeengoed werd en geheime relaties minder goed verborgen konden blijven, kwam er een einde aan het huwelijk met mijn vrouw. Sofia en ik werden een stel.
‘Vanaf dat moment werd de liefde dagelijks gevoed, niet in het minst door het empathische talent dat ze zwierig combineerde met de kunst mij de ruimte te laten. Als ik naar Afrika wilde met een vriend, gaf ze me een heupflesje met mijn favoriete whisky mee en wenste mij een goede reis. Na zes jaar vroeg ze me tijdens een regenachtige vakantie ten huwelijk. Ik antwoordde dat ik niet wist of we dat wel moesten doen.
‘Er was nog altijd die stem die zomaar ineens mijn onzekerheid kon aanwakkeren: er komt een dag dat ze bij je weggaat, jij saaie klojo. 16 juni 2016 zijn we getrouwd, de eerste twee jaar woonden we apart, daarna trok ze bij me in. Maar in de zomer van 2022 werd ze ongedurig en ontevreden. Ik was 75 en zij 57. Een tia had niet alleen mijn motoriek aangetast, maar me ook humeurig gemaakt.
‘Ik kon geen accordeon en gitaar meer spelen en de piano gooide ik soms vloekend dicht omdat ik de toetsen niet meer goed raakte. Ze had last van mijn uitbarstingen, maar pas bij de haastig ingeschakelde therapeut zei ze dat ze bij me weg wilde. Er was geen andere man in het spel, ze wilde ook niet per se scheiden, maar wel gewoon weer alleen zijn. Al die jaren had de angst dat ze weg zou gaan geen invloed gehad op hoe we leefden. Die was er gewoon, maar zat onze liefde niet in de weg.
‘Nu ik weer alleen ben en aan haar denk, zie ik nog steeds een heel lief mens voor me. Hoe ze kon vragen: heb je goed geslapen, en: hoe was je schaakwedstrijd?
Eens was je mijn meisje, eens mijn vrouw, we leefden saai en gelukkig en nu lijkt het niet meer dan een ademtocht, dichtte ik. De liefde verdwijnt niet met de vrouw.
Als ik de deur uitga om een cursus te geven, leg ik soms een briefje op tafel: ‘Vanavond weer terug’. Wanneer ik op het punt sta de deur achter me dicht te trekken, zeg ik hardop: ‘Je hoeft je om mij geen zorgen te maken, ik blijf niet lang weg.’ Ja, ik mis haar. Ik wist dat dit moment zou komen, maar het is niet oké.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam David gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant