Het is niet dat we niks gewend zijn in dit land, we hebben de piemelroepers van Steenbergen gehad. Dat was in 2015, er was een inspraakavond in een sporthal in Steenbergen over de komst van een opvangcentrum voor zeshonderd asielzoekers, en de hardwerkende, bezorgde, normale Nederlander die je met empathie, begrip en omzichtigheid moet benaderen want hij heeft het al zo zwaar qua regenboogzebrapaden en genderdingen, toog er massaal heen om heel normale doodsbedreigingen te krijsen, en met de middelvinger heel normaal opgestoken ‘Daar moet een piemel in’ te brullen tegen een vrouw die het voor de azc-plannen probeerde op te nemen.
Daarna was het een tijdje rustig, op hier en daar een bij het gemeentehuis neergelegd dood varken na, als iemand het waagde te suggereren dat er wellicht asielzoekenden zouden kunnen worden opgevangen binnen de gemeentegrenzen.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
En nu is het weer bal. Alle onderdelen van de superieure Nederlandse cultuur komen langs in het protest tegen asielopvang: eierenwerpen, vuurwerkgooien, fakkelzwaaien, willekeurige mensen met de dood bedreigen, varkenspoten ophangen, janken, krijten, blèren.
Het werkt, zo inventariseerde deze krant: van Berlicum tot Roosendaal zwichten gemeenteraadsleden, wethouders en burgemeesters voor geweld en grote bekken, en moeten vluchtelingen en asielzoekers het maar een stukje verderop zoeken. Wie weet: als je ze lang genoeg over andermans schutting blijft gooien, verdwijnen ze misschien vanzelf wel.
Bestudeer ook vooral de foto die de Volkskrant in de vrijdagkrant afdrukte van de publieke tribune vol Roosendalers die het op een uitzinnig juichen zetten op het moment dat de raad tegen de komst van een azc stemt: je ziet het meteen, allemaal harde werkers, verwaarloosd, bedreigd in hun bestaanszekerheid.
De varkenspootgooiers worden opgehitst door Kamerleden van FvD en PVV en gesterkt in hun opvattingen door de continue stroom aan haat en leugens die over ze wordt uitgestort vanuit de Haagse politiek. Hun protest wordt gelegitimeerd door het beleid van het kabinet – vanuit de boezem van het kabinet, zou de premier zeggen. Waarmee we zijn aangeland bij Marjolein Faber.
Want de kwestie rond de vijf lintjes gaat in de kern niet over de eenheid van kabinetsbeleid of over de feitelijke constatering dat Faber een prutser is, maar over het racisme en de vreemdelingenhaat die de minister al sinds haar aantreden consequent verspreidt.
De haat keerde zich voor de vorm eerst enkel nog tegen mensen die hier formeel niet mogen zijn: uitgeprocedeerden, veiligelanders. Al snel kwamen daar ook erkende vluchtelingen met een verblijfsvergunning bij, die huizen inpikken van normale, hardwerkende Nederlanders. Ook Nederlanders met een migratieachtergrond behoren tot de haatobjecten, want wij ‘onderschrijven de Nederlandse waarden niet’. Inmiddels is de kring van ongewensten uitgebreid naar mensen die iets aardigs doen voor vluchtelingen.
Dat heeft consequenties: in een denkraam waarin taalles geven aan anderstalige nieuwkomers aan landverraad grenst, is het geoorloofd om tegen een gemeenteraadslid dat voor een azc pleit ‘jij moet dood’ te zeggen. Op de foto van de juichende tribune uit Roosendaal valt een groep inwoners te zien die denkt: wij hebben toch de verkiezingen gewonnen, het is verdomme toch beleid om vreemdelingen eruit te gooien, waarom worden we dan nog lastiggevallen?
De lintjesaanvragers hebben zelf ook haarfijn door dat zomaar vluchtelingen knuffelen je niet populair maakt. De Telegraaf spoorde twee broers op die één van de door Faber geweigerde onderscheidingen hadden aangevraagd, voor hun bij het COA werkende moeder. Ze haastten zich te zeggen dat hun moeder een heel breed scala aan goede werken doet, van mantelzorgen tot welzijnswerk, en dat ze júíst wil dat vluchtelingen ‘onze normen en waarden respecteren’.
De vraag is welke normen en waarden precies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant