Gisteren viel ik in Sven Kockelmann. Dit klinkt erger dan het was, want ik zat veilig in mijn auto en Sven zat veilig in, naar ik aanneem, een radiostudio in Hilversum. Te gast bij Sven in Sven op 1 was Pieter Omtzigt. Het ging uiteraard over lintjesgate, tot grote tegenzin van Omtzigt. ‘Dit land – terwijl we grote vraagstukken hebben – heeft het nu al een week over lintjes’, verzuchtte de NSC-leider.
Volgens mij is het heel terecht en noodzakelijk dat we ons collectief druk maken over een minister die een schrijnend gebrek aan empathie en menselijkheid vertoont, maar dat zal wel weer aan mij liggen. Omtzigt wilde het liever over de prijs van appelmoes hebben en waarom de appelmoes in de Nederlandse supermarkt veel duurder is dan in België.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het resulteerde in een rommelig en bij vlagen grappig heen en weer waarbij Omtzigt Kockelmann een keer ‘meneer Kockelmand’ en daarna ‘meneer Kockelmans’ noemde. Sven reageerde hier groots op, door het te negeren. Ik zou graag willen beweren dat het hoogtepunt van de uitzending het moment was waarop Omtzigt zijn gastheer corrigeerde tijdens een discussie over rente op staatsobligaties (‘maar meneer Kockelmann toch!’, riep Omtzigt beschaafd verontwaardigd, wat op een of andere manier heel erg jaren vijftig aanvoelde), maar uiteindelijk gaat er toch helemaal niets boven het geluid van de leader (het intromuziekje) van het programma.
Die begint met doffe dreun, daarna een soort wekkertoon van piepjes die van hoog naar laag gaan, aangevuld met nog meer urgente piepjes die een 112-achtige sfeer uitademen. Dan komen de strijkers, haastig trekken ze heen en weer, hysterisch, omdat alles snel snel snel moet, aan de kant, opzij, Sven Kockelmann komt eraan.
Dan, en dit gebeurt allemaal in een tijdsbestek van een paar seconden, klinkt er een scheurend, kwaad akkoord van een elektrische gitaar, nog meer strijkers, nog meer gitaar, ram-bam-ram, strijkers, paniek. Er klinkt trompetgeschal, of in elk geval blazers die buiten zinnen zijn, gevolgd door nog meer strijkers en dan een stem: ‘Sven op 1.’ Mocht je dan nog denken: goh, welke Sven? Stem: ‘Sven Kockelmann.’
Deze leader is een brandalarm: je bent gelijk klaarwakker, adrenaline giert door je lijf, opperste staat van paraatheid, wat moet ik doen, waar moet ik heen, wie moet ik aanvallen? Help! Sven welke Sven? O, Sven Kockelmann met twee fokking n’en, die Sven.
Niet alleen maakt deze leader je helemaal klaar voor een scherp interview, hij is ook de belichaming van de interviewer. Dwingend, urgent, bij vlagen angstaanjagend, weet niet van ophouden.
Als Sven Kockelmann een geluid zou zijn, was hij deze leader. Je zou kunnen zeggen dat hij te goed gelukt is, omdat de leader meer bij me losmaakt dan de discussie over lintjes of waarom appelmoes zo duur is in Nederland. Maar dat zal wel weer niet mogen van Pieter Omtzigt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant