Omdat meerdere mensen de komende dagen zullen oproepen tot het boycotten van Amerikaanse producten – van Tesla’s tot Netflix en Starbucks – dwaalden mijn gedachten deze donderdag onwillekeurig af naar County Mayo, een graafschap aan de westkust van Ierland waar het bijna altijd regent en eind 19de eeuw een rentmeester aantrad die de koers van de geschiedenis voor altijd zou veranderen.
Deze Charles Cunningham Boycott, een Engelse kapitein met een naam zwanger van lotsbestemming, was namens de lokale lord verantwoordelijk voor het innen van de huur bij de pachtboeren. Hij was gierig, hardvochtig en koesterde een diepe minachting tegenover iedereen die wat minder machtig was dan hij, waardoor hij de hele tijd nutteloze regels uitvaardigde die zijn eigen belangrijkheid moesten benadrukken. Een algemeen verbod op het openlaten van je hekken, bijvoorbeeld, omdat Boycott het verschrikkelijk vond wanneer de kippen van simpele boeren op zijn terrein kwamen rondscharrelen.
Toen zijn pachters na de grandioze misoogst van 1880 vroegen om een klein beetje respijt, weigerde Boycott dan ook resoluut. Sterker nog: hij liet de elf boerenfamilies die hun huur niet konden ophoesten, subiet uit huis zetten.
Het leidde tot een schokgolf van verontwaardiging in het graafschap, waardoor eerst al het huispersoneel van Boycott ontslag nam en vervolgens ook de lokale smid, alle winkeliers én de wasvrouw weigerden nog langer diensten te verlenen aan die Engelse bruut. Op straat werd hij door iedereen genegeerd, landarbeiders wilden niet meer voor hem oogsten, zelfs de postbode besloot de brievenbus van kapitein Boycott voortaan te boycotten.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In economische conflicten groeide de boycot sindsdien uit tot een clusterbom; een lomp en ongericht wapen dat zeker in een geglobaliseerde wereld heel veel onschuldige slachtoffers maakt en juist daarom een maximum aan verontwaardiging genereert. Dat zag je bijvoorbeeld gebeuren toen Donald Trump (die overigens behoorlijk op Boycott lijkt, getuige zijn poging een bejaarde vrouw uit huis te zetten omdat hij een parkeerplaats naast zijn casino wilde bouwen) eerder dit jaar handelstarieven invoerde tegen de Canadezen, en zij reageerden met de leus: Buy Canadian instead!
In een poging de fanatici uit het kapitalistisch kalifaat van Trump en Musk diep in hun ziel te raken, deden consumenten hun Tesla’s van de hand, leegden ze hun flessen bourbon in de gootsteen en verschenen er in supermarkten bordjes waarop stond welke producten afkomstig waren uit de Verenigde Staten en welke niet.
Uiteraard deed lang niet iedereen mee, want boycotten valt de homo luxuriosus doorgaans zwaar. Zoals dagblad Trouw opsomde: een standvastige Amerika-boycotter ‘poetst zijn tanden niet met Colgate en zeept zich niet in met Palmolive (...) hapt niet in hamburgers van McDonald’s; laat de chocola van Mars en Snickers in de schappen; voert zijn kat geen Whiskas (van Mars) en zijn hond geen Pedigree (van Mars); hij doet de was niet met Ariel en de vaat niet met Dreft; scheert zich niet met Gillette; doet geen Pampers om babybillen en zij gebruikt geen Always’.
Toch kan het brengen van zo’n offer wel degelijk wat opleveren. Zo ontbrak Canada woensdagnacht op de landenlijst met nieuwe invoertarieven, maar belangrijker nog: in het Ierse graafschap brak een ongekende periode van voorspoed aan na de isolatieactie. Waarom? Omdat de bruut Charles Boycott, een man die net als Trump enkel de taal van geld en aanzien sprak, nog datzelfde jaar vertrok uit County Mayo.
Een paar jaar later stierf hij, eenzaam, diep gekrenkt, en op zijn achternaam na volledig vergeten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant